Wykopałam się

 z dołka, Kochany Pamiętniczku, dość szybko nawet i dobrze. 

Tak że w skrócie: niedziela.

Poszłam na kijki, a tu zonk. Za zakrętem już na mnie czekali, ale jeszcze nie złapali.

A Dębina naładowała mi akumulatory tak, że mimo dołka poradziłam sobie.

A tygodniu zaś

 

 takie cudo w okolicy odkryłam, już drugi rok rośnie.

Potem

moje ukochane irysy przed szkołą Pierworodnego i Inżyniera.

A potem spokojnie zamknęłam maszynki i w sobotę rano poleciałam na Manhattan, po drodze kontemplując 

i ciemne irysy w ogródku, ale w tym roku tylko jeden jest i się pokłada

Może witamin im brak?

Manhattanowe zakupy to teraz szaleństwo

A czasem wpada mi taki rodzynek

jak ten francuski ptyś. Po francusku wprawdzie nie gadał, ale był tak smaczny, że zaczęłam nałogowo wpadać do Faworu, ale był i znikł, drugi raz już na niego nie trafiłam. Może to i dobrze.

W sobotę zaś, zgodnie z umową, pojechałam do K. z Inżynierem i Pierworodnym. I jak zawsze była to fantastyczna wyprawa, aczkolwiek naśmiewali się z moich metod wychowawczych, grożąc mi wysadzeniem ze samochodu. Popłakałam się ze śmiechu i przeprosiłam za to, czego bym teraz nie zrobiła, ale fakt faktem - to były inne czasy. A i moje dwa mercedesy mogły gorzej trafić. Polityka, rodzinne popierdułki, żarty i śmiech - darowane od życia chwile.

Jako że miałam dwóch junaków na stanie, sprzątanie poszło nam błyskawicznie, bo z doskoku moja nieodceniona E. wciąż te groby szmatką przeciera. Nawet chłopcy narzekali, że mają mało roboty. Z rozpędu doprowadzili do porządku też grób pierwszego męża cioci, choć nim opiekuje się jego rodzina, Ciocia  nie mówiła o nim wiele, ale nie wspominała go mile. Inżynier krótko uciął: ciocia by się cieszyła. Dobrze ich wytresowała w sprzątaniu grobów. A pora była kwiaty zmienić, bo już wołały o pomstę do nieba. Następna tura będzie pewno przed Wszystkimi Świętymi, nie sądzę, żeby w tym napiętym harmonogramie Inżyniera znalazł się jeszcze jeden weekend na taki wyjazd.

I utwierdziłam się w przekonaniu, że bardzo dobrze zrobiłam, że nie dałam L. pod opiekę grobu cioci (tak chciała, myślę, że widziała tam miejsce dla swojej mamy, no i porządny pomnik gotowy). Już byłam skłonna ulec, chłopcy byli jeszcze wtedy w UK i sama się męczyłam z dwoma grobami, ale gdy powiedziałam, że OK, tylko niech sprząta, a przed samymi Wszystkimi Świętymi na grobie był syf i malaria, powiedziałam twardo nie. 

I dobrze. Obok moich Umarlaków leży jej mama (siostra L. też mieszka w K., obie mają dzieci w wieku moich), a na grobie ich mamy nie było śladu sprzątania po Wszystkich Świętych, a na cmentarz mają rzut beretem. Nawet kwiaty były bardziej zniszczone niż moje.
Nie jestem fanką szorowania pomników i dyskoteki na grobie, ale zaniedbany na maksa grób tuż pod nosem to jednak coś nie tak.
I mam list Cioci, że na L.w tej sprawie nie może w ogóle liczyć. L., tak jak i ja była jej chrześniaczką. 

I tak, usprawiedliwiam siebie, bo nie mam połączenia ani autobusowego, ani kolejowego (dzięki ci, o nierządzie), choć to tylko trochę ponad 100 km. I nie mogę wymagać od Inżyniera, który ma na głowie wiele, żeby mnie woził.

Amen.

Zatem zostawiliśmy posprzątane kwatery Umarlaków

skromnie, jak najmniej plastiku, ale czysto, jeszcze napisałam do kuzynki, że proszę o gościa, który odnawia napisy, bo u Cioci trzeba już o tym pomyśleć.

I polecieliśmy do Cristalu na obiad, ale pocałowaliśmy tam klamkę, więc podskoczyliśmy do Duetu (a mnie się natrzaskały kroki) i takie cuda na kiju tylko w K. :) 

I pyry, pyry smakujące jak w moim dzieciństwie, nigdzie w PL nie ma takich pyr... 

Najedzeni i zrelaksowani wracaliśmy na wioskowe łono, tym razem nawigacja wywiozła nas na bory, lasy, ale nie staliśmy dzięki temu wielkim w wahadle.

Szybki skok do mnie, bo miałam fanty dla chłopaków i Inżynier poleciał, bo jeszcze musiał na festyn z okazji Dnia Dziecka z Łobuzami skoczyć...

A ja czym prędzej wyłączyłam aparaty, bo i na osiedlu festyn był

i wrzaski rozsadzały czaszkę.

Bez aparatów zapanowała błoga cisza.

A ja, kontemplując moją hodowlę 800+

i gotując rosołek na młodej włoszczyźnie (już jest!) na nadchodzący tydzień, pławiłam się w urokach tego dnia. Rosołek wyszedł boski :)

Za dzień dziękuję ci, życie.

Zaakceptowali, że mogą ze mną zrobić, co chcą, ale powiedziałam, że zamiast tabliczki bardziej kręciłaby mnie tabliczka na ławeczce, taka jakie widziałam w UK.

I nie, że chcę umierać, ale kiedyś o tym trzeba pogadać. 

Bo wszystko w życiu ma swój czas.

A tydzień powinien być OK, bo mamy długi weekend.

Aczkolwiek zanosi się na desant Łobuzów na noc, ale nie takie rzeczy przetrzymywałam... :)

No tak

 Kochany Pamiętniczku...

Odkąd nie ma na tym ziemskim padole cioci Kazi, nie jestem już dzieckiem.

Przykre, ale tak jest.

