Nie wyszło

 laserowanie, Kochany Pamiętniczku.

Już było przygotowane legowisko na fotelu dentystycznym, ale... pani doktor ze mną rozmawiała, w przeciwieństwie do chirurgów. 

Ja zaś rankiem, przewijając się, nie zastosowałam gentamycyny, tylko olej z siemienia lnianego wysokoozonowany - jeżu kolczasty, jakie to tłuste jest :) 

Nie wiem, co będzie, bo zobaczę dopiero jutro po przewinięciu.

Ale... ponieważ gentamycyna i laser się wykluczają, ustaliłyśmy, że pójdę w poniedziałek do chirurga i zobaczę, co powie na ranę, no i sama też zobaczę, czy to jakoś polepsza. Potrzebuję też receptę na plastry, ale okazuje się, że tę wypisać może też lekarz POZ. 

Mam jechać na oleju tydzień, w next piątek będzie laser, jak się nic nie rozpaprze po tym.

No a  muszę przyznać, że po przyłożeniu gazika z olejem nic a nic się w nodze nie działo, a jak zakładałam gentamycynę - szczypało i rwało cały dzień.

Tak więc niech się dzieje wola nieba...

Bo gentamycyną smaruję już prawie miesiąc i nic się nie goi, wciąż rozjątrzone.

I tak mi dzień minął, spokojnie, bo mieszkanie ogarnięte, obiad kupiłam w garnuszkach, bo tak pachniało w okolicy rybą, że nie mogłam przejść obojętnie.

Siedem tysięcy kroków nastukałam, a lato wciąż mamy piękne, aczkolwiek dla mnie wciąż jest za gorąco. 

 Obiad wzięłam na wynos do domu i dobrze, bo nie dałam rady całego zjeść. 

Zupę pieczarkową mam na jutro, a że mam i śledzie (które dopiero zrobię, bo dziś mi się nie chciało) i piękny płat miruny - z głodu nie zginę.

I tak to ku pamięci zapisałam kolejny dzień, Kochany Pamiętniczku. A teraz wracam dokończyć  Seal Team, bo już 7. sezon wciągam, zaprzyjaźniłam się z nimi, a następne czekają w kolejce.

Lalka mnie jakoś nie kusi, ale jest netflixowe Na wschód od Edenu. I stoję przed dylematem - czy najpierw wciągnąć netflixowy serial, czy wersję kinową z Jamesem Deanem...

Książkę czytałam, ale niewiele z niej pamiętam, łapię się na tym, że większość dzieł, jak i filmów, uleciała mi z pamięci. Poza Przeminęło z wiatrem, Ostatnim brzegiem i Nocami i dniami, a także ukochanym Domem. I Ania, Ania z Zielonego Wzgórza - to się trzyma w pamięci. Ale zniknęły gdzieś książki Siesickiej, które przeżywałam jak mrówka okres w młodości.  Nie wiem, czy się tym martwić, bo gdy wracam do klasyków, aktywuje się jakaś klapka w pamięci i jest OK. Ale większości tych nowych, streamingowych cudów nie pamiętam zaraz po zakończeniu oglądania. 

No ale i tak jestem coraz bliżej brzegu, wypracowań już pisać nie muszę, a gdy odejdę - zniknie wszystko. I to, co cieszyło, i to, co bolało. C'est la vie :)  

W rzece Samej :P