Bóle fantomowe

Wiem, jestem wariatką.
Bóle fantomowe to bóle po utraconej kończynie - odcięta noga wciąż boli.
Też mam bóle fantomowe.
Nie, nie oderżnęli mi jeszcze rączek za mieszanie w kotle, ale w przyszłości kto wie.
Jestem wariatką.
Mam bóle fantomowe po moim starym mieszkaniu.
Wciąż widzę stare meble.
Wciąż chcę iść do toaletki, do lustra, do tego lustra, w którym nienawidziłam się przeglądać.
Moje kroki wciąż kieruję do szafy, której nie ma.
Kuchnię widzę tę starą.
I... mam piękne mieszkanie, a wracam myślą do starych rupieci i stare rupiecie widzę.
Rozdwojenie jaźni.
Bóle fantomowe.
Powinnam już stanąć w kolejce do psychiatry???
Tylko co będzie, jak trafię na bratnią duszę, bo jak wiadomo, różnica między pacjentem a psychiatrą polega na tym, że psychiatra na noc idzie do domu...

Wczoraj wleciał KB z Dziewczyną i po raz pierwszy od tygodnia mialam do kogo gębę otworzyć. A i Inżynier wieczorkiem zapukał.
KB jak zwykle niezastąpiony ustawił idiotyzmy w kompiku, podłączył radio w kuchni i wymienił mi ten nieszczęsny natrysk. I pocieszał, że ta historia z kluczem to jeszcze nie alzheimer, że to przemęczenie, pośpiech, roztargnienie, że oni, młodzi, też tak mają. Marna pociecha, ale zawsze.
Pogoda nadal cudna, pójdę dziś na Samotną, jakąś lampkę zapalę, wracając kupię więcej światełek, bo pod cmentarzami będą skórę zdzierać z ludzi.
Jutro do wujka wlecę, reszta Umarlaków będzie sama.
Trudno.
Życie.
W moim sercu są na co dzień, nie ma dnia, żebym o Nich nie myślała.

Ale i tak jestem Starą Wariatką.

I pozostał jeden tydzień...