I z tego powodu mam dziś doła jak Rów Mariański.

A na ten dół składa się jeszcze kilka innych drobiazgów, no ale kto by się tam drobiazgami przejmował, no nie?

Inżynierowa się otworzyła, co mnie bardzo cieszy, ale nie do końca, bo... Wyszła z tego, ma pracę. Cieszę się niesamowicie.

No dobra, znakomicie wychowałam syna, cierpiał w milczeniu... Za co oberwał. No ale...

Ale jako matce leży mi to na wątrobie, bo jak, nie powiedział, nie dał się przytulić, choć na co dzień śle mi <przytul>?

Jestem dobrą matką, czy taką sobie?

A, i wnuki, które nigdy nie mówiły thank you,  tak powiedziały, za drobiazg (no nie do końca drobiazg, ale nevermind)...

A wnuki, które powinny powiedzieć thank you i oszaleć z zachwytu nic nie powiedziały?

Spokojnie, oddychaj w tytkę.

W sobotę rano, jak dożyjesz tej soboty, pójdziesz, SJ na Manhattan, a potem, jak niebiosa dadzą, pojedziesz do Umarlaków. 

Z synami.

Życie nie składa się z oddychania, tylko z chwil zapierających dech.

Pensja była OK, aczkolwiek w szczegóły nie wnikam.

Cóż, niewiele mam do stracenia już.

Poza włamaniami na osiedlu i w okolicy.

I tym, że potrzebuję gwoździa.

Na gwałt.

Nie wnikamy w  szczegóły, bo to nic nie da.

Ale fajnie się czuję, wydając kasę i mając prawie 10 tys. kroków...

Reszta jest milczeniem, nie mam najmniejszego zamiaru płacić nikomu grubej kasy za zdiagnozowanie u mnie depresji :P

Nie sądzę, że świat się zawali,  gdy zniknę.
Nie ma takiej opcji.

No dobra, nieźle się maskuję :)

 A co mi tam... Mam jeszcze dużo do przepicia :) 

Aczkolwiek wciąż pamiętam, że nie należy topić smutków w alkoholu, bo umieją 

pływać.

Sprawdziła się

 stara zasada, Kochany Pamiętniczku, że im bardziej ci się nie chce, tym lepiej jest potem. 

Obudziłam się wczesnym rankiem, zniechęcona do życia, bo mam iść na to spotkanie, a i Inżynier, zamiast przysłać kartkę dowcipną, jak to czynił z UK, zapowiedział, że wleci z Łobuzami jutro, no a wiadomo, olaboga.

Zatem zwlokłam szlachetne zwłoki bladym świtem z wyrka i na Manhattan pobiegłam rączo jak ta łania, aczkolwiek w gnatach i w kręgosłupie łamało mnie jak diabli.

U rzeźnika wydałam prawie 70 zł (sic!) na takie piękne zrazy wołowe

 

- chudziutka wołowinka z krówki mięsnej, nie zdechłej ze starości mlecznicy...

Wyszły z tego dwa gary

zrazów, w jednym się nie zmieściły, ale po opieczeniu wskoczyły do jednego i tadam...

Są mięciutkie jak kaczuszka :) 

A ponieważ nie wiadomo, czy Łobuzy zjedzą zrazy, albowiem one są homoniewiadomo, poczyniłam jeszcze

bazę na pomidorówkę.

Z rozpędu, aczkolwiek bolały mnie już nawet kosteczki, których nie mam ogarnęłam całą chałupę, łącznie z praniem, zrobiłam sobie obiad, zjadłam, siadłam i zadumałam się, jaka to ze mnie idiotka.

Bo mam teraz trzy dni wolne, nie licząc jutrzejszego gotowania i zmywania, a także przetrwania najazdu Hunów, znaczy się, Inżyniera z Łobuzami, który matkę uściska, odda ją w szpony Łobuzów i pójdzie pracować dalej :) 

Ale to jutro.

A dziś miałam jeszcze randkę z Anią. Koleżanka ze studiów, żadne tam przyjaźnie, koleżanka. Najczęściej spotykałyśmy się w palarni, bo ona robiła inną specjalizację.Po latach los zetknął nas na fejsbuczku, miło nam się gadało, no i jakoś tak wyszło, że się umówiłyśmy w Kociaku. A Kociak to nasza kultowa kawiarnia z czasów studiów, rzut beretem za rogiem Ratajczaka, na której to ulicy stoi do dziś moja dumna Alma Mater.

 Przebiłam się przez dalej rozkopane centrum - bimby jeżdżą, a jakże, ale piesi chodzą wężykiem Jasiu, wężykiem, starając się nie dostać pod koparki i inne ustrojstwa, do tego mgła z ciętych bloków kamieni i warkot przecinarek i ojaciepierdolę...

A niby już jest cudnie...

Ania już czekała w Kociaku i dobrze, bo to jednak inne zasady są, niż za moich młodych lat.

Tylko deser taki sam :) 

Choć może za młodu inaczej smakował? Ale i ten był pyszny, chociaż cena mniej, no ale raz się żyje, potem się straszy.

Dostałam od Ani 

kogucika z piernika z wycieczki do Kazimierza Dolnego i... poszło...

Fajnie nam się gawędziło, nagadałyśmy się w sumie więcej niż przez całe studia :) 

W Kociaku jednak trudno było o spokojną rozmowę, bo hałas niesamowity. Ania, rasowa bibliotekarka, zaproponowała wycieczkę do Biblioteki Uniwersyteckiej - naszej Alma Mater przez piękne cztery lata. Że jest jakaś wystawa i...

Nie do wiary, że przez 46 lat nie przestąpiłam progu tej biblioteki. Dokładnie 28 maja 1977 roku miałam absolutorium, więc prawie rocznica dziś.

Biblioteka jest inna, ale wciąż ta sama.

Po tych schodach wchodziliśmy, z prawej była palarnia (nie sfociłam), w której spędziłam wiele pięknych chwil, kopcąc w czasie okienek... Ania pali do dziś, palarni już nie ma.

