Auć

 już połowa stycznia, Kochany Pamiętniczku, kiedy to przeleciało?

Urlop przebumblowałam tak, że aż wstyd przyznać, nawet zdjęć dla księdza nie poszukałam, bo wiem, że nie mam przedwojennych na bank, a te go interesują, to co się mam wysilać?

Podreptałam do Certusa, szczęśliwa jak świnia w błocie, bo spadło mi wszystko, jeszcze nie do końca, ale spadło, więc fajerwerki...

No i...

Kurwa.

Wzięłam ciśnieniomierz, bo miałam wziąć do wyskalowania i co się okazało? Że doktor ma tylko takie mankiety jak ja w moim starym ciśnieniomierzu. Jebłam. Bo aczkolwiek gruba jestem, to jednak są grubsi ode mnie, a moje ramię jest o 1 cm za grube na ten ciśnieniomierz. Doktor zajmuje się leczeniem nadciśnienia, podkreślam. Więc pitu-pitu, pierdu-pierdu, znów proponuje mi piguły na kwas moczowy, po których się łysieje, a ja mam normę przekroczoną o 0,2 i powoli przestają mnie boleć kosteczki. Więc nie, podziękowałam.

Ale dostałam kolejne piguły na zbicie ciśnienia na wieczór, bo rano mam za wysokie wciąż, receptę... No, wykupiłam. Recepta z dupy, bo leki od razu na 3 miesiące i nie rozłożone na pół roku, ale ważna miesiąc. I tym pięknym sposobem, głupia cipa, zostawiłam i u lekarza i w aptece na starcie nowego roku 600 zł.

Potem się zreflektowałam: wizyta za 165 zł i nie zmierzy mi ciśnienia nawet? To równie dobrze mogę sobie chodzić do rodzinnego za friko za moje składki i kombinować z lekami, wykupując jedno opakowanie, a nie trzy.

Ale leki działały do tego tygodnia jak malowane, więc morda w kubeł... A w tym tygodniu, po powrocie do pracy mam zawroty głowy znów i czuję się jak przez okno.

I co ja paczę?

Odżywiam się tak, że ojapierdolę, zdrowiej nie można i się nie da, sałatki, sratki, zupki

brokuł, roszponka, czosnek, cykoria na wegetariańskim rosołku z pyrkami :) Wygląda ohydnie, a pyszne jak diabli jest, można jeść i jeść...

Mięsa i żółtego sera oraz innych wynalazków nie tknęłam od początku grudnia gdzieś.

No nie, wróć, kłamiesz, w niedzielę znów chłopcy wlecieli, tym razem zapowiedzieli się, to i dostali

polędwicę, którą pierwszy raz w życiu upiekłam w rękawie i jak zawsze polędwica była sucha i łykowata, tym razem wyszła że ojapierdolę i zeżarli jej prawie kilo, bo i ja na kawałek się skusiłam. Do tego kasza gryczana biała nieprażona była (oszaleli, co mama dała, co to, dlaczego to takie dobre), czerwoną kapustkę (przepis, przepis, bo mamę zabiję) i buraczki z jabłkiem.

Skończy się, jak się Inżynier na włości wyniesie, bo nie będą już razem wlatywali...

Wszystko, co piękne, to się szybko kończy.

W międzyczasie żona P. urodziła. Kamień, żeby nie było. I dostał opierdol, bo mnie się ulało, że pisze tylko, gdy coś u nich się dzieje. Siedział ze spuszczoną głową, jakoś mnie to nie wzruszyło. Opierdol był solidny, Mała Wiedźma ostatnio lajkuje moje posty na FB, ale kurwa, trza być kwardym, a nie miętkim, co nie?

Inżynier przeszarżował ze wszystkim, ale co ja zrobię oprócz kolejnego głupstwa w moim życiorysie? W razie W to on będzie się martwił, fakt faktem, że na razie w czarnej dupie jestem ja.

Nevermind.

Ten zdrowy tryb życia doprowadził mnie do tego, że od dwóch dni mam niedociśnienie, co dla kogoś, kto walczy z nadciśnieniem jest zabójcze. Więc odstawiłam wieczorną pigułę, mającą obniżać ciśnienie na rano, bo 110/68 i puls 56 to nie są książkowe wyniki.

