230

stron w 3 godziny, Kochany Pamiętniczku, to piękny wynik, nieprawdaż?
I nie, nie korekciłam, czytałam.
Ja, czytająca książkę dla przyjemności, koniec świata pani Popiołkowa.
A tak szukałam w Arosie Kici Koci dla Kalafiorkówny i myślę sobie, że po dwie książeczki lecieć do miasta to nie warto. 
No i tak mnie naszło, że zupełnie nie pamiętam, co było w Zapałce na zakręcie. Nigdy nie miałam tej książki na własność, to była lektura z czasów, gdy chodziło się po książki do biblioteki, kupić coś w księgarni to było jak wygrać milion w totka.
A pamiętam, że po lekturze tej książki miałam nieprzespane noce i wciąż myślałam i myślałam.
A do dziś nie pamiętałam już z niej nic, poza tym uczuciem, że bardzo ją przeżywałam, jak mrówka okres.
No to wrzucam w szukaja i jest - niecałe 15 zł.
Piękne wydanie, twarda okładka.  Nie taką pamiętam, bo okładkę pamiętam, była charakterystyczna kreska

To chyba Nasza Księgarnia taką serię wydawała. 

A moja nowa powyżej. I... Chociaż jest bardzo "smrodliwa dydaktycznie" nie jest głupia i jest ponadczasowa. Inaczej odbierałam ją jako nastolatka, zafascynowana wątkiem miłosnym i perypetiami bohaterów.
Inaczej odbieram ją dziś, jako stara kobieta, z bagażem doświadczenia  życiowego.
Ale są w niej prawdy, które nie tracą na znaczeniu z upływem lat.
Żeby zawsze mówić prawdę i nie bać się jej konsekwencji.

Przy okazji dowiedziałam się, że to jest trylogia, no i oczywiście z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy.
Wiedziałam, że Siesicka dużo pisze, ale... ugrzęzłam w innych sprawach, wtedy ważnych i nie trafiłam na wiele z jej książek, jako że już nie chodziłam do półek z literaturą młodzieżowa, zajęta byciem matką Polką.
Zamierzam ten błąd naprawić, bo chyba dziecinnieję. Nie mogę przebrnąć przez pól książki naszej szacownej noblistki, ale takie czytadła wciągam bez oporów.
No, ale kto bogatemu zabroni?
Jakie to piękne wrócić do świata,w  którym człowiek jest młody, nie męczy go wchodzenie po schodach, a na widok TEJ osoby ma motyle w brzuchu.
I nie, nie żałuję, że u mnie czas motyli już za mną.
Żałuję - o dziwo - czasu bycia z ludźmi.
Ja, która z nimi być nie za bardzo lubię.
Ale bycia tak naprawdę, nie po drugiej stronie światłowodu, bez umawiania się jak na bal do Elżuni, bez smartfonów i SMS.
Bez wiecznie włączonego wszędzie odbiornika TV i informowania mnie, że teraz mam poczekać, bo on właśnie rozmawia ze swoim ojcem, który jest gejem...
Bo ja, proszę Kochanego Pamiętniczka,  seriale mam na kompie i namiętnie oglądam je w samotności, nie zanudzając nikogo historiami samotnych ojców gejów. Dzieci do dziś wypominają mi, że 19.30 była godziną świętą, ale... Nie było wtedy Internetu i wiadomości nie rozchodziły się błyskawicznie, a mój zawód wymagał wtedy bycia na bieżąco ze wszystkim, pracowałam w gazecie codziennej.
Bo ja, proszę Kochanego Pamiętniczka, spotykając się z kimś nie lecę jak oszalała do telefonu, gdy dzwoni i nie mówię, że muszę odebrać. I nie odpowiadam ani na SMS, ani na MSG.
Telefonu nie ma, jest człowiek i on jest ważny.
Ten po drugiej stronie też, ale na niego przyjdzie jego czas.
I do takiego świata wracam w tych książkach.
Już się nie mogę doczekać, kiedy odbiorę książki :)

W pracy witali mnie z orkiestrą i na czerwonym dywanie, orkiestra touche i wywiady na temat zdrowia.
Podziękowałam Bossowi za możliwość pracy online, bo co z tego, że mogłam nie pracować, jak chcę pracować jeszcze długo?
Ale nie poruszyłam kwestii wypłaty, bo choć jest capo di tutti capi i dla warzywek, to zielonego pojęcia nie ma o kwestiach finansowych i zanim wytłumaczyłabym mu, o co chodzi, słońce zaszłoby za borem.
Poszłam do naczelnej i aczkolwiek znów się denerwowała, jak to ona, wyjaśniła sprawę. Po prostu - tak jak myślałam - wliczyli mi to do pensji i tym pięknym sposobem oddali moje 82 zł do ZUS.
Mają wyprostować.
Zobaczymy.
Jak nie naprostują, żegnamy się z warzywkami.
82 złote tym złodziejom? To tyle wolę co miesiąc na książki wydać, lista jest długa :D 

Wichura u nas tak jakoś bez wichrzenia przeszła, u Inżyniera kubłami na śmieci się pobawiła.
Kotki są na wycugu przeszczęśliwe, albowiem nie ma tam małych dręczycieli.
Wciąż czekamy na zakończenie spraw mieszkaniowych.

Życie jest czekaniem.