Bladym

 świtem, Kochany Pamiętniczku, gdy dowlokłam się na Manhattan w celu zakupów na najbliższe dni, żeby jutro nie padać w tasiemcowych kolejkach (czy wszyscy emeryci z całej okolicy muszą w sobotę rano grzecznie na Manhattan, tak, wiem, też jestem emerytką, ale nie po dziewięćdziesiątce jeszcze i wciąż pracuję), myślałam, że zdechnę, ale w piekarni była woda źródlana. Chuj z tym, że z lodówki, więc nie tyle gasi pragnienie, co powoduje przeziębienie, ale była i dzięki temu ocalałam.

Ale...

Serio, 2,20 za pół litra wody z kranu? Bo koło jakiegokolwiek źródła to ona nawet nie stała, moja kranówa smakuje lepiej.

I tak od razu w oczach stanęło mi, jak bałam się lata temu, podczas pierwszego wyjazdu z Pierworodnym do Londynu powiedzieć, że umieram z pragnienia, bo mała butelka wody mineralnej kosztowała 1,50 funta, a na wycieczki jeździliśmy wtedy jeszcze z własnymi kanapkami. 1,50 funta przeliczając na złotówki ( wtedy jeszcze przeliczałam) to było 10,50 zyla, 10,50 za wodę, w pale mi się to nie mieściło...

A i dziś mnie zastanawia, ile będę w stanie za wodę zapłacić, bo wg wyliczeń rachunek za ciepłą wodę wzrośnie mi o ok. 27 zł, a grzanie na gazie i latanie z garem wrzątku to jednak też jest sport ekstremalny, jak się potknę (na trzeźwo, bo po pijaku jestem niezniszczalna) i wyleję wrzątek na siebie to małe miki, ale jak zniosą to moje panele?

Wracając zaś z Manhattanu

co ławeczka, to żul i nie, nie dzwoniłam na pogotowie. Wiem, że to też człowiek, że może się coś z nim dziać, ale te puszki i flaszki pod ławeczką...

Kiedyś próbowałam budzić i pomagać, ale opluta i zwyzywana, podziękuję.

Jak mnie coś, to będę godzinami czekała na pogotowie, płacąc kurewskie składki.

Więc nie, nie jest mi żal. Też czasem mam ochotę zapić, paść na ławeczce i mieć na wszystko wyjebane.

Ot, tak, po prostu.

Mieć wyjebane i w tym momencie myślę: dzieci. Byłam taką egoistką, że sprowadziłam je na ten świat, a teraz będą miały traumę, bo matka legła bez honoru na ławeczce?

Nie, żebym nie mogła. Mogę, kto mi zabroni...

I tak rozmyślając do domu dobiegłam, mimo lejącego się ze mnie potu (strumieniami) ogarnęłam tę kuwetę, mamrocąc pod nosem, że komu to przeszkadza, że na kafelkach w kuchni jest plama na samym środku (no, kurwa, mi przeszkadzało), a potem spoczęłam na laurach (na listku bobkowym, of course), z zimnym piwkiem, po upewnieniu się,  że Pierworodny dotarł do domu, że nic w wiosce nie jebło.

Wyprawa do Wrocka nabiera barw, a ja licząc, ile wydam, zastanawiam się po jakiego chuja się z domu ruszam?

I nie, że mnie nie stać.

Nie licząc wypadów do UK, ostatni raz tak naprawdę byłam na wczasach w 1976 roku, w Mikołajkach pod namiotem. Z Piotrem. Którego już nie ma i który nigdy się nie ożenił, który wkurwił mnie maksymalnie napisem na fotce: nic tak życia nie upiększy, jak na starość jeden głębszy. Idealny, seksowny, nieszczęśliwy jeszcze bardziej niż ja. Dzisiaj to wiem, wtedy byliśmy za młodzi na ogarnięcie życia.

Może w następnej rzeczywistości nam się uda?Kto wie?

Nie licząc oczywiście 3-dniowej wycieczki do Paryża z Inżynierem, który kopnął mnie w dupę i powiedział, że jak nie teraz, to kiedy?

 No właśnie, kiedy?

Pytanie za 50 zł polskich: co jest ze mną nie tak?

 

A, i do apteki w Galerii dziś zajrzałam. Na drzwiach napis: Punkt szczepień, a że i mi termin na kolejne szczepienie mija, a na Szwajcarską to muszę (nie muszę, ale wlokę Inżynier, bo za daleko) mieć pół dnia, więc włażę i pytam o terminy, a gość (nawiasem mówiąc, denna apteka, denna obsługa, a gość niesympatyczny na maksa) mówi, że nie szczepią. Pytam zatem, dlaczego nie zdejmą napisu z drzwi? Nie zdejmą, bo są punktem szczepień, ale nie szczepią.

Bądź, kurwa, w tym kraju mądry i rób dzieci :) 

Ale biedronkowe leluje dały radę :) 

choć te z Aldi padły :) 

Niech żyje Biedronka :)