Nie mogę

w domu usiedzieć na dupie, to co jest za oknem to rozpusta i szał ciał...
Więc (wiem, nie zaczyna się zdania od więc)
kijki w dłoń i polazłam na Samotną, gdzie dziś ruch był jak na Świętym Marcinie za starych, dobrych czasów. Wszystkie

przedszkola
oraz

szkoły


lekcję pamięci sobie urządziły dziś....
Ale to dobrze, pogoda dopisywała i dzieci widziały, tak jak ja

dziady, nieprawdaż, że cmentarz wygląda jak opanowany przez duchy?? I nie, to nie mgła. Niebo było dziś bezchnurne, słoneczne, szalone...

A cmentarz wyjątkowo dziś pełen, krzątali się sprzatający ludzie, jakaś wynajęta przez miasto albo parafię, nie wiem, nie pytałam, grupa...
Bo to już nieczynny cmentarz, zapuszczony, niewiele jest ocalałych i wypielęgnowanych grobów

... a ten wieżowiec w oddali, to Red Park na miejscu starej mleczarni, piękny widok będą mieli mieszkańcy. I galeria handlowa ma tam powstać. Moje mieszkanie jest rzut beretem, ale... żeby tu dojść, muszę obleźć pół dzielnicy, oddzielają mnie od tego miejsca tory. Jak byłam mloda i piękna śmigałam z nasypu przez tory, teraz obawiam się, że utknę na torach, nie mogąc się wdrapać na nasyp, więc... latam wkoło :)
I...

... kolekcja za oknem wzbogaciła się o

silberdraht...

Mam nadzieję, że ocaleje w moich szponach, bardzo mi się podoba. Trudno będzie go przezimować, bo nie mam chłodnego pomieszczenia, ale może się uda??
I...

... niektórzy nie będą wiedzieli, gdzie są. Heimat nie do poznania ;)

Czy to wiosna? Lato? Jesień?? Kto to wie??

Jak jutro nie będzie notki, znaczy się, niejadalne były. Ale co tam, smaczne :):)

Bóle fantomowe

Wiem, jestem wariatką.
Bóle fantomowe to bóle po utraconej kończynie - odcięta noga wciąż boli.
Też mam bóle fantomowe.
Nie, nie oderżnęli mi jeszcze rączek za mieszanie w kotle, ale w przyszłości kto wie.
Jestem wariatką.
Mam bóle fantomowe po moim starym mieszkaniu.
Wciąż widzę stare meble.
Wciąż chcę iść do toaletki, do lustra, do tego lustra, w którym nienawidziłam się przeglądać.
Moje kroki wciąż kieruję do szafy, której nie ma.
Kuchnię widzę tę starą.
I... mam piękne mieszkanie, a wracam myślą do starych rupieci i stare rupiecie widzę.
Rozdwojenie jaźni.
Bóle fantomowe.
Powinnam już stanąć w kolejce do psychiatry???
Tylko co będzie, jak trafię na bratnią duszę, bo jak wiadomo, różnica między pacjentem a psychiatrą polega na tym, że psychiatra na noc idzie do domu...

Wczoraj wleciał KB z Dziewczyną i po raz pierwszy od tygodnia mialam do kogo gębę otworzyć. A i Inżynier wieczorkiem zapukał.
KB jak zwykle niezastąpiony ustawił idiotyzmy w kompiku, podłączył radio w kuchni i wymienił mi ten nieszczęsny natrysk. I pocieszał, że ta historia z kluczem to jeszcze nie alzheimer, że to przemęczenie, pośpiech, roztargnienie, że oni, młodzi, też tak mają. Marna pociecha, ale zawsze.
Pogoda nadal cudna, pójdę dziś na Samotną, jakąś lampkę zapalę, wracając kupię więcej światełek, bo pod cmentarzami będą skórę zdzierać z ludzi.
Jutro do wujka wlecę, reszta Umarlaków będzie sama.
Trudno.
Życie.
W moim sercu są na co dzień, nie ma dnia, żebym o Nich nie myślała.

Ale i tak jestem Starą Wariatką.

I pozostał jeden tydzień...

Idę

alejką i mijam gościa. Wiem, że skądś go znam. Sunie żwawo, chyżo, paląc papieroska. No nic, przeklęta skleroza. Idę, idę i nagle eureka. To ten gość, który z kartką z listą chorób, których leczenie zrujnowałoby NFZ w dwa dni siedzi na targowisku. Po turecku. Upał nie upał. Ma ponoć chory kręgosłup wśród innych nieszczęść. Nie mówiąc już o rujnowaniu NFZ. Osobiście na kręgosłup nie narzekam, choć czasem pobolewa, no ale od lat sterczę przy kompiku... Ale po turecku nie usiądę, bo jak siądę, to będą mnie nożycami od strażaków rozcinać i w kawałkach wyciągać.
Nie dam już więcej żadnemu żebrakowi grosika.
A sama zacznę trenować siedzenie po turecku, co by mnie nie musieli rozcinać.
Kto wie, kiedy się przyda...
Rzucam tylko grajkom i mimom, katarynarzom. Oni pracują. Lepiej, gorzej, pracują.