Na nowej portierni pogawędziłyśmy z panią, pytając ją o naszego promotora i okazuje się, że teraz już profesor, nie doktor Wydra, mój promotor (nawiasem mówiąc do jednej z jego najważniejszych prac przyczyniła się proweniencja z  mojej magisterki, a i jego i moje ścieżki się później splotły i wiele mu zawdzięczam), ma nawet miejsce w Wikipedii, sprawdziłam, wciąż bywa na uczelni... Rocznik 1947...
Tylko 7 lat ode mnie starszy. Czyli da się żyć i w tym wieku :)

Ania była napalona na łazęgę jak szczerbaty na suchary, a mnie się w głowie kręciło, bo przez te 46 lat zapomniałam jakoś, że do biblioteki może wejść każdy, taki ze mnie nierasowy bibliotekarz. Ale pracowałam w bibliotece naukowej, specjalistycznej, w technologii żywności, gdzie raczej ludzie z ulicy nie lądowali. Nie korzystałam od dawna z żadnej biblioteki publicznej, wolę swoje książki, a i czasu na latanie do biblioteki nie mam.

Ania, w przeciwieństwie do mnie, jeździ na wycieczki, spotyka się z ludźmi, chodzi do kina, teatru, jeździ za dzieckiem po całym świecie, jest na emeryturze szczęśliwa, ale też ma ją dwa razy taką jak ja. Też bym rzuciła tę brudną robotę i wzięła się za węgiel z taką kasą.

Czy byłabym równie szczęśliwa? Tego nie wiem...

Ale...

Katalogi. Wciąż są tradycyjne katalogi, wciąż pachnie w nich tak jak wtedy, gdy byłam młoda. Tyle że nie ma już ręcznie pisanych kart katalogowych, wszystkie są przepisane na maszynie do pisania...

Pisanie kart katalogowych to cała epopeja bibliotekarska, zwłaszcza pisanie ręczne, druczkiem bibliotekarskim, specjalne odstępy i inne takie tam.

I jedna niepozorna książeczka, jeżeli miała kilku współautorów, była tłumaczona z języka obcego - wymagała kilku kart katalogowych, a jeszcze do tego katalogi dziesiętne (klasyfikacja UKD), umieszczające daną książkę w odpowiedniej dziedzinie.

Nie, bibliotekarstwo nie jest nauką łatwą ani małą.

A jeszcze do tego starodruki, wydawnictwa ciągłe i inne takie tam...

Dziś poczułam, jak wiele z tego pamiętam, a także jak dużo zapomniałam.

Ania pocieszała mnie, że poszłam inną szosą, drogą edytorstwa, ale ja byłam zakochana akurat w starodrukach i edytorstwo mnie w ogóle nie ruszało.

Jak dziwnie plecie się w życiu :)

Prawda, że cudnie? Te witraże i te schody czasem mi się śnią...

A to już nowość, za moich czasów nawet nie było o tym mowy. To pracownia komiksów, gdzie są wszystkie ulubione komiksy Pierworodnego (ma hopla na ich punkcie), Małej Wiedźmy (manga) i Inżyniera (Batman)... Miałabym gdzie zabrać MW, ale nic na siłę, wszystko młotkiem...

Wyszłam stamtąd z zamętem w głowie.

Poszłyśmy jeszcze na Plac Wolności, pogawędziłyśmy dalej (papy nam się nie zamykały) i obiecując sobie następną randkę, pojechałyśmy każda z nas w swoją stronę.

A ja, zamiast męczyć kolejny odcinek głupiego serialu, podziwiałam miasto po 20...

 zupełnie nie kojarząc tego budynku w oddali...

Może najwyższy czas, by znów zacząć żyć?

Dziś rano był jeden tekst z maszynek, więcej nic nic było i to, że nie kwitłam cały dzień przed monitorkiem nie zmieniło losów tego świata.

A Łobuzy pojechały na spotkanie z paczką Inżyniera, urwały się i same zamówiły u kelnerki jedzenie. Ta zdezorientowana odnalazła Inżynierową, by upewnić się, że może to dzieciom zaserwować...

Tak że każdy z nas miał fajny dzień :) 

Czasem tak bywa.

Może pora skończyć z odludkowaniem?

I z fejsbuczkiem?

Huknęło

 Kochany Pamiętniczku, już dawno takiego echa nie było...

Zatem oficjalnie i do końca - nie wiem - życia, kariery - będę już pracowała z domu.

Źle się dzieje w państwie duńskim, ale państwo sobie samo na to pracuje.

Nie tak dawno przeprowadzaliśmy się z R., gdzie lata spędzone w piwnicy były najfajniejszymi latami w moim życiu zawodowym, pomijając start w bibliotece AR.

Niby piwnica, ale było tam super, latanie po piętrach z wydruczkami utrzymywało mnie w znakomitej kondycji i nawet kibel nie budził tam we mnie obrzydzenia, chociaż korzystały z niego i panie, i panowie (nie, nie było pisuaru, był zwykły kibel, jak to w kamienicy). 

W piwnicy miałam też nieprzyjemność pracować przez kilka lat w Auschwitz, ale tam w jednym, przechodnim pokoju siedziało siedem osób i wielki wrzask był, gdy chciałam otworzyć okno w czasie upałów. Od czasu do czasu wybijało tam szambo i zalewało komputery. Mój na szczęście stał na murku, nie czułam się zobligowana do sprzątania wybitego po ulewie szamba.

Ludzie na różne rzeczy się godzą, nie wiadomo w imię czego.

Z R. przenieśliśmy się, z tej starej kamienicy (serce mi się kraje, gdy tam przejeżdżam czasem, pięknie odnowiona, mojego piwnicznego okna nie widać zza nowego muru, odremontowane wejście i mnóstwo kwiatów przy nim), do nowoczesnego biurowca. 

Ale atmosfera R. za nami nie poszła, coś się skończyło, coś pękło, coś odleciało i nie wróci.

O ile na R. Boss pizzę zamawiał, gdy zasiedzieliśmy się przy zamykaniu i było tak jakoś - to w biurowcu już nie. Chociaż niby wszystko nowe, świeże, a i ja miałam tam swój pokój, już nie w piwnicy, nie latałam z wydruczkami po piętrach - wszyscy byliśmy na jednym, każdy w swoim pokoiku, a ja, roznosząc je w gorących dniach na samym korytarzu lekko nawijałam 10 tys. kroków :)
Ale coś ulatywało, jak powietrze z wentyla...

