Pokiełbasiło się

dziś, Kochany Pamiętniczku.
Zaspałam, ale oj tam, oj tam.
Chyba powoli ze mnie spływa.
Planując dzień wlazłam na stronę Enei i okazuje się, że żeby przepisać licznik na siebie, musze mieć trzy podania, klucz od mieszkania i fotografię pradziadka.
A tak na serio: ogarnięte sprawy spadkowe.
To kij im w oko, bo w dupę by przyjemność mieli. Od 18 lat płacę za prąd z mojego osobistego konta, choć rachunki przychodzą na Eksa i pies z kulawą nogą się nie zainteresował. To co się będę wyrywała przed orkiestrę, jeszcze trochę popłacę i git majonez ;)
Zatem skoro Enea odpadła, to stwierdziłam, że po EKUZ też nie pojadę, bo w sumie na co mi EKUZ, skoro się za granicę nie wybieram już? Szkoda czasu. A nie ma EKUZ-u, nie ma badań, bo dla idei się na drugi koniec miasta nie powlokę.
Poleciałam więc tylko do Warty, ubezpieczyłam mieszkanie (dziś wieczorem kolorek zaczyna na suficie blaknąć, jutro w spółdzielni zabaluje, oj zabaluję). W sumie nawet remontu nie opłaca mi się robić, bo co z tego, że zamaluje, jak tam da capo all fine będzie ciekło. O wiedzo tajemna hydraulików...
Szlafrok zanabyłam na straganie, nie że potrzebuję, ale dlatego, że piszę scenariusze :) Jakoś nie pamiętam, kiedy ostatnio chodziłam w szlafroku.
Ale jeżdżę koło szpitala i tam jest taki sklepik spożywczy i [rzy stoliku tam pacjenci siedzą. A że ja sama jak ten palec, to mi nikt po nic nie skoczy. No, nie wybieram się, ale mój panikarski łeb napierdala. Albo ewakuacja w zimową noc. Albo inny cud wianek. No dobra, mam szlafrok, bo stare są w rozmiarze 38, hahahahahahahahaha....
Stara wariatka :P Ale kto wariatce zabroni?
Pani 20 zł spuściła z ceny, bo pod pachą była plama. Sama ją uczciwie pokazała. Plama sprała się w 40 stopniach na amen. A w razie 30-stopniowych mrozów, które zapowiadają mam się w co owinąć, oprócz kocka, of course :P
 A potem na Franowo ruszyłam, po fotel, co go Inżynier ma skręcić.
Fotel był, ale na wystawie, w magazynie nie mieli. Więc poprosiłam grzecznie o sprawdzenie, gdzie mają, bo nie uśmiechało mi się kupować innego, dwa razy droższego, a taki jak mam, za 150 zł zbyt wygodny dla starego dupska nie jest. A kupiłam go, bo miałam wtedy tylko tyle kasy, na najtańszy model.
Pani zadzwoniła i w Panoramie mieli. Więc poprosiłam o zatrzymanie dla mnie i sruuu, do Panoramy (myśląc, że jak to dobrze, że Inżyniera nie wyciągałam na zakupy, boby wścieklizny dostał). W Panoramie nic nie wiedzieli, ale przedzwonili do magazynu, tam wiedzieli. Ale... Magazyn w całkiem innej części Panoramy. Pani mi grzecznie tłumaczy, a ja w strachu, bo w terenie to ja w linii prostej ginę i trzeba mnie szukać z psami gończymi... Nie było tak źle, dotarłam do magazynu, gdzie cudnej urody tabliczka dyndała.

Zadumałam się, jak to przeczytać, korektorska dusza nie dawała mi spokoju, no bo jak to jeden razy raz?
I tak mi 5 minut upłynęło, uprzejmy pan wytachał mi te 15 kilo koło ławeczki, SMS posłałam po taksówkę, taksówka zajechała, uprzejmy taksówkarz wsadził do bagażnika te 15 kilo, pod domem wtachał je na korytarz, ale do siebie to już musiałam sama wlec, a tu... schody.
Starość, kurwa, starość, ale ja zawsze byłam słaba.
Dowlokłam jednak rzeczone 15 kilo, błogosławiąc windę.
A teraz siedzę i czekam, aż Inżynier wyleci, bo znów ma spóźnienie...

I tak minął mi dzień.

UPDATE 

Resztę komentarzy przeczytałam. U mnie w wiosce, Doro, jest na cmentarzu miejsce pamięci, gdzie można prochy rozsypać. I kolumbarium jest, gdzie można urnę wstawić, nie trzeba jej grzebać. Zawsze można trochę prochów odsypać, kto to sprawdzi? Ale po co to w domu trzymać? Jeszcze się ktoś pomyli i zamiast kawy Inki zużyje ;P A ja zawsze mówiłam dzieciom, jak były małe, że do urenki mamusię i na telewizorek. A jak będą niegrzeczne, to mamusia wieczko uchyli i po papie natrzaska. Jakoś się tym nie przejmowały, znając swoją mamusię, ale gdzie teraz znaleźć taki telewizorek, co na nim urenka postoi?