Niedzielne

 spotkanie było super, Kochany Pamiętniczku, aczkolwiek...

Następnego szybko nie będzie, chyba że umówimy się na mieście.

Na całe moje szczęście pojechałam taksówką, ale... zapłaciłam jak za zboże, bo niedziela, a coś, co było w sumie blisko okazało się daleko, bo... budują tramwaj na Naramowice i wszystko jeździ jak chce, a ja tym bardziej nie ogarniałam kierowcy, gdyż nie znam okolicy od dupy strony, więc możliwe, że mnie po tej dzielnicy wkoło powozili trochę, a to niedziela była. No ale nic, raz na rok mogę sobie taryfą pojeździć, kto bogatemu zabroni.

No a drugi problem - sierściuch jebany. Starego psa, który miał nasrane po kokardę i kucyki, lubił mnie jak głupi, zastąpił nowy sierściuch jebany (tamten się wyniósł za Tęczowy Most). Nowy zapałał do mnie taką miłością, że wylizał mnie od stóp do głów i na dokładkę non stop pchał mi nos w krocze. #metoo sierściuchom jebanym.

I nie, nie pojadę do niej więcej, nie chcę też, żeby przyjeżdżała do mnie, bo... nie zostawi psa, bo on ma takie słodkie oczy.

Ja rozumiem, pogłaskać sierściucha jebanego, ale takie nachalne pieszczoty przy moim introwertyzmie odpadają.
Nie. Nie kręci mnie ani lizanie mnie, ani pchanie się na mnie, ani kładzenie mi łba na talerzu.

Wiem, jestem okrutna i nie rozumiem, dlaczego wszystkie sierściuchy jebane, tak psie, jak i kocie lezą do mnie jak mucha do miodu.

Nie, kurwa.

Tak więc albo pójdziemy do knajpy, albo wleci do mnie bez cudownego psa o urokliwych oczach. Na mnie nie działają i nie mam zamiaru latać w popłochu za badylami i durnostrojkami...

 Na MSG w innych jest wiadomość po angielsku od siostrzenicy? bratanicy? Władka z Francji, że będą w PL i w Koziołkowie i chcą się spotkać. 12 albo 13 sierpnia. Mam zamykanie maszynek... I co ja zrobię z ludźmi niemówiącymi po polsku? Ta gałąź mojej rodziny jest bardzo rodzinna, wyjechali do Francji przed II wojną światową i wciąż są blisko z rodziną w Polsce. Ja nie mam tu w zasadzie żadnej rodziny.

Moja babcia i mama Władka były siostrami. Mama Władka zajmowała się moją Mamą, Ciocią, Wujkiem Mietkiem, gdy ich mama (a moja babcia zmarła). I aż do śmierci w wieku 99 lat i 9 miesięcy wciąż do mnie pisała. A Władek matczyną tradycję kontynuuje, ale to już opowieść na inny pamiętnik. Ja tej gałęzi rodu z moich okolic absolutnie nie znam - moi nie utrzymywali z nimi kontaktu, oprócz Cioci, ale ja u Cioci rzadko bywałam i nie jeździłam z nią do nich.

A dyżur przy Kalafiorkównie?

Dopiero trzy dni i całe szczęście, że na przyszły tydzień zajmie się nią dziadek. Ja jestem już wykończona, a jeszcze dwa dni mnie czekają.

Co z tego, że przesłodka i przekochana, jak bardzo uparta i do tego nieusłuchana i złośliwa?