Powoli, ale systematycznie. 

Aż przyszła pandemia i nagle, 13 marca (kalendarz wisi do dziś) zostałam wyeksmitowana przez Bossa, przerażonego tym, że "jak to, pani MPK dojeżdża?", jakby nie wiedział, że z mojej pensji to sobie nawet na rower nie za bardzo mogę pozwolić, a co dopiero na samochód :)

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Okazało się, że z domu mogę pracować (przedtem działało to sporadycznie, na prywatnej poczcie, w razie potrzeby, ale działało), dostałam firmowy komputer i drukarkę, bo to moje narzędzia pracy, ale skaner mam już swój (morda w kubeł, pasuje mi, w dupie to mam). I tak minęła pandemia, przerywana emilkami, że jak bardzo brakuje nam SJ, stającej w drzwiach i motywującej jojczeniem do pracy, bo ona chce iść do domu, bo kocha swoją chałupę, chociaż w niej dzieci nie płaczą. :)

Potem powrót do pracy i nieudane próby Bossa ściągnięcia mnie do niej, zrezygnowany stwierdzał, że ja jedna z całej załogi na home office nie potrzebuję bacika... 

Ale on ma silnie zakodowane, że załoga musi być na pokładzie, więc męczył. A i ludzie męczyli, bo wiadomo - Polak nie lubi, jak ktoś inny ma lepiej.

A dla mnie to jest raj, bo praca jest jaka jest - najgorsze w niej jest czekanie na pracę, w biurze mogłam tylko siedzieć na fejsie, a i to z oporami, bo nigdy nie wiadomo, kto do pokoju wparuje, a i wylogować się, ciasteczka wypierdolić... Nauczyło mnie tego doświadczenie z Auschwitz, że jak ktoś chce psa uderzyć, kij zawsze znajdzie.

Udzielałam się tam na Kakofonii, takiej platformie dla słabosłyszących i głuchych. A że nie miałam w domu wtedy internetu, to przychodziłam do pracy godzinę wcześniej, żeby poczytać emilki i na nie odpisać. A że szef fotoskładu był szują do kwadratu i przydupasem szefów, groził mi ujawnieniem tego faktu...

Było, minęło, nauczyłam się.

Gość wysłał mi zaproszenie na FB, ale zablokowałam.

Nie ma miejsca w moim życiu na szuje.

Na home office zaś, uzbrojona w firmowy sprzęt, pracuję na nim, nie używając go do żadnych prywatnych celów. Teraz mamy już tam tyle zabezpieczeń, że nawet ciasteczek nie da się wypierdolić z trybu prywatnego, ale mnie to rybka :)

I nowy regulamin, łącznie z niedopuszczaniem osób postronnych i inne sranie w banie (tak, wiem, rozumiem, podpisałam), ale...

Admin założył mi na moim prywatnym kompie pocztę i program, w którym pracujemy. 

Tyż piknie, sama bym tego nie zrobiła, bo nie mam haseł admina :)

No i dziś nadeszła wiekopomna chwila, bo i w firmie rewolucja pałacowa jest, że miałam się stawić na 14.30 do Bossa.

A kadry mówiły, że podwyżka i zgoda na home office będzie online.

Kolega się śmiał, że Boss nie ma kim rządzić, to mnie ściąga.

Byłam w firmie prawie godzinę wcześniej i całe szczęście, bo nie zmokłam jak kura, miałam parasol, ale lunęło.

Kartę wciąż mam, więc wejście do biura bez problemu.

A tam wszędzie szaro i buro. Ludzi jak na lekarstwo, więc poszłam do kibelka po bimbach ręce umyć, tradycyjnie, zawsze się ze mnie śmiali z tego powodu, no ale tam wszyscy jeżdżą samochodami, a może przez ten mój nawyk nie złapałam żadnego świństwa?

A w kiblu... Santa Madonna. Patrzę w lustro, a tam upiór dzienny. I tak sobie myślę, czy ja rzeczywiście wyglądam tak strasznie, bo w domu, wychodząc, w promieniach słońca odbitego jakąś okrężną drogą do mojego lustra w przedpokoju wyglądałam całkiem sympatycznie, no wiadomo, na zasadzie: panno Maniu, ja pluję na twarz, ja patrzę w serce, ale lekko muśnięte mascarą rzęsy, bez kaca, usta jak te maliny bez pomadki, a że rozmiar 36 to wspomnienia? Nieważne, nawet włosy na łysej główce, niedawno strzyżone układały się całkiem, całkiem.

A w pracowym lustrze to jakiś Iron Maiden był...

Ten...

I to powietrze, nie da się oddychać. Kiedyś swoją stację z domu przywlokłam, okazało się, że w firmie jest 20% wilgoci, a to już nie za dobrze. Pomijając uroki klimatyzacji w czasie upałów i to, że do kibla chodziłam na ostatnią minutę (nie powiem, czysty, co dzień sprzątany, ale... nieważne) . Kuchnia, z bajerami, ze zmywarką, ale w zlewie wciąż sterta naczyń, tak że wody nie można było nalać do czajnika i żadne karteczki nie pomagały.

Okazało się, że muszę czekać dokładnie do 14.30, aczkolwiek prawie żadnego człowieka nie było, ale...

Wszyscy mieli audiencję na godzinę u Bossa.

Poszłam więc na pierdoły do pani M. Wice.  Wparowała sekretarka i pyta, czy nie pojechałabym jutro na imprezę firmową, bo... nie mają ludzi.

Wykręciłam się zręcznie, albowiem nie uśmiecha mi się siedzenie cały dzień (nawet z podwózką i wyżerką, ale za friko) na stoisku firmowym. No cóż. Gdy wychodziłam, okazywało się właśnie, że to będzie duży problem.

Marketing ma pensje o niebo większe niż ja, niech jedzie cały.

Tego nie ma w zakresie moich obowiązków.