Wino sobie zanabyłam i popijam, bo jakoś muszę to ciśnienie podnieść, co nie?

Doktorat zaczęłam, bo podrzucił, a że i osobista redakcja dołożyła mi w tym miesiącu prawie 100 dodatkowych stron to będzie się działo, co nie? Strony jak strony, ale czas. Pięć dni. Bo na razie wszystko w czarnej dupie, mają seminaria, targi i nie ma kto pisać. A pan prawie doktor? Nie widzi różnicy między łukiem eklektycznym (tak pisze) i elektrycznym. Pisze z dziedziny prądowej. Nie rozumiał, co mu poprawiam. I nie widzi różnicy w zapisach dialektyczny i dielektryczny. Kurwa. Stanowczo jestem niedoceniana. Nie tak jak ta zadupnica wuca. Żebym ja wuca znała, dziś bym chaty kupowała, na pęczki...

A... wróć... masz piękne życie i jeszcze cię nie posrało chyba do reszty :)

Choć nie masz już 60 lat i...

Jedyna dobra nowina, że nie chudnę, mimo nieżarcia i diety (może ta dieta zła jest), bo D. żarła i chudła, a potem okazało się, że to rak.

W środę zmarła babcia Inżynierowej, ta co 1 stycznia miała 98. urodziny. Zmarła w przeddzień urodzin zięcia, który się nią opiekował od lat. Łobuzy przeszły nad tym do porządku dziennego, ale niewielki z nią już był kontakt od lat. Tak myślę, czy po mnie chociaż łezkę uronią, ale pewno za dużo chcę.

Żal prababci jako człowieka, ale leżenie od lat plackiem w łóżku, z zięciem zmieniającym pampersy (bo rodzone dzieci "nie mają warunków") - podziękuję. Umrę młoda i piękna, bo nie mam zięcia na stanie, oprócz przyszywanych, a ci daleko.

Jedyny problem w tym, że dziadek (znaczy się zięć) miał iść do przedszkola na występy, bo Dzień Babci i Dziadka, a babcia, znaczy się SJ nie ma w oprogramowaniu opcji: urwać się na występy (teraz dopiero musi zapierdalać na sól do śledzia w tym gównie, co jest), więc poszkodowana będzie Kalafiorkówna. 

Trudno, niech się dziecko uczy, że życie to niejebajka.

I jeszcze więcej mnie znienawidzi.

Będzie miała za to dom, kiedyś może doceni to, że nie mogłam iść na tę imprezę.

A ja...

... wącham smród, mam ich od metra...

... a i grudnie po kątach robią swoje...

... jako i storczyki, z którymi mam na pieńku...

 ... cieszę się smrodem, kolorami, spacerem w deszczu, jak mi się uda wyrwać...

... kolejnym Małym księciem aż z Sarajewa, od dziewczyny, która wciąż mnie pamięta, pracowałyśmy razem przez moment, kolorowa istota, i wojażując szuka dla mnie tej książki, pisząc do mnie przemiłe listy, chociaż ja siebie nie widzę tak, jak ona mnie (no cóż, może mam zaniżoną samoocenę)...

I to już powoli odchodzą w niebyt 

 ... te światełkowe dni, bo za chwilę znów wiosna buchnie... i dni się wydłużą...

... Nie wiem, co przyniesie jutro. Cieszę się dzisiaj, mile wspominam wczoraj.

Z nadzieją, że jeszcze przede mną wiele pięknych dni...

 

 

A, kolędy nie wpuściłam, aczkolwiek nawet sąsiedzi, których nigdy w kościele nie widziałam, wyleźli z gawry i pokazywali. który dzwonek dusić, bo przyjmowali kolędę. Inżynierowa mówiła: było otworzyć i powiedzieć, że dziękuję, ale...

Jestem damą, a dama nie otwiera drzwi w dresach, bo właśnie zaległa na fotelu, oglądając kolejny odcinek Kalejdoskopu :) Kalejdoskop polecam :) 

Mina księdza, naburmuszona, na wideowizjerze nie do przecenienia :)