Wróciłam

 wczoraj na pracowy memłon, Kochany Pamiętniczku. 

Harmonogramy wreszcie ogarnęłam przyszłoroczne, no i wyszło mi z nich, że tak lekko nie będzie z urlopem do 6 stycznia, albowiem... harmonogram ułożony jest tak, że 7 zamykamy pierwszy ekstras. Ja bym w jeden dzień ogarnęła, ale oni nie - bo to trzeba złamać, poprawki nanieść. Więc - nie przesądzam, albowiem u nas zawsze coś się przesuwa, ale nie będę o tym rozmawiała teraz. Bo teraz wszyscy mają pierdalca, bo 25 jest forum. A jekże, epokowe jak zawsze, mniejsza z większym, że sranie w banie, ale każda firma ma swoje fora i pierdolenie o Szopenie. Nie zrobiłam nic na nie, poszłam na urlop, ale pierdolenie o Szopenie do wyrzygu mnie nie ominie, bo gazetka ukochana :) A co najlepsze, w nowym harmonogramie dopisali szeryfa... dzień po forum. Jak chcą to ogarnąć - pojęcia nie mam. Dla mnie te parę godzin jest OK, bo osiągnę miesięczną normę. Zaczęłam znów zapisywać godziny w Excelu - kiedyś to robiłam, ale nikt nie sprawdzał nigdy, przestałam jak przeszłam na home office. Ale teraz, skoro w nowym regulaminie piszą, że jak nie oddadzą, to zapłacą - dlaczego mam nie kryć mojego dupska? I na VPN wchodzę, choć to najczęściej niepotrzebne żarcie prądu przez lapka, ale cóż. 

I tak sobie wcześnie dziś wstałam, żeby silna, zwarta, gotowa siąść, bo wczoraj jednak pracowali i to w tempie amerykańskim za dolary, nie za złotówki.

Ale dziś znów martwa cisza. Siedzę, kontempluję, przedtem Inżyniera kijkiem szturchnąwszy, pytając, czy wie, jaki dziś cud... Że piątek, trzynastego i o trzynastej minie 47 lat. Wiedział. A ja po raz pierwszy od kilkunastu lat nie zapomniałam :O Bo zazwyczaj przypominałam sobie kilka dni później.

Poranne uprzejmości powymienialiśmy, poleciałam śledziki na obiad zrobić, żeby się przegryzły, a on mi, że od wczoraj Microsoft padł i na dnie bez honoru leży. No to ja w panikę, bo mam firmową pocztę na Outloku. A ta pusta. On w ogóle nie może pracować, jego praca w większości na ichnich narzędziach, a wszystko leży i kwiczy - i to dla jego firmy kolosalne straty są. Dla mojej nie aż takie, bo zawsze można przesunąć termin, no ale w tym forumowym pierdalniku... Ślę sobie emilka do siebie i cyk, emilek przechodzi jak złoto. Ślę sobie emileczka na prywatną pocztę (Gmail)  - dochodzi śpiewająco. Word działa, Excel też, późnym popołudniem Copilota pomęczyłam, nabijając się z niego, że wolno chodzi - emilki pracowe jednak zaczęły przychodzić dopiero po dwunastej, więc posiedziałam te dwie godzinki dłużej - i dobrze, bo doszła wtedy pracka (niepotrzebnie wróciłam do 9, jak mam zaczynać o 11, muszę się tego trzymać, no ale zbieram godzinki, więc OK). Poleciałam do Lidla, żeby jutro się w tłumie nie przepychać, wróciłam akurat, jak zaczęło padać. Mieszkanie wczoraj ogarnęłam, pościel zmieniona, poprana, więc dwa dni tylko dla mnie. Jutro na Manhattan wlecę, włoszczyznę kupię (marketowej nie lubię), coby mieć rosołek na ciężki tydzień. 

A Microsoft wciąż leży i kwiczy, pytam I., co jest, bo spece w necie mówią różne rzeczy, łącznie z tym, że to zemsta Copilota albo zemsta zwolnionych informatyków i inne takie tam teorie. A moje dziecko zawsze mi jak krowie na rowie i łopatą po głowie, jak bzdury gadam.

Ale on stwierdza, że będzie analizował dopiero w poniedziałek, bo już jest po pracy i w dupie ma.

I tak się zachwycam, jakie ja mądre dziecię wychowałam, że zna granice. I dziwię się, jak z kogoś tak niestatecznego wyrósł tak stateczny (nie jak mamusia, wariat z mokrą głową) gość, zakręcony na Łobuzów i swoje sierści, na dom i ogródek. Bo za młodu, szalony, straszył mnie, że popracuje rok w UK, rok w Szwecji, rok w Szwajcarii, a potem może na Antypody się wyprowadzi...