W poniedziałek żal mnie się jej zrobiło, więc wzięłam ją do parku na spacer i NIE, nigdy więcej. Sama schodzi po schodach, OK, asekuruję. Wychodzimy na ulicę - nie da rączki, sama chce przejść, mnie tam zza samochodów parkujących nie widać, a co dopiero takiego smyka. Więc alarm na całą ulicę, bo babcia wzięła dziecko pod pachę i przetransportowała tak  daleko, jak jej sterane ręce dały radę ją unieść. Pogoda niezdecydowana, więc dostała kapotę. Słonko wyszło, leje się z niej jak z pompy, ale nie da kapoty, bo nie. "Chce kujanogę", ryczy miarowo, ojciec jej kujanogi nie dał, bo jak ją weźmie, to na niej nie jedzie. Na plecach mam plecak ze sprzętem awaryjnym, w tym z nocnikiem turystycznym. I mdłości mam na myśl o posługiwaniu się tym sprzętem, bo "mam szukać ustronnego miejsca, żeby nie było widać, jak się załatwia". Pytanie gdzie? W parku są same alejki, krzaków jak na lekarstwo. Do tego mówi tak niewyraźnie, no i odpowiada: no. Nie wiem, czy no nie, czy no tak. Na dwoje babka wróżyła. Wyhuśtana, ale upiera się na włażenie na wysoką zjeżdżalnię. W razie W nie dam sobie rady. To nie moje dziecko, a ja mam swoje lata. Ryk, idziemy dalej, "na lody""chce loda" - nie mam przy sobie kasy, mam zakaz dawania jej lodów, jadła już lody, policja na sygnale jedzie alejkami i pogotowie, ja posrana, bo mała wyje, ale nie, jakiś żul z ławki spadł. 

Plac zabaw niby bezboleśnie, ale ja mam sandały pełne piachu, a ona czerwoniuteńka w tej kapocie, ale nie zdejmie.

Wracamy do domu w rytm ryków: "kce, nie kce". Nie chce wejść po schodach, więc wnoszę ją na 3. piętro, obiecując sobie: nigdy więcej spaceru. 

Puzzle. Nienawidzę puzzli  z Trefla, a nie ma opcji, że można sobie potem zgarnąć. Komplet liczy 12 puzzli, każde trzeba zapakować w osobny woreczek, ułożone, co absolutnie mi nie wychodzi.

Jako że jest odpieluchowana błyskawicznie, nie robi na nocnik, wyjście do łazienki jest sportem. Obsługuje się sama i broń blog jej pomagać, bo się wścieknie (a za ścianą Inżynier ma konferencję). Klapą wali, spust podtynkowy już ledwo zipie, łazienka pełna kociej sierści i kurzu. Przeżyłam...

Alienek przynosi mi kwiatek, szczęśliwy, że czekałam na niego.

Inżynier dogaduje się na MSG - będzie nas w sumie na spotkaniu 7 osób, zapraszamy na wieczór do knajpy, bo nasze warunki mieszkaniowe - ani moje, ani jego nie są na goszczenie tylu osób, zwłaszcza że to dni robocze.

Zobaczymy, co będzie.

Wtorek. Rozpoczynamy z Kalafiorkówną puzzle. Kurwa. Potem "kce linę". Kurde...

Chce ciastolinę. Ciastolina, która zajęłaby mnie na pół dnia, zajmuje jej pół godziny. Sprzątamy. Stoi przy szafce, zablokowanej, bo chemia gospodarcza i drze się jak kalesony na płocie, że "kce linę". Tłumaczę, że tam chemia, nie "lina", ale drze się tak, że wywabia Inżyniera z nory. I tak, ma rację, tam jest ciastolina, wersja inna i wolno jej się nią bawić. Kolejne pół godziny z głowy. Nażarła się suszonych owoców, malinami i jeżynami, które kupiłam na najdroższym na Wildzie straganie pluła, że niedobre.

Kupsko rąbnęła. Wróciła "mama i Alienek", Alienek z kolejnym badylem dla mnie. Mama dała dzieciom melona. Kolejne kupsko, a że objedzona, to nie doleciała i poszło w majty. Tragedia grecka. Zwinęłam się szybko, zmęczona tak, że szłam na tramwaj zygzaczkiem, jak po sześciu piwkach. 

Home, sweet home.

Środa. 

Wiozłam kartki, specjalne kredki, dwie książeczki (nie, że swoich nie mają, ale zawsze, co nowe, to nowe), chytry plan.

