Głupia

 ja, Kochany Pamiętniczku.

Jak zawsze. Niepotrzebnie wdałam się w pyskówkę na stronie osiedlowego FB.

A bo wypatrzyłam, że zaczęli, kurwa

 cudne nowe ławeczki montować. Osiedle się sypie, windy mają ponad 30 lat, jeżdżą jak chcą, balkony się sypią, dachy przeciekają, ale mam się podniecać, że nowe ławeczki montują (kurwa, kto ze znajomych królika ma interes z nowymi ławeczkami, oby nie takimi, jak poprzednie, te narodowe?).

I na moje, że się trupa nie pudruje, gremialny atak na mnie, że wina poprzedniego zarządu.

Grzechy poprzedniego zarządu odczułam na własnej skórze, ale i nowy nie jest lepszy.

Bo jak nie mam kasy, to ścibolę grosz do grosza, a nie wydaję na pierdoły, co nie?

A ławeczka, a postawili ich pierdyliard na osiedlu nie jest artykułem pierwszej potrzeby.

I znów się podłożyłam i jestem ta, kurwa, co jej wszystko przeszkadza.

Tak jak przeszkadza mi, że w pobliskich barakach znów palą plastikiem, bo w nocy, kurwa, zimno, całe 12 stopni.

I mimo przepisów, że moje dziecko, gdyby nie zainstalowało pompy ciepła, miałoby przejebane, w okolicy będą bezkarnie palić plastikiem, bo jak to, może mają małe dzieci, może tam niepełnosprawni mieszkają i im zimno?

No wiadomo, jestem pojebana.

Wczoraj znów zdychałam, łeb mi pulsował i myślałam, że wieczorem będę dzwoniła  po pogotowie...

Jakoś noc przeżyłam, choć znów miałam ciśnienie z nawrotu.

Rankiem oczy otworzyłam i zaczęłam myśleć, że chyba to nie tylko pogoda...

Pojemniczek z lekarstwami otworzyłam, tknęło mnie, jedną pigułkę wywaliłam.

A taką bez recepty, diosmina.

Znaczy się, na moje bolące żyły, sama sobie zaordynowałam, działa. 

Ostatnio w tej innej aptece gość wlepił mi diosmineX za niebotyczną cenę, więc w osiedlowej poprosiłam o diosminę, nie było, więc pani zamówiła. 

Odebrałam, ale nie wiedziałam, że jest to diosmina z ruszczykiem. Kurwa, z ruszczykiem niewskazanym przy nadciśnieniu.

Bo prosiłam o diosminę.

Pani od lat odbiera ode mnie receptę na leki na nadciśnienie, kojarzy mnie.

Dzisiaj wywaliłam tę diosminę z ruszczykiem i czuję się coraz lepiej. Wciąż dycham, więc?

No i wczoraj było jak było, dobrze, że się rano budziłam. Bo już myślałam, że pożegnam ten najpiękniejszy ze światów, ale że ja niedzwoniąca, to  nie dzwoniłam nigdzie.

Inżynier przeżyje, nie ma innej opcji (chociaż jego zaboli, jako i mnie), Łobuzy też, a reszta przejdzie nad incydentem do porządku. No, może i Pierworodny z Inżynierem w bólu się połączą :)
Nie wiem, nie oceniam :) 

A dziś, maszerując lewa prawa, lewa prawa, przeszczęśliwa, bo w szparze unijnej znalazłam

doszło błyskawicznie...

Aczkolwiek w środku było tyle błędów, że ojapierolę.

Dla zwykłego człowieka bez znaczenia. Dla mnie ogrom. 

Myślałam potem standardowo.

Że życie nie składa się z oddychania.

I że life is a journey, not a destination...

I że jak mam z tym żyć?