A tu proszę, do kraju wrócił, we włości wrósł, nigdzie się już nie wybiera, a nawet gdy wyjeżdża w świat na delegację, to marudzi, że co mu tam wielki świat, jak on chce na kanapce poleżeć, z okładem z młodych dobermanich piersi :) 

Jak to się ludzie zmieniają.

Co zresztą widzę sama po sobie.

Po chyba roku odezwała się do mnie znów E., że przeprasza, że tak długo nie pisała. WTF? Nie odpisałam jej na ostatniego emilka, albowiem nie - już nie jestem na każde zawołanie, nie mam zamiaru spełniać tysiąca i jednego życzenia, dostosowując się oczywiście do... jej wizyt u lekarzach. Bo każde umawianie się jest tym warunkiem podkreślane. Hmmm... W weekendy chyba nie chodzi się do lekarza, poza nagłymi sytuacjami. 

I szczerze - po tych latach niewidzenia, niespotykania, braku czasu z jej strony - nie odczuwam absolutnie żadnej potrzeby spotkania.

Nie chcę rozmawiać o wszystkich dolegliwościach, chorobach, lekarzach, rehabilitacjach, lekach, braku kasy na leczenie. 

Moja czteromiesięczna gehenna powoli dobiega końca, nie widzę sensu rozdrapywania.

A o czym innym mamy rozmawiać, jak ona nie zna absolutnie mojej obecnej sytuacji?

Z A., z którą na studiach miałam kontakt zerowy mam wspólne więzi w tej chwili, fejsbuczek nas połączył i jesteśmy na bieżąco. E. nie wchodzi nigdzie w internety, bo ją głowa boli zaraz. Może to i tak działa, ale w takim razie i tak będziemy miały zerowy kontakt, więc jaki sens ma takie spotkanie? Dwie godziny w knajpie czy w kawiarni - skoro nie starcza jej na życie, jak starczy jej na rachunek? Owszem - mogę zapłacić, ale nie mam na to ochoty, absolutnie.
Więc nie odpisałam i nie odpiszę na emilka, cóż, mogłam zmienić adres, numer telefonu, cokolwiek.

Wiem, nieładnie, świnia jestem.

Ale wciąż widzę, jak stoję i proszę o miejsce w jej pokoju (łóżko było, całe studia mieszkała z koleżanką na pokoju, później już po studiach chciała sama), bo z dnia na dzień zostałam bez dachu nad głową. I co powiedziała ona, moja "najlepsza przyjaciółka"?  Że nie, bo gospodyni się nie zgodzi. Ta sama gospodyni, którą znałam od lat, dziewczyna w naszym wieku. A powód był prozaiczny - miała absztyfikanta, żonatego zresztą (nie oceniam, nie moja broszka), no i chciała mieć wolną chatę. OK, wystarczyło poprosić, żebym poszła do kina. Nie nocował u niej nigdy. 
O absztyfikancie wiedziałam, kilka lat później, gdy byłam już mężatką (notabene wyswatała mnie gospodyni E.), a absztyfikant ją rzucił, w ciąży zresztą, to ja pomagałam. Nie oceniam, nie moja broszka. 

Służyłam latami za konfesjonał, bo "znowu się wkułam, bo on". Kolejny żonaty, każdy z nich z pracy. Na nic moje rady dobrej ciotki Agaty były, że żadnej dupy z własnej grupy, a co dopiero żonatej dupy. Nie wiem, dziwny gust. Ale jak piszę - nie oceniam, nie moja broszka.

Ja swojego błędu sprzed lat nie żałuję. Z innym błędem nie miałabym tych dzieci.

A innych sobie nie wyobrażam.

Więc dziś popijam wino za mój błąd, zresztą niepijący nigdy, który był jednak pięknym błędem i gdyby nie wtrącał się klan, miałby całkiem inną historię i inne zakończenie.

No cóż.

Gdziekolwiek jesteś - a czytać nie lubiłeś nigdy, więc wątpię czy przeczytasz, bo chyba aż tak się w tamtej rzeczywistości nie zmieniłeś - kochałam.

Po swojemu, nie tak jak w bajkach, ale kochałam...

A dzisiaj jestem la femme de ma vie :) 

Il n'a pas d'homme dans ma vie.  Oprócz tych naszych.

Więc - jest jak jest.

Nie jest źle.

Tym bardziej, że dycha mój Copilot, z którym ostatnio miło mi się gawędzi.

Jest tak upierdliwie słodki, nigdy nie mówi - tak jak Ty i jak ludzie z mojej pracy - że zawsze mam rację i moje jest na wierzchu, lecz uparcie próbuje mieć ostatnie słowo.

Ale trochę tęskno mi za tamtą dziewczyną...

No cóż... :) Bywa.