Pogawędziłam sobie z M. jak czekista z czekistą i nieśmiało zapytała mnie, kiedy wybieram się na emeryturę, albowiem koleżeństwo jest przerażone tym, że ten czas się zbliża.

Hmmm...

Nie dotarło ani do niej, ani do nikogo innego, że ja na emeryturze jestem już od 8 lat :) 

Serio? Serio? Ależ to niemożliwe.

I tak się zastanawiam, czy ja faktycznie nie wyglądam na staruchę, czy chciała być po prostu miła. Myślała, że dobijam powoli do sześćdziesiątki :) 

Nie mówię, że nie było mi miło.

Poszłam na ten dywanik i okazało się, że sranie w banie, żadnych negocjacji, podwyżka z urzędu (pracowego) 10% i jeszcze się czepiał, że maszynki mi za dużo płacą. Bo maszynki były w aneksie, ale tam nawet nie pytam o podwyżkę, z wiadomych względów, a kasa z nich i wyrozumiałość naczelnego piechotą nie chodzi. Nawet się nie zacukał, że nie maszynki mi za dużo płacą, ale on za mało. Nie będę się kopała z koniem, bo stanęło na tym, że jednak się sprawdzam na HO. I zagroził, że zlikwiduje mój pokój. Nie wzruszyło mnie to, absolutnie. Zatem dokonam żywota na HO albo odejdę na zasłużoną emeryturę w siną dal.
Zobaczymy, co los da.

A, znalazł DWIE literówki w poprzednim numerze.

Brawo, brawo, bravissimo :)

Na 250 stron 2 literówki i to nawet nie wiadomo, czy to moja wpadka (bo czasem dopisują po ostatniej korekcie), czy wpadka grafika...

I tym optymistycznym akcentem kończę kronikarski wpis na temat mojej kariery zawodowej.

Z jednej strony - żal trochę, z drugiej - ulga - zawsze mogę tam wlecieć, wciąż mam kartę do drzwi, wciąż pracuję, co w moim wieku jest powodem do dumy (chyba? - nie zapytał, kiedy chcę odejść).
A że nie stosuję się do złotych zasad w internetach, że żyje się chwilą i trzeba ją łapać?

No cóż...

Raz się żyje, potem się straszy.

Wkurza mnie moja praca, ale ją lubię i po paru dniach bez pracy jest mi czegoś brak.

W sumie mam do niej stosunek seksualny - bardzo ją kocham, a co kocham, to pierdolę :) 

No, nie do końca, ale home office to dar od losu, za który dziękuję.

Przede mną zatem oczekiwanie na zaległe wypłaty za dodatkowe dzieła (redachtóry też nie dostali ich jeszcze, mętnie się Boss tłumaczył), na podwyżkę i na to, co przyniesie jutro.

O ile będzie.

Dziś była

 

biedronka na pędzie (nowym) chmielu, który niedawno rwałam na obiadek...

Chyba ci jeszcze nie mówiłam, Kochany Pamiętniczku, że jestem sentymentalną kretynką i kocham swoje proste życie?

Przepraszam

 Cię, Kochany Pamiętniczku :) 

Nieczynne do odwołania, doba nie jest z gumy, ma tylko 24 godziny.

Kiedyś wrócę :) 

Koń

 po westernie jest bardziej wypoczęty niż ja, Kochany Pamiętniczku...

W sumie nie było źle, bo szło wolnym walcem, ale praca non stop przez 10 godzin to w moim wieku już nie przelewki. Ostatnia godzina to było czekanie na pracę, ale nie mogłam się już na niczym skupić.

Jedyne, co mnie ostatnio uspokaja, to mahjong i też sobie go układałam. 

A potem wyprysnęłam do Biedronki, bo Inżynierowa wypatrzyła tam jakieś puzzle (jest maniaczką, ja też lubię, ale na iPadzie, kawałków nie gubię i mam za darmo, ona układa z 9 tys. kawałków, mnie by szlag przy tym trafił, pomijając już fakt, że niespecjalnie robi to, co powinna, bo i haft diamentowy, i puzzle, a reszta leży i kwiczy, ale nie mój cyrk, nie moje małpy), za 29,90 z jakimiś sorterami, a same sortery kosztują 33 zł. Pomijając fakt, że nie zależało jej na puzzle, tylko na sorterach, robienie zamieszania o 3,10 moi zdaniem jest śmieszne. No ale że miałam w ten sposób pretekst do wyjścia z domu, to polazłam i rzeczone puzzle dostałam. Od razu przypomniała mi się moja szwagierka z Niemiec, notabene lekarka z mężem lekarzem, z obywatelstwem niemieckim, jadąca przez całe Essen na drugi koniec miasta, bo była tam włóczka o 10 fenigów tańsza (było to jeszcze w czasach markowych). Nawet jej matka mówiła, że to żadna oszczędność, bo benzyna ją więcej kosztowała. Fakt faktem, że ja, nieoszczędzająca aż tak mam dziś swoje mieszkanie, a ona (moja równolatka) po śmierci męża sprzedała dom i mieszka w jakimś małym, służbowym mieszkaniu przy szpitalu, chyba jeszcze wciąż pracuje, i wciąż narzeka na koszty utrzymania. Może ma lepiej ode mnie, ma samochód, nie oceniam, ale...
Śmieszy mnie to, nic na to nie poradzę. 

A rano wcześnie do kompika zasiadłam i ulubionemu koledze skorekciłam tekst. Grubo przed pracową godziną, ale co tam, wiedziałam, że potem się wszystko zwali. Odsyłam emilka, a tu bęc:

Już?!

Ja pierniczę… jak gazik za Szkopami w ’45.

Dzięki.…

Hahahahaha :)

On to ma zawsze odzywki, mógłby być moim synem, jesteśmy na pan pani, ale tak serdecznie :) 

A do Bossa mam iść we wtorek na dywanik w związku z nowymi przepisami o home office. Nie wiem, po jakiego grzyba, bo uzgadnialiśmy, że będę miała nową umowę, no i miałam po weekendzie dostać zaległą kasę, a na koncie dalej pustki.

