Mam

 dość, Kochany Pamiętniczku, comiesięcznego lamencenia o robocie, bo nic się nie zmienia.

Czasami tylko opluwam monitorek, czytając takie kwiatki: 

W deklu konwi od wewnętrznej strony w króciec od mleka należy zamontować wyprofilowaną rurkę z tworzywa, tak aby woda uderzała w dekiel i spluwała po ścianach bańki.

Wyobraźnię to ja mam i widzę tę wodę, jak uderza w dekiel i spluwa na ściany...

I dopiero po chwili olśniło mnie, że ona nie spluwa, tylko spływa.

Takie tam zawodowe.

Ale idąc ulicą, nie że czytam plakat, ale w oczy mi się rzuca

 widzicie, bo ja od razu zobaczyłam :) I nawet googlowałam, żeby się upewnić, że to nie jest celowy zabieg. Ale nie... A pożałowali paru groszy na korektę, a plakat oglądało przedtem całe znamienite grono: sponsorów, twórców i innych elyt, plus ekipa drukująca rzeczony cud. Pewno, że za te parę słów to w sumie może 5 złotych korektor może wziąć. Ale... Patrząc na prestiż, ludzi, którzy to czytają, na sponsorów i inne chuje muje - co szkodziło dać korekcie 100 zł i nie świecić oczami? Pewno, niewielu ludzi zauważy błąd, ale od takich małych niechlujstw zaczyna się ogólna bylejakość.

A zauważyłam to lecąc na pociąg, a samo lecenie przeżywałam jak mrówka okres, albowiem zakładałam najczarniejsze scenariusze, łącznie z tym, że mnie bana rozjedzie.

Inżynierostwo zaprosili mnie na lody do Puszczykówka, na których to lodach ostatni raz byłam, jak dzieci moje miały naście lat...

Jechali pociągiem, a ode mnie do Puszczykówka pociąg jedzie... 9 minut :) Sami wsiedli na Głównym, a ja na całe szczęście wzięłam poprawkę na to, że już nie jestem sarenką i wyszłam z domu odpowiednio wcześnie, bilet kupili mi na Głównym, albowiem na mojej prowincjonalnej stacji w święta kasa jest zamknięta (dziś Boże Ciało), a na dokładkę upał od rana był (ma być jeszcze gorszy, a dzisiejszy ledwo przeżyłam).

Po drodze

nie licząc oczywiście słupa z ogłoszeniem, natknęłam się pod moim starym kościołem na stragany (jprdl,, od lat nie wychodzę w takie dni z domu i pojęcia nie miałam, że wciąż takie stragany stoją), zatem sfociłam i Inżynierowi posłałam dowód na istnienie Pana Boga.

Albowiem w czasach, gdy jeszcze chodziliśmy do kościoła, stały pod nim co niedziela stragany z piernikami i pańską skórką. Inżynier wielbicielem tych pierników był, zagorzałym. Jeszcze małym pacholęciem był, gdy jego ojciec wylądował w szpitalu, no i modliliśmy się i powrót do zdrowia. Kiedyś (pechowo) weszliśmy się pomodlić w tygodniu (Eks długo był w szpitalu). Wychodzimy z kościoła, dziecię się rozgląda i pyta: a gdzie pierniki? Tłumaczę, że w tygodniu ich nie ma, a mądrala na to: jak nie ma pierników, to nie ma Pana Boga.

Coś w tym chyba jest :) 

Więc posłałam mu dziś dowód, ale obśmiał :)

Pociąg zajechał punktualnie, wkroczyłam do pierwszego wagonu dumnie, witana przez komitet powitalny wrzaskiem chóralnym: bapcia, poczułam się lepiej niż niejedna gwiazda na oscarowym dywanie, albowiem taka bapcia to więcej niż jakiś tam Oscar.

Alienek już bezinteresownie mnie obściskał, natomiast Kalafiorkówna strzeliła megafocha, albowiem nic dla niej nie miałam. Inżynier zaś znęcał się nade mną, mówiąc, że mam to, co sobie wytresowałam...

W Luboniu dosiadła reszta ekipy z Elfikiem, a Inżynier odrabiał pańszczyznę, wnosząc kolejne wózki do wagonu, tak, tak, platforma załadowcza stała, ale nie miał jej kto uruchomić.

I tak całą bandą dojechaliśmy do Puszczykówka, lody wszamaliśmy (kiedyś jednak smakowały lepiej) i poszliśmy w siną dal, lewa prawa...

Sporo nas było, w pewnym momencie Inżynier wpadł w popłoch, albowiem Kalafiorkówna zniknęła mu z radaru, a ona tylko wózek Elfika pchała, taka mała jest, że jej zza wózka widać nie było, widać było tylko rękę cioci, pchającą wózek. Z tej drogi wypłoszyło nas stado dzików, ale tubylec, ostrzegany przed dzikami dalej śmiało szedł, mówiąc, że one niegroźne.

My jednak zmieniliśmy ścieżkę i podziwialiśmy

szyszki, morze szyszek, ponoć dobrze się palą...

bogactwo chrustu, cudne formy drzew, szałas gotowy na przyjęcie takich sierot jak my...

Kalafiorkówna nie dała nawet matce strzelić fotki, albowiem zajęta była szukaniem potwora, Alienek ze mną długie i uczone rozmowy toczył i tak nam pięknie płynęły chwile...

Samo Puszczykówko też nas zaskakiwało 

to znany poznański grafficiarz... 

Wróciliśmy do wioski i na krzywy ryj poszłam z Inżynierostwem do McDonald'sa na obiad, albowiem Kochane Aniołki miały to obiecane...

No a ja raz na rok mogę niezdrową szamę wsunąć, co nie?

I dzięki temu jednak Kalafiorkówna nie została bez łapówki, ale to już inna bajka :)

Wróciłam do domu ledwo żywa, ajfonik pokazał 10 500 kroków, temperatura oscylowała w granicach 28 stopni, a dla mnie 20 to już tragedia, ostatnio tygodniowo nie robię tylu kroków, więc wróciłam do domu czerwona jak burak (oczywiście żadnym kremem niesmarowana i teraz mnie wszystko piecze), mięśnie bolą mnie tak, że z trudem wstaję, a i wciąż za mało sikam (proza życia), albowiem w tym upale nie piłam, żeby nie musieć korzystać z publicznych toalet.

Ale i tak to był wspaniały dzień i niezapomniane chwile.

A, Pierworodnego zgwałciłam, nie wiem, czy było mu to w smak, bo on się z wyprzedzeniem (jak zawsze, klasyk, jak mówi Inżynier) zarejestrował na Disney+, ale nie podzielił się tym z nikim. Oddałam mu kasę i podzieliłam konto na nich obu.

Po prostu mam dość oszczędzania na wszystkim w tym pojebanym na maksa kraju i na coś chcę wydać.

Niekoniecznie logicznie, ale cóż. 

Włości. Tam też są dobre lody :)

I nie, nie byłam, fotki dostałam.

A ponoć w weekend ma być u nas w granicach 38 stopni, więc wstanę jutro rano i ogarnę zakupową kuwetę. Skoro przy 26 padam, to jednak w chacie zawsze mogę wejść do wanny z zimną wodą. Oby była. Woda, bo wanna jest :)