Jeżu

 kolczasty, Kochany Pamiętniczku :)

Sobota minęła spokojnie, aż tu pod wieczór wyskakuje mi na MSG wiadomość od Grzegorza. Takie ą, ę, bułkę przez bibułkę i że cytuję: Przepraszam, że przeszkadzam ! Jestem Grzegorz K. uczeń Twojej Mamy. Mieszkałem w Cegielni i naprawiałem samochody Twojemu Bratu Pawłowi. U Pani H.j bawiłem się z Tobą pod stołem. Czuję jakąś wewnętrzną potrzebę kontaktu z Tobą. Oczywiście nic na siłę. Faceboka mam od Tygodnia i nie specjalnie się w nim czuję. Uwielbiam Whats App, bo jest dla mnie najprostszy. Ładne zdjęcie masz z rodzicam. Jacy Oni młodzi tu są. Czas niestety, zbyt szybko płynie. Pozdrawiam serdecznie.

Akurat Grzesia dobrze pamiętam, choć tej zabawy pod stołem nie, ale nie bawiliśmy się jeszcze wtedy w doktora :) Jest ode mnie 3 lata starszy i jego klasę najlepiej pamiętam, bo przesiadywałam w niej, jak mama miała z nimi lekcje, a nie miała mnie z kim zostawić. Byłam grzecznym dzieckiem (czasami). Kilka lat temu odezwał się do mnie na FB chłopak z tamtej klasy i mówił, że Grześ mnie szuka, ale... chciał dzwonić. Powiedziałam, że dam maila, ale nie chciał go przekazać i sprawa umarła śmiercią naturalną, ale jak widać, Grzegorz zaczął powoli oswajać internety. Odpisałam, poprosił o telefon na wszelki wypadek, no i na razie zobaczymy. Nic na siłę, wszystko młotkiem. Synowa pyta, o czym będę rozmawiała z kimś, z kim przez ponad pół wieku nie miałam kontaktu. No i? Jak się nie będzie kleiło, to się nie sklei, mnie to rybka. Ale miłe, szalenie miłe, że ktoś po tylu latach pamięta jeszcze moich rodziców i mnie...
No a w tę niedzielę pojechałam na włości na tę pizzę, bo Inżynier robi genialną. Ja się w życiu nie zhańbiłam pizzą, może kiedyś kupiłam gotowca, ale żeby się bawić w swoją, to nie. Nie jestem fanką tej części włoskiej kuchni i makaronu, zjeść, zjem, ale żebym nie musiała robić. A dziecko sobie zażyczyło do kamienia do pizzy, który dostało w prezencie na Gwiazdkę specjalnych łopatek do pizzy i takie ode mnie dostało :) 

Jechał do mnie i nie zauważył, że w odwrotną stronę jest megakorek, no cóż, upał... Twierdzi, że jak jechał po mnie, to korka jeszcze nie było. I utknęliśmy, nawigacja też milczała jak zaklęta, wciąż z nią jeździ właśnie na taki wypadek i tylko dobry los sprawił, że jednak nasz zjazd był otwarty, bo gdyby nie, to musielibyśmy kilka kilometrów jechać płatną autostradą (tak, tak pisiory obiecały bezpłatną, ale jest jak jest). I takie dwa wiadukty minęliśmy, wlekąc się żółwim tempem, co mnie rozśmieszyło, a dziecko mnie mitygowało, że remonty są potrzebne. No są. Ale ekipa pomarańczowych akurat w cieniu cała stała, patrząc z politowaniem na tych, co w korku. I tych dziecko tłumaczyło, że może przerwa na lunch, że może czekają na sprzęt albo na materiały. 

Ja tam taka łagodna i wyrozumiała nie jestem.

Potem wyściskana nawet przez Kalafiorkównę, o Alienku nie wspominając, spędziłam miłe popołudnie. Na pizzę dojechał jeszcze Z. ze swoją flamą, bo po klucze wleciał - będzie ogarniał sierściuchy, jak oni wyjadą. Mnie uratowała właśnie praca, bo przenieść się musiałabym z drukarką, bo to firmowy sprzęt i nie da się do niego podłączyć innej drukarki bez hasła. Za co dzięki niebiosom i partii, bo ogarnianie sierściuchów to dla mnie średnia zabawa, a i moje badyle w tym czasie padłyby od upału. Nie ma tego złego... :)

Zaproponowali mi podwózkę, bo chciałam wracać autobusem, ale podziękowałam. Z. ma jakieś małe, dwudziestoletnie autko, jeździ jak wariat, a na dokładkę bierze leki, po których nie powinien prowadzić. Raz z nim jechałam i w miejscu, gdzie 3 dni temu był wypadek, o którym mu mówiłam i ograniczenie prędkości (gość się właśnie dlatego rozbił, że jechał jak wariat), Z. dodał gazu i jechał nieprzepisowo. Sorry, Winnetou, śmierć to małe miki, ale wylądować na wózku? Jako że już wiem, gdzie jedzie autobus, PEKĘ odzyskałam, to mimo obaw rodziny, że zabłądzę, umrę z upału, że dojadę do Berlina, zamiast do wioski, zaryzykowałam, pomaszerowałam lewa, prawa, wysyłając im fotki, że wiem, gdzie lezę. Dolazłam, sporo za wcześnie, ale to nic, stanęłam nieopodal przystanku w cieniu i dotrwałam. Autobus miał klimę, huuuurra, miejsce moje ulubione, na przodzie i pod klimą było moje, bilet kosztował 2,27... W słuchawkach leciała muzyczka, picie miałam, więc do domu dotarłam. 1,5 godziny, ale sama i bez szwanku, jestem z siebie dumna jak paw :) Będą ze mnie jeszcze ludzie.

Pizza była przepyszna, jak zawsze 

tylko zapomniał o szpinaku, a zorientowałam się dopiero przy przedostatnim kawałku, ale może to i lepiej, bo szpinaku nie powinnam jeść.

A dąb Alienka żyje i ma się dobrze, nawet mu to przygryzienie posłużyło, nie wiem, czy to, czy też fakt, że ma swobodę, bo rośnie w ziemi, więc ma duuużo miejsca na korzenie. Ma kilkanaście liści, w doniczce miał marne 3. A i - prowizorycznie, ale zawsze - Inżynier zabezpieczył go choć tak :) 

 

 

No i teraz rozpuszczając się powoli, czekam na jutro, wciąż nie wiedząc, ile dni będę jeszcze pracować.