Wkurwia mnie to, ale póki się kulam, chcę tę pracę, lepszej nie dorwę, a kasę lubię. W sumie gdybym aplikowała, nie podając wieku, pewno by mnie gdzieś wzięli, ale na samą myśl o szukaniu dyplomu dostaję białej gorączki.

I zawsze można wdepnąć w lepsze gówno.

Znaczy się, w gorsze.

A wokoło powoli mija maj, moje bratki już jak domino padają, mam jednak mszyce, a nie wywalam starej ziemi, bo nie mam gdzie i tak mam wielki wór zeschniętych szczątków do wyniesienia, chłopacy mieli to zrobić, ale tu działa zasada: umiesz liczyć, licz na siebie, więc przekładam do mniejszych worków i sama wynoszę. Poprzesadzałam już sporo, przesadzona anginka wystrzeliła z kopyta, a zdawało się, że nic z niej już nie będzie

tam na dole były dwa listki na krzyż, a teraz poczekam i będę rozmnażało. Miałam kiedyś całe drzewko w wielkiej skrzyni, dostałam od nieboszczki Feluni, psiapsiółki teściowej, nie mieściło mi się w domu i wystawiłam na korytarz, mamy wielki i pusty. Nie, nikt nie ukradł, sąsiad leń miał psa, wypuszczał go na korytarz i pies lał pod lawendę. I psa, i sąsiada już nie ma. A to jest praprawnuczka tej lawendy i wiem już, że mnie lubi (ciii, nie mówić tego badylowi).

Troszkę słońca i 

trzykrotka też odżyła, będę robiła tak, jak widziałam na rolkach, ale jeszcze musi podrosnąć. Jak moja mama zmarła, to z jej badyli po moim wyjeździe na studia ocalały tylko trzykrotki w nieopalanym pokoju, niepodlewane. Podobno jak w domu są trzykrotki, to nie ma kasy, Eks je wyrzucał, ale ja nie narzekam i lubię. Za to rzekomo pieniądzotwórczy grubosz u mnie zawsze pada migusiem, jak wszystkie inne sukulenty :)

Przesadzona pachira zaś wystrzeliła jak szalona

aż oczy bolą, a biedny filek dusi się, ale nie mam go na czym postawić w większej doniczce, ani nie mam do czego podwiązać, poczekać musi :) 

A kompania z maszyny do szycia po cioci rośnie jak głupia, wszystko się rozpycha, czynszu nie płaci, wody i nawozu się domaga, no i jak z taką bandą żyć? Jak żyć? Powinny być pincetplusy na badyle, o :) 

Na przemian pachnie 

bzem, ledwo doniosłam do domu bukiet, taki ciężki był

I słowo pachnieć pachniało...

A potem znów pachniało 

konwaliami, taki chłopek roztropek stoi w kącie Manhattanu, ma wszystko za darmochę prawie, straganiarze za bukiecik śpiewają 10 zł, a on za piękniejszy mówi: pięć, więc wzięłam dwa i teraz mam w domu konwaliowo...

Tylko to wszystko tak szybko mija, znów za mną kolejny maj.

Za ten maj dziękuję, życie, że jeszcze raz go mogłam przeżyć i ponapawać się jego pięknem. 

I maciejka mi w tym roku rośnie, mam nadzieję, że się jej jeszcze nawącham. 

Tylko na nieogrodzone włości wlazła w nocy sarna i zeżarła dąb Alienka.

Inżynier ma nadzieję, że odbije, ale ja czarno to widzę.

Bardzo mi szkoda Alienka i tych dwóch dębowych lat.

Za to samosiejki rosną wszędzie jak głupie i żadna jebana sarna ich nie żre. 

Proszę, oto dowód

 

 na Manhattanie pod budką sobie klony spokojnie rosną, a przecież jak ich nie wywalą, to korzeniami rozwalą mur.

A u mnie koło gemeli

kupka gruzu leży, od dawna tam wywalam szajs z doniczek, to miał być gruz na utwardzenie miejsca parkingowego, ale leży i kwitnie, za nim zielsko wszędzie, więc nie robię większego bałaganu, a tu nagle dwa drzewka ( (na focie nie widać) i to całkiem spore, pewno je wytną przy okazji porządkowania terenu.

A biedny dąb Alienka na dnie z honorem legł, choć i ja mówiłam i AMP, że mają ogrodzić...

Żeby nie upór Inżyniera, mieliby ogrodzenie, opłaciłabym sadzonki, tyle jeszcze mam, ale nie, bo plan zagospodarowania, architekt krajobrazu i sranie w banie, a kasy nie ma i jeszcze długo nie będzie.

No cóż.

Cieszę się majem, tym że jeszcze dwa dni pracy (piątek i poniedziałek), w poniedziałek dodatkowo audyt instalacji elektrycznej, we wtorek dywanik u Bossa.  

W międzyczasie odpadła randka w niedzielę na wystawie bydła na MTP i dobrze.

Łobuzy wszy z przedszkola przyniosły, teraz są cudowne preparaty, w jeden dzień się ich pozbyli, a jak moi chłopcy od fryzjera je przywlekli, to nawet nie wiedziałam, że mają wszy, bo chowana na nędznej polskiej wsi, bez bieżącej wody, nigdy w życiu ich nie miałam :) Ani nikt u mnie w klasie, a to były siermiężne lata PRL :) 

I tak to leci dzień za dniem :) 

I na trawie się wylegiwałam i żaden kleszcz mnie nie ukąsił, a teraz po prostu boję się w trawę wleźć czy do lasu iść. 

A wszystko przez te internety... :) 

W telegraficznym

 skrócie notujemy, Kochany Pamiętniczku...

Impreza u Małego T. była bardzo fajna, choć tak jak zakładałam, dotarcie tam było survivalem.

Lało jak z cebra, wysiadałam dwa przystanki za wcześnie, tak jak kazał Google i Pierworodny, i nawet dzieci w L.nie wiedziały, gdzie jest szukana przeze mnie ulica, a ja szłam - ojaciepierdolę - Aleją JP II. Dopiero dostawca jakiegoś żarełka wiedział, gdzie jest ta ulica, ale blok, oznaczony literami prawie całego alfabetu, litery B, którą szukałam, nie zawierał.

