Przeżyłam

 Kochany Pamiętniczku, a jakże.

A jeszcze wczoraj wieczorem zgłosiła się do mnie siostra Inżynierowej, że jej biedne dziecko nie ma żadnej babci i tym pięknym sposobem moje babciowe konto powiększyło się o trzymiesięcznego już T., no bo jak to, biedne dziecko nie ma ani jednej babci? To życiowa niesprawiedliwość, nieprawdaż? I afera się rozpętała, bo dochodzenie wszczęła osobista rodzina, skąd ja wnuki wytrzaskuję - z rękawa?

A że poszłam spać, nie dopisując im, a post zdobył rekordowe wpisy, to ciśnienie im wzrosło :) Hahahahaha :)

A wstawszy bladym świtem i wygoniwszy Niechcieja za drzwi, bo czynszu nie płaci, te marne dwie strony co dosłali skorekciłam, dzień gospodarczy błyskawicznie odbębniłam (powrót do czystego, cichego mieszkania to jest lepsze od hotelu siedmiogwiazdkowego. Bo to moja norka...

List do ZUS napisałam na starym, wydrukowałam i pobieżyłam do tego złodziejskiego miejsca.

A, plakaty-sraty, że chuje muje, że chroń siebie i najlepiej spierdalaj. Podchodzę, podaję pismo, trzymam drugie, a tu wmela się mela, która nic nie wie, pinda zza szyby rzuca moje pismo w kąt i niańczy melę, zjawia się horda mel, przy piątek protestuję, że byłam pierwsza, pot się ze mnie leje, bo duszno, a pinda coś memła za maseczką...

Kurwa, jak ja nienawidzę ZUS...

Na przystanek dość daleko, pada deszcz, ale taki deszcz, co do ziemi nie dolatuje, krople parują w powietrzu, jest lepko, porno i duszno...

Dojeżdżam do Inżynierów.

Zła jak osa po ZUS-ie.

A moje kochane wnuczęta bawią się w...

... pieczenie królika żywcem w piekarniku. Królik na baterie, więc się po piekarniku miota, waląc nosem w szybę. Dzieci nie reagują na zwracaną im uwagę, matka szykuje się do wyjścia, Inżynier ma konferencję, na szczęście pada bateria i zabawa się kończy...

Zostajemy same, Panna K. nie w sosie, ale zajmuje się sama sobą i tak czas płynie. Wywala na podłogę puzzle, a ja nie siądę na podłodze, więc kolejny powód do awantury.

Inżynier ma do wysłania pilne pismo na poczcie, więc wzdech - pójdę z Kalafiorkówną. Zniesiona pod pachą przez ojca, wzięta i na smycz i za rękę, bo tak, nie negocjujemy z terrorystami idzie karnie, lepiej na tej smyczy niż kundel mojej koleżanki. Idealnie idzie na smyczy. Głosy oburzenia olewam, w dupie je mam. Docieramy na pocztę, kolejka jak świński ogonek, a że w środku mogą być dwie osoby, więc