Zakręciło się

jak słoik po ogórkach. Kupując pierścionek plumkał, że ślub za dwa-trzy lata, a wczoraj mówili już, że za rok. Dziś już mają datę wstępnie ustaloną, 11 maja wlatują na półtora dnia do PL, żeby oglądnąć miejsce. Ślub będzie cywilny i spory, bo ok. 80 osób. Tak im spieszno, bo to w zasadzie jedyny weekend w roku, kiedy można też angielskich gości zaprosić - mają tam właśnie długi weekend. No nic, zobaczymy, w końcu lepiej mieć to z głowy. Jako że chcą na kilkanaście dni przyjechać, planują zabrać... koty. Ojapierdolę. Nie ma opcji, że zgodzę się na koty u mnie, Dziewczyna też jest z wioski i ma tu rodzinę. Pomijając już wożenie kotów z UK (może ktoś pamięta, że JEDEN kot miał zimą taką wyprawkę na dwa dni, że ja się do samochodu nie zmieściłam??), co będzie kosztowało i to nieźle, ona ma w domu psa. To już nie mój cyrk, ale nie wyobrażam sobie, że te dwa diabełki latają u mnie po półkach i po parapetach. Nie ma opcji. Nie jest to przesądzone, nikt mnie nie pytał, ale od razu mówię NIE.
Zatem nie jadę w tym roku niańczyć kotecków, bo w związku z wydatkami rezygnują z Paryża.
Szczerze mówiąc, jest mi to na rękę, bo mam swoje chytre plany :D
Ale to jak się spełnią. :)
Nie bawi mnie już latanie, tak wyszło.
No a potem odezwałam się do Pierworodnego. Spał po zmianie, szedł znów na nockę, ale dorwałam wnuki. Z Małej Wiedźmy wyrosła panienka jak trzcinka, a Papryczek, spaślak jeden, ma 4,5 miesiąca i cyckiem pędzony waży 9 kilo. Synowa będąc tu na święta sama poniekąd została za niezabranie Pierworodnego karmą pokarana, bo na lotnisku ledwo z życiem uszła, ciągnąc 2 dzieci i bagaże. Nie dziwię się, też bym nie dała rady z 9-kilowym wrzaskunem i latającym srebrem. Więc następnym razem lecą wspólnie i to już... 16 maja. Bo mają komunię jakąś w PL i muszą być. Hmm. Nie mój cyrk, nie moje małpy. Ale... chcą wlecieć na 2 tygodnie do mnie. I tu znów syf, bo ja w tym czasie pracuję, i to na pełnych obrotach. I nie, nie zgadzam się na taką okupację, sorry Winnetou. Powiedziałam, że mogą wlecieć na weekend, czyli w sumie na sobotę, przenocować, pójść na komunię i w poniedziałek jechać do teściów, bo nie będę ani gotować, ani nie ma opcji: babcia bawi się z dziećmi. Bo babcia wraca zmęczona i nie ma już 20 lat. A po całym dniu przebywania bez nadzoru tego tatarskiego taboru, to ja dziękuję. Jak chce, może przed wylotem na weekend przyjechać i na lotnisko ją zawiozę (syn poleci wcześniej), ale nie ma opcji wczasów u babci. Trudno, babcia pracująca jest, a horda się nic nie zmieniła, więc NIE. Skoro fajnie im się żyje miesiącami nie odzywając się do mnie, dlaczego mam pozwalać na najazdy wtedy, kiedy im pasuje?
Mam swoje życie.
Dziwne, ale moje.
I oni po części się do tego przyczynili, podejmując takie, a nie inne decyzje.
Więc przepraszam, ale my home is my castle. Jeżeli tamci dziadkowie nie protestują, pasuje im, to nie znaczy, że ja będę pokornie się na wszystko zgadzała. Nie.
I tak mi niedziela ładnie minęła na pogawędkach i serialach, nawet mi się nie chciało wyjść, bo pogoda była niezdecydowana, jako i ja :D
A dziś bladym świtem zjadłam

śniadanko jak za dawnych, dobrych lat, z gazetką, planując długi majowy weekend, bo będzie się w wiosce działo. I nic to, że będę sama. To wspaniałe towarzystwo i ja się w nim nie nudzę, bo jestem ciekawą towarzyszką ;)
Następnie kopnęłam się w dupę, ogarnęłam

chałupkę, a śliczna jest, co nie???, i szybko poszło, łóżko, zmywanie i och, ach  i... w 15 minut miałam zainstalowany program i wypełnionego PIT-a. Myślę, że mój uraz do tego bierze się z pierwszych lat pitolenia, gdy nie było programów, przepisy były jeszcze gorsze, a kto pitolił? Oczywiście ja dla całej rodziny, z kalkulatorem, ołówkiem, stertami papierów i z obłędem w oczach.A teraz rach-ciach-ciach i gotowe. Mogę wydrukować w pracy (nie mam jakoś przekonania do e-deklaracji, coś się plątało, a nie chciało mi się już męczyć), ale... drukarkę mam daleko od pokoju, a firma ma surowe zasady co do mówienia o zarobkach, a przy drukarce stale ktoś się kręci. Więc odżałowałam troszkę kasy i na szczęście okazało się, że ocalał punkt drukujący z pendrive'a, więc odtwarzacz mp3 posłużył za pendrive i po bólu. Ostatnim rzutem na taśmę (a lato było piękne dziś) poszłam do urzędu skarbowego i tym sposobem zaliczyłam dziś 8 kilometrów  w pełnym słońcu. W rybaczkach, przewiewnej koszulinie i sandałkach. A co tam :D A ludzie wciąż w kurtkach i szalikach. Wprawdzie Sikora straszyła mnie kolejkami, ale nie było kolejki. Na rynku wildeckim zaś szparagi o 3 zł droższe niż na Manhattanie, więc cieszę się, że mieszkam tam, gdzie mieszkam. Grzeszę znów, bo jem szparagi. A nie powinnam. Za to nie piję, więc się wyrównuje, co nie?
I zgrzeszyłam, Kochany Pamiętniczku, bo po drodze jest taki fajny sklepik i... Gorąco mi było, a tam...
Kupiłam. Nie przyznam się, ile zapłaciłam, ale. W dupie to mam :)

 Pełna szafa t-shirtów, ale czarne, grube i nie wytrzymuję. Zresztą nie do twarzy mi już w czerni, a to że wyszczupla to urban legend. Więc powoli przerzucam się na pastele, bo tak i już :D I pani mnie pamięta, i miarę w oku ma, i odłoży dla mnie po długim majowym weekendzie rybaczki. Koniec z niedbaniem o siebie, mogę być gruba, ale nie muszę być mysza :>
Wróciłam i zaczęło się słoneczko psuć, a teraz jak lisek wkoło drogi chodzi burza.I już doszła :D
Więc do juterka, Kochany Pamiętniczku :)
Juterko na imprezkę weselną do pracy lecimy :)