I tak się traci wiarę w ludzi... :)


A lato jest piękne tego roku i trwa, i trwa, i trwa.
Niech trwa.

Piździło

dziś calkiem nieźle, ale dopiero późnym popoludniem przypomniałam sobie, że straszyli huraganem nad UK i wlazłam na net i co?? No, napsułam Inżynierowi trochę krewki, ale co jakiś czas trzeba, niech dziecko wie, że ma matkę.
 Byłam u mojego Przyjaciela. Jednego z nielicznych, który naprawdę, choć w sumie widywaliśmy się rzadko, znaczył dużo w moim życiu. Kogoś, z kim spędziłam niezapomniane chwile, kto wywarł piętno na moich decyzjach i nie zapomnę Go nigdy. Był dla mnie jak starszy brat. Nie oceniał, nie szufladkował, akceptował moje wariactwa i moje nieuczesane myśli, kręte ścieźki, nie odrzucał, choć to, co robiłam i robię w życiu absolutnie nie zgadzało się z tym, co On ukochał i co było Jego natchnieniem i treścią Jego życia. Żaluję, że złożyło się tak, że chłopcy nie mieli szczęścia Go poznać. Był tylko osiem lat ode mnie starszy i od ośmiu lat Go już nie ma. Dlaczego?? Od tego pytania zaczęła się nasza znajomość. I wciąż nie mam na to pytanie odpowiedzi, znajdę ją chyba dopiero u kresu drogi. Albo i nie... Cieszę się, że dziś do Niego wpadłam. Zaniedbałam Go ostatnio, ale... zaniedbałam wszystkich. Przepraszam. Przecież wiecie, że pamiętam.

Nieoceniona Sikora zaś podzwoniła, powęszyła i zapobiegła moim bezsennym nocą. Jak już Jej pisałam, chyba Jej pomniczek postawię. Kochana Maua :) Cyferka jedna :)

Wracając, na targowisku wpadłam na dąbki i... nie oparłam się, cena powalała z nóg, 7 zł za donicę (a na Ogrodach mniejsze po 15 zyla za donicę!!!!) to nic, oczami wyobraźni widzę, jak stoją na oknie, tak jak sugerowała Dora, no ale po powrocie do domu (cudem uniknęłam ulewy) okazało się, że na razie cały pogrzeb na nic, bo wiatr zwala wszystko z parapetu :| Mam nadzieję, że minie i nacieszę się jeszcze widokiem, a na razie

stoją ładnie na podłodze i już niżej upaść nie mogą ;)
Nie będę świnia, podzielę się nimi z jakimś Umarlakiem na Samotnej...
Może i o moich ktoś nie zapomni i świeczuszkę im zapali???

Nawet

spokojnie pogrążać się w depresji nie można, bo pogoda na to nie pozwala, skubana.
Więc nasza trójka, korzystając z przesunięcia czasu i faktu, że jest wciąż godzinę do przodu, wstała rano w miarę wcześnie, bo o 6.30, co tłumacząc na nasze 7.30 była, wykąpala się, najadła, wypachniła, zakończyła przygodę z Pogoda na miłość i poleciała.
I co my widzim proszę wycieczki??

Jak widać, poznańskie pomniki nudzą się i TV sobie zafundowały, ciekawe, co gość ogląda, TVN czy Trwam???

Przyrzekam, ostatni tydzień był bezalkoholowy, a tu od rana takie cuda wianki, żyrafy wychodzą ze szafy :O

Nie cierpię... Tfu, Tfu się lansuje...

A pogoda marcowo-kwietniowo-majowa... Zawrót głowy.... Słońce świeci, deszczyk pada, 22 stopnie, a przypominam, mamy 27 października...

I polazłam

Specjalnie dla Dory pozostałe fotki, myślę, że zaszalałabyś i nie wywlokłabym Cię stamtąd. I jak słodko pachniały!!! Bo dotąd nie kupowałam chryzantem do domu, bo ostatnio jak kupiłam, czułam się jak na cmentarzu i musiałam w nocy wstać i je wyeksmitować do drugiego pokoju (miałam jeszcze drzwi), czułam się, jakbym leżała w trumnie... A te w Palmiarni pachniały zabójczo... Jutro obczaję, może gdzieś kupię?? :)

 I znajoma twarz, kurde, alzheimer?? Nie... Z botanika się wyniósł, zima blisko, a on wszak goły jest, tu mu ciepło będzie...

I to tylko niewieli wycinek wszystkich...
A dla innych, już bez dedykacji, w Palmiarni była też wystawa bonsai, kwitły storczyki i inne cuda wianki były i wcale nie było gorąco!!! Tak jak na zewnątrz, 22 stopnie, a w kaktusach dużo chłodniej było!!!

 Co się paczysz, co???

 I skąd ja gościa znam?? Myślałam, myślałam i już wiem, spotkaliśmy się nie tak dawno w botaniku, cwaniak, na zimę zamelinował się w Palmiarni ;)

 Piękne robaczki, te akurat zżerają swoich menów po seksie. Mądre, przynajmniej im potem skoku w bok nie robią ;)

Mój ulubiony zakatek Palmiarni...

No i bonus :)

Czy te oczy mogą kłamać?? :)