Jeszcze

mi się do końca nie ulało, Kochany Pamiętniczku.
Bo tak do końca nie poznaje Inżyniera.
Zawsze był uparty jak osioł, nic dziwnego, po takiej mamusi.
Ale tym razem przeszedł samego siebie.
Bo...
Kąpię Alienka. Inżynier wpada z inspekcją, czy czasem gada nie topię i puszcza wodę. Więc proszę, żeby nie puszczał więcej.
I afera na całego, bo dziecku wody żałuję. Dziecko miało wody dość, a ja wodę oszczędzam.
No i zaczęła się pyskówka, że jak ich pobyt generuje koszty, to on mi stówę da, tylko nie mam żałować Alienkowi wody.
Kurwa.
Trzy osoby przez okrągły tydzień. Z tego dwie napuszczające pełną wannę.
Sama pełną napuszczam rzadko, kąpię się codziennie, przy mojej suchej skórze moczenie nie jest wskazane. Oprócz nich przyjeżdżają też Pierworodni, to też trzy wanny dziennie (bo dzieci kąpią się na razie razem).
Nie wytrzymałam, wyszczekałam mu podwyżkę, która mu nie wystarcza. Podwyżkę w wysokości moich dwuletnich zarobków.
Dla mnie dopłata 1000 zł do czynszu (bo zazwyczaj tyle mam niedopłaty), to więcej niż połowa mojej pensji.
Nie zrozumiał.
Że jego stówą mogę sobie dupę podetrzeć.  On mi da stówę.
Fuck.
I krytykowanie mojej kuchni do upadłego. Że nieergonomiczna, że za mało blatów, że jak żyć, kurwa, jak żyć, pani matko w takiej kuchni?
Seriously?
Czuję się w niej znakomicie, chociaż czasem nie ogarniam tej kuwety. To moja kuchnia, moje mieszkanie. Nikt mi nie pomagał przy remoncie, oprócz Kierownika Budowy, który działał jak działał.
Trudno, żebym pomagał z 1500 km dalej - odpowiedź Inżyniera.
Seriously?
To zamknij pysk, dziecko...
I kretyńskie pytanie, czy 5 lipca 2009 roku był dla mnie dniem, w którym poczułam się wolna i odżyłam.
Nie, kurwa, miałam wtedy uczucie, że drugie pisklę wyfrunęło z gniazda, zadowolone z życia. Kosztowało mnie sporo ułożenie sobie życia na nowo, poukładałam sobie świat i nie zostawię tego już. Do dziś brakuje mi dziecka, czekającego na mnie na murku na Garbarach w piątek. Wiernie. Bo czekał wiernie, szliśmy na zakupy, później na obiad do knajpy, a później szedł w długą. Ale czekał na tym pieprzonym murku wiernie. Nawet wtedy, gdy założył sobie kolczyk na brew, za własną kasę, bo ja nie dałabym na to grosza. Gdy wstał, a ja rzekłam: seksownie wyglądasz. Później opowiadał  na prawo i lewo, jak matka mu zepsuła wejście. Bo liczył na scenę balkonową za ten kolczyk, na opierdol, na jazdę bo bandzie. A matka nic, tylko że seksownie wygląda. Do dziś nie wie, ile mnie to kosztowało :)
Dziecko straciłam 21 maja 2016 roku. Tak do końca. Drugie. Zaczęło mu się w mózgu pierdolić i proces postępuje.  Straszne dzieciństwo miał, bo wbrew jego marzeniom nie dostał ani pieska, ani kotka. Dostał żółwie, bo miało być jakiekolwiek zwierzątko. Żółwie po miesiącu spadły na matki łeb. Kolejne były rybki, które też wkrótce wylądowały na moim łbie. Nikt nie pytał mnie, czy mam czas na oprzątanie gadziny. Kotka nie było, bo nie, a pieska nie, bo lekarz nie zalecał ze względu na chorobę Eksa. Ponoć to są wykręty z mojej strony. Maybe. Ale dziękowałam niebiosom, wstając do pracy i widząc przez okno wyprowadzane pieski. Bo musiałabym wstać pół godziny wcześniej. Co najmniej. A później? Nad tym już nie miałam kontroli.
Takie są fakty, nic tego nie zmieni.
Wracają (w planach do PL). Co sprowadza się do tego, że po każdym spotkaniu ze znajomymi rzucają się śpijmą nocą do kompa i analizują, gdzie kupią dom. Kolejne spotkanie, jazda taksówką. Taksiarz biznesmen, wynajmuje multum mieszkań. I rzucają się do kompa...
Ojapierdolę.
Zredukowali liczbę wnucząt do dwójki. Ze względu na trudy wychowania potomstwa.
Alleluja. Trudy? Jakie trudy? Dzieci same rosną, nie trzeba się o nic starać.
I krzywdę mu uczyniłam, nie szczepiąc. Nieważne, że wyciągnęłam z powikłań poszczepiennych po polio, że chodzi normalnie. Skrzywdziłam go. I tyle w temacie.
Liczby kotów i psów nie redukują, bo zwierzęta są łatwiejsze w obsłudze :)
No i na miejscu jest babcia (huuura), która zajmie się wnukami. A oni poużywają życia.
Seriously?
Pytał mnie ktoś o zdanie? A co potem, jak babcia będzie potrzebowała opieki nie daj buk liściasty?
Nie mam zięcia, na barki którego można opiekę zwalić, jak uczyniła to szlachetna rodzina Synowej.
A Synowa prędzej hospicjum dla kotków i piesków urządzi, niż zajmie się głupią teściową. Bo ludzie to świnie (znaczy się ja, nie ona), bo warunki mam na kotki i pieski, a taka szuja nieużyta badyle hoduję.
Amen.
I na badylach umrę.
Bo taką mam fantazję.
Ale koniec lamencenia :)
Jednak się potłukłam i to nielicho. Sińce mam, oj tam, ta przemoc w rodzinie to już norma, za to okna lśnią i rzucają blask :P Szkoda, że słońca nie ma, które podkreślałoby to lśnienie :P
Więc olałam wszystko, na obiad zrobiłam naleśniki bananaowe, bo została góra bananów po Alienku.
Więc ległam i pachniałam, może jutro uda mi się dotrzeć do US, może się lepiej poczuję.
W czwartek muszę do pracy.
Muszę. Słowo, wyryte na czole.
Musisz.
Kurwa mać :)
A do Eksa nie dojadę, bo siły nie mam. Wystarczy, że śni mi się co noc.
Życie nie składa się z oddychania.
Jakoś mi już nic tchu nie zatyka, oprócz wleczenia się pod górkę przy wyjściu z osiedla.

Dech coraz częściej zapiera, więc pora iść w stronę słońca.