Na urodzinach

 mamy nowego wnuka - T. byłam dziś, Kochany Pamiętniczku.

Wyszłam objedzona do wypęku, ale T. nawet nie potrzymałam, bo... jest wg jego mamy małym wrednym terrorystą.

Mama zestresowana na maksa, odniosłam wrażenie, że momentami żałuje macierzyństwa, ale może się mylę.

Inżynier niańczący T. wyglądał idealnie, ale na moją sugestię, żartobliwą, od course, że z niemowlęciem mu do twarzy, prawie oberwałam w łeb, no, żartuję, ale niewiele brakowało, więc nie drążyłam tematu.

Nie wiem, co jest z dziećmi dzieci z pokolenia moich dzieci, ale wszystkie są noszone, hołubione, niańczone, karmione na żądanie i wciąż są z nimi jakieś problemy.

Rrozmawialiśmy o tym długo (o ile można nazwać rozmową wrzeszczenie, żeby przekrzyczeć ryczącego T. i wariujących i dziadka Alienka i Kalafiorkównę, którym tam wszystko wolno, gdyby im przyszło do głowy wejść na żyrandol i skoczyć, to dziadek pewno poparłby pomysł...

Nie owijam w bawełnę, mówię, co myślę, wypunktowałam. Rozumiem, że każde dziecko jest inne, że czasy są inne, po prostu sądzę, że to kwestia luzu. Inżynier wymaga, wrzeszczy zniecierpliwiony, niby tłumaczy, ale widać, że nerwy mu puszczają.

Na ciasto dzieci rzuciły się jak szczerbaty na suchary, a wybór był szalony. I tak każde z nich miało na talerzyku pierdyliard ponadgryzanych, niezjedzonych do końca słodyczy. 

Pod koniec Kalafirkówna wróciła do stołu i... łapki łapią kolejne dwa makaroniki z patery, a obok talerzyk. Spojrzałam jadowicie (wiem, że mam wzrok żmii, co nie musi kąsać, żeby zabić) i powiedziałam dwa słowa: Kalafiorkówna, NIE. Dziadek wziął ją w obronę, wzrokiem zabiłam dziadka i powtórzyłam: Kalafiorkówna NIE, odłóż na talerz... Spojrzała wzrokiem zagłodzonego dziecka, konającego łabędzia i wyszeptała: do domu... Dziadek znów został zabity, próbując interweniować.

Chcesz do domu? Odłóż. Na swoim talerzu masz mnóstwo niezjedzonych ciastek. Dostaniesz do domu, ciocia ci zapakuje...

I co zrobiło dziecię?

Karnie odłożyło makaroniki, umyło łapki.

1 : 0 dla mnie.

Wystarczy być twardym, a ona wie, że ze mną nie ma żartów :)  I tak jak mnie omijała kołem, żegnając się, podziękowała pięknie za łapówkę (dostała przed wyjściem, bo słodkiego było dość, karnie odniosła łapówkę do matki), nie rwałam się do pieszczot, bo rano mam olbrzymi katar, więc bez pieszczotek :) 

A Alienek przyszedł znów z badylkiem, ale badylek zginął w całym tym zamieszaniu, ale odnotowujemy ku pamięci, że badylek był.

I teraz clou dnia.

Inżynierowa przymierza się do pójścia w moje ślady.

Stwierdziła, że bycie korektorką to też sposób na życie, może nie na rozpustne i hulaszcze, ale zawsze.

Zapisała się na kurs, wiem, do kogo,  nie wiedziałam, że tyle goli. Będę jej kibicować, pomogę, w czym będę mogła. Nie podjęłabym się uczenia, nie mam ani talentu, ani cierpliwości. Nie mam kierunkowego wykształcenia, jestem pleno titulo: magistrem bibliotekoznawstwa i informacji naukowej, korektorskim samoukiem :) Ale pomóc, pokazać triki, podeprzeć - mogę, dlaczego nie :)

I nie pamiętam, żebyśmy kiedyś tak gadały jak najęte...

I tak, mam z Inżynierową kontakt, nawet jak mnie czasem sprowadza do parteru.

Pomogę w miarę możliwości. 

Nie jestem w stanie ocenić, czy się nada, pisze bez błędów, na komunikatorach stara się bardziej niż ja. I tu na blogu się nie wysilam, bo za to mi nikt nie płaci.

Ale to jest idealny zawód dla kogoś, kto nie chce pracować na etacie, a dorobić, by pomóc mężowi.

Podoba mnie się ta decyzja.

I tak minął kolejny szalony dzień, nogi mam spuchnięte od upału i siedzenia, mimo że przeszłam dziś, olaboga, 8014 kroków, mimo nieliczenia kroków w domu :) 

 Odmówiłam jutrzejszy seans na Skype, bo bez sensu, skoro widzieliśmy się i w czwartek, i dziś, czasem trzeba odpocząć od dzieci.

Nawet tych dorosłych i kochanych...

Niech i on ma luz...

Bo stanęłam dziś tak jakoś koło drzwi i słyszę tik, tik, tik... 

Ki diabeł...

A włożyłam do wiszącego na nich zegara baterię i... pierwszy raz w życiu usłyszałam tykanie zegara.

I tak dziwnie się to plecie ;) 

Po powrocie z imprezy z ulgą wyjęłam aparaty, włączyłam słuchawki, radio i... błogosławione niech będą nutki...

Aczkolwiek coś się spsuło w radiu Pogoda, nie mogę w czasie czytania Przeminęło z wiatrem, nienawidzę audiobooków włączyć tego, co słuchałam, włącza mi się radio W pracy, a ono nie gra tego, co lubię...

No cóż, tak już jest, że nie wszystko jest IDEALNIE :)