I co? I chuj. Panna na "nie". Na całe szczęście dziś bez puzzli. Ale ciastolina na dzień dobry, w trakcie afera, bo coś chciała, a ja nie wiedziałam co. Brzmiało to jak ciastosy. Kabanosy chciała. Pytam, ile mogę dać. Pięć. Spojrzałam na Inżyniera jak na idiotę, ale nie, wciągnęła 5 kabanosów w takim tempie, że ojapierdolę. Potem ciastka, potem soczek. Pokazała ananasowy, nalałam, zmieniła zdanie. Chce jabłko. Małe zainteresowanie wycinankami, kolorowaniem, jedna książeczka zaaprobowana, druga nie.  Gmerze w gaciach i co 10 minut siku. Siada. Nie robi. Sprząta. Myje ręce i tak da capo al fine 15 razy. Podejrzewam zapalenie pęcherza, ale synowa twierdzi, że to faza po odpieluchowaniu. Być może. Że ją bawi. Mnie nie.

Kolejna tragedia: chce chaweczkę. Stoi po szafką, bo prosiłam, żeby pokazała, gdzie jest chaweczka. Ni chuja chaweczki. Przychodzi Inżynier i mówi: przecież chce marcheweczkę (chipsy). Nosz, kurwa. Pyta: lubisz babcię? Nie. A jak ci babcia da ci marcheweczkę? Cisza. Wyciągam marcheweczkę. Ale nie, nie chce. Chce buraczki.

Te kurwy, co cisną mi się na ust korale...

Zjada buraczki, leci do swojego pokoju, zdziera z siebie ubranie, włazi na łóżko i  mówi coś, co brzmi: kupi lodoki... Ryczy, wywala ubrania z szuflad, próbuje założyć świeżego T-shirta, ryczy, nie body, skarpetki sama zakłada. przywołany Inżynier nie wie o co lotto, a ma rozmowę konferencyjną, więc zamyka drzwi i znika. A Kalafiorkówna w amoku wyciąga buty ze szafki, ryczy tak, że zakładam je, żeby sąsiedzi policji nie wezwali (ponoć już reklamowali, że za głośno), szarpie drzwi tak, że o mało ich nie wyważa, bo idzie kupi lodoki. Tłumaczę, jak krowie na rowie, że nie mam pieniędzy, że wróci niedługo mama, że mama kupi. Wpada Inżynier, mówi, że pisał do żony, ona też nie wie o co lotto... Mała nagle rezygnuje z przebierania się, ubiera się w domowe ciuchy, karnie resztę odkłada do szafy i... dostaje bajkę. I tak bajka, kibelek, inne takie tam...

Wraca mama, oczywiście z Alienkiem, później, bo odbierali paczki. Nie ma dzieci. Znaczy się, są, leją się aż miło, aż echo idzie. No, ale mają nowe plastikowe pierdoły z paczkomatu i mają zajęcie.

Kalafiorkówna szła: kupić diplodoki. Bo jest fanką dinozaurów. I na metkach, które teraz nakleja się na odzież dzieci idących do przedszkola będzie napisane PT Kalafiorkówna i będzie diplodok.

Kurwa mać.

Niech mnie ktoś przytuli, jeszcze dwa dni.

Niebiosom dzięki, że TYLKO dwa.

I nie, nie rozumiem idiotów wciąż pytających: nie cieszy się pani, że jest babcią? Nie, nie cieszę się. Dwie czwarte wnuków ma mnie w pompie, jedna czwarta mnie lubi, a jedna czwarta nie.

I na serio? Mój TEN tydzień w pracy, to wczasy na tropikalnej wyspie, z Murzynem z wachlarzem i z drinkiem z palemką w porównaniu z czterogodzinnym dyżurem przy Kalafiorkównie.

I tak, miałam IDEALNE dzieci. 

I nie, nie zostawiałam ich z nikim, oprócz mojego ojca, który się z nimi dogadywał. Słuchały, co się do nich mówiło, nie przypominam sobie tekstów "ja chcę".

Jest mi strasznie żal Inżyniera, że się z tym boryka.

Nie ogarniam.

Trzymajcie kciuki, bym te dwa dni przetrwała i wróciła z tarczą. 

W sumie rybka mi to, że mnie nie lubi :) Hahahahahaha :)