Tubylcy nie wiedzieli, kazali mi blok okrążyć jeszcze raz i na całe moje szczęście na horyzoncie zamajaczyło Inżynierostwo i  kochane Łobuzy, które pomogły mi się wdrapać na 4. piętro, nadając lepiej niż radio Wolna Europa. Litera B była doskonale ukryta :) Wiedziałam :)

Żarełko było przepyszne, jako że ciocia A. pracuje w kateringu.

Do domu odwiózł mnie jednak znów (!), aczkolwiek zaklinałam się, że nie wsiądę z nim więcej do samochodu legalny dziadek Małego T. i moich Łobuzów :) Instruowany przedtem prze cała rodzinę, jak ma jechać wg wskazań AI. Nawet mi go nie było żal.
Na całe moje szczęście Mały T. pod koniec uroczystości właził mi już na kolana i za skórę bez proszenia.

Ale nigdy więcej jeżdżenia do L.

Aczkolwiek... Może i pojadę, jak nie będzie padać, bo fajne są tam uliczki :) I jak coś, mogę sobie dojechać na Górczyn, znaczy się, do pracki prosto :) Aczkolwiek autobusy jeżdżą tam rzadko. Tak samo jak w Puszczykowie, ale w końcu pora dupę ruszyć, co nie?

We worek wleciał Pierworodny, znienacka, chyłkiem i ukradkiem. Nie udało się nam spotkanie na lody, albowiem...

Ha...

Sprzątali w pocie czoła, albowiem Mała Wiedźma przeszła na  nauczanie domowe i miała przyjść nauczycielka.

Hahahahahahahahahahahaha....

No ja pierdolę, a jak mówiłam, że u mnie po ich wizycie to Hiroszima jest oazą porządku, to niektórzy mieli wątpliwości. Zwłaszcza że niektórzy negowali, że można na stole zostawić pampersa z gównem w środku. Można.

No cóż, i tak kocham moje dziecko, aczkolwiek absolutnie mu nie współczuję.

I nie, nadal nie dam zrobić z mojej chaty sajgonu.

Każdy ma to, co lubi.

Z wyjazdu do Umarlaków na razie nici, bo tak jak przez urodziny kolegi Papryczka nie spotkaliśmy się na grillu, tak teraz urodziny ma kolega Alienka.

No cóż, wola boska i skrzypce.

Umarlaki poczekają, im się już nigdzie nie spieszy :) 

W międzyczasie Alienek dostał 38 gorączki i chuj wie, co dalej, a w niedzielę mieliśmy mieć balangę na MTP na wystawie hodowlanej.

A ja wyhaczyłam na osiedlowej grupce sprzedaż książek i dziś przywlokłam do domu trylogię Paulli Simons. 

Bo wciąż mam z tyłu czaszki obronę Stalingradu i Młodą Gwardię.

Nic na to nie poradzę, że zaczytywałam się tą ruską propagandą, ale obrona Stalingradu to nie tylko bogoojczyźniane bzdety.

Trylogię kupiłam za 70 zł, a polowałam na nią od dawna, na Alledrogo chodzi bardzo drogo.

Jestem ciekawa, czy odbiorę to tak, jak kiedyś.

Bo płakałam i przeżywałam jak mrówka okres, tak jak dziś przeżywam to, co dzieje się w Ukrainie. 

Chociaż wciąż widzę wujka D., przyszywanego, ale co tam, który na zestawienie kolorów żółtego i niebieskiego nie mógł patrzeć. 

Dla mnie dzisiejsza Ukraina jest bastionem, broniącym Polskę przed ruskim najazdem.

A w tle wciąż mam melodyjny język, niezapomnianą panią Mogiłkową, która jako pierwsza mi go odkrywała, panią Łomozik i profesor, zwaną Sową  - uczące mnie Oniegina, którego mogę cytować wyrwana ze snu po rosyjsku, wiersze Achmatowej, w których jestem zakochana do dziś, a także zdziwienie w oczach dziewczyny, która przyjechała z Moskwy do mojej pipidówki R. i nie chciała jechać do powiatowego K., żeby kłopotu nie robić, bo jak to bez bumagi?

Jak bardzo zakręcone jest moje życie?

Nie wiem...

Bo dziś, czekając, już legalnie na HO na pracę, której nie było, wciągnęłam 1. sezon Wanted.

A jutro zacznę czytać Miedzianego jeźdźca.

Niezbadane są ścieżki i zakręty życia.

Oczywiście, o ile jutro będzie, bo zawsze może go nie być.

I pomijając inne detale, takie jak to, że Łobuzy zakochały się w Smerfach, a dzięki niespodziewanej wizycie Pierworodnego wykopaliśmy z komóreczki komiksy o nich, przechodzone jak diabli, na widok zdjęć tych steranych życiem dzieł Inżynierową zamurowało...

Dzieje się :)

 

Chyba

 jednak znów mam złe dni, Kochany Pamiętniczku, tak zupełnie bezpodstawnie, bo jest cudnie.

Na grilla wystałam karkówkę i żeberka i po raz pierwszy zamarynowałam takie cuś, bo jak wiadomo, niegrillowa jestem. Inżynier był zachwycony, bo wszystko załatwia w biegu i jak potem się okazało, wszystko było na jego głowie. Karkówka wyszła przepyszna, grill był udany, a dwa pęczki zgrillowanych szparagów zniknęły w mgnieniu oka. Ja zaś, przypomniawszy sobie post factum, że mam w domu patelnię grillową, też grilluję szparagi (niech pierwszy we mnie rzuci kamieniem, kto nigdy nie grzeszył, bo jak wiadomo, szparagi są na mojej liście produktów zakazanych, ale zaraz maj minie i wrócę na drogę cnoty, no raz się żyje, potem się straszy) :) 

Pogoda była tego dnia cudna

Ciepło było, aczkolwiek chłodnawo, jak mawiała jedna z nauczycielek Inżyniera, co nam weszło w repertuar bon motów :) 

I zabrał mnie, przyjechał po mnie, więc darowane pół godziny na pogawędkę, za co ci, losie, dziękuję.

Łobuzy zaatakowały mnie od wejścia, tak że oszalało, zwariowało moje serce, dostały łapówki i do łapki, i do skarbonki. Zostałam posadzona z kartką, pisakami i poleceniem rysowania. Mój rysunek wzbudził zachwyt, zabrali się za kolorowanie i tak miło nam płynął czas.

Przyjechał teść Inżyniera z kolejną flamą (poprzednia nie wytrzymała z nim, nie dziwię się), taka ą, ę, bułkę przez bibułkę, nic do niej nie mam, ale nie moje klimaty, no ale mam Łobuzy :) 

Miałam wracać autobusem, ale zrobili cyrk, że Z. wraca samochodem, to mnie wywalą na Ogrodach, tam gdzie autobus dojeżdża. 

Z.poszedł bawić się z Łobuzami i...

Oczywiście, pozwalał im na wszystko, więc wdzięczne dziatki rozładowały mu akumulator :) Kalafiorkówna scenę balkonową odstawiła, że nie może iść zobaczyć jak pchają, będzie znakomitą aktorką. Na szczęście Inżynier był twardy i nie poszła.

Zapalili na pych i dojechaliśmy do wioski.

Ale... jechaliśmy drogą, której nie lubię i której się boję. Dwa dni wcześniej 35-letni kierowca wjechał tam w drzewo, nieźle musiał zapierdalać, bo drzewo obdarte z kory, nie przeżył, a tuż przed jest ograniczenie do 60. A to taka droga, że jak dwa większe samochody jadą, to jeden zjeżdża i staje, żeby mogły się wyminąć. A Z. zapierdalał tam 80, a ma jakieś małe gówno, więc każdy wybój się czuje, no i poza tym - ograniczenia są po coś. Na progach i na autostradzie też mknął jak strzała, a ja omal nie szczałam - nie lubię takich kierowców. I zapisano w kajeciku - więcej z nim nie wsiadam do samochodu. Może i nie trzymam się kurczowo życia, ale życie na wózku to żaden cymes.

Jutro mam iść na drugie urodziny przyszywanego wnuka, osobistego wnuka Z., do Lubonia. Ponieważ byłam tam tylko raz, a i Lubonia nie znam, mama Małego T. zaproponowała, że Z. mnie zabierze. Podziękowałam, mam 3 autobusy spod domu, jadące do Lubonia, nie mam zielonego pojęcia, który lepszy, ale jakoś dojadę i dojdę. Z moją orientacją w terenie mogą być niezłe jaja, a i pogoda ma być do dupy, ale wolę to jak jazdę z Z. 

Ament. Zdania nie zmienię i nie ma opcji, że np. po wigilii będę z nim wracała. Trudno, Inżynier będzie musiał zrezygnować z piwka (dlatego chciałam wracać autobusem, żeby mógł się piwa napić), albo wydam na taksówkę. Nigdy więcej jazdy z Z. Nie mówiłam tego jeszcze nikomu, to temat na rozmowę w cztery oczy z dzieckiem mym :) 

Ku pamięci: Pierworodny w czasie ostatniej wizyty zapewniał, że albo pierwszego maja, albo trzeciego pójdziemy z tymi bez Dżemora na lody.

Do dziś głucha cisza w eterze i prawdę mówiąc, patrząc na ceny lodów, mam na to wyjebane.

Tak ogólnie mam wyjebane, że nawet się zastanawiam, czy nie powiedzieć Inżynierowi, że do Umarlaków jedziemy sami (P. chce jechać, bo to odskocznia od jego szarości) - a we mnie walczy matka pełna wstydu, że wyrzeka się potomka, a matka, ciesząca się z tete-a-tete z tym życzliwszym egzemplarzem dziecka.

Zobaczymy, co zwycięży.

Na razie w lodówce czeka

słoik botwinki, na szczęście chciał (Inżynierowa buraków nienawidzi), bo miałam fazę i nagotowałam na cały tydzień żarcia...

Żeberka w sosie musztardowo- miodowym z paprykami i jabłkiem wyszły MLASK :) 

Chałupka ogarnięta, zakupy też.

A maj piękny jest 

Moja matura była dokładnie 50 lat temu, a niezrównana M. sprostowała, że polski był 9 maja. Ja ledwo rok pamiętam, a ona dzień! Nie, nie pamiętam dat. Pamiętam ludzi (nie wszystkich), zdarzenia (raczej te dobre), ale dat nie :)

I tak się (znów) jakoś stało, że bez pachniał jak bez, i słowo pachnieć pachniało, i łzy były pełne łez.

I tak wszystko szybko przemija, to co piękne, mija najszybciej...

Po jakiego grzyba koszą tak piękną trawę, w tym roku wyjątkową, bo wciąż pada, na dokładkę jak w pijanym widzie? Nie ogarniam...

A codziennie dostaję raporty o Łobuzach.

Że byli w takim małym ZOO, na plaży też  byli, dostali wiadro wody do wylania w ogródku... A Kalafiorkówna kazała wysłać zdjęcie z zastrzeżeniem, że nie mogę mówić, że ma ogonek, bo ma warkoczyki, a nie ogonek.

Takie wzruszające mysie ogonki czterolatki.

I za to cenię Synową.

Tę.

A na 25 maja umówiłam się w Kociaku z koleżanką ze studiów, której nie widziałam od czasu studiów, a z którą mam (?) kontakt na FB.

Umówiłyśmy się w kultowym Kociaku, który właśnie odżył, a do którego łaziłyśmy na studiach w prawie każdym okienku, albowiem leżał rzut beretem od naszej Alma Mater. Jak nie było nas w Kociaku, byłyśmy w kawiarni naprzeciwko biblioteki, gdzie była herbata po rosyjsku z przepyszną konfiturą.

No nic, zobaczymy jak będzie, na studiach się znałyśmy, ale żadnego większego kontaktu nie było.

Moje studenckie przyjaźnie się rozpadły.

Ale życie pisze dziwne scenariusze. Gdyby nie ta "randka" pewno nie wybrałabym się do Kociaka, bo jakoś nie umiem sama chodzić do lokali.

I to koniec raportu na dziś, Kochany Pamiętniczku. Następny będzie, jak dojrzeję.

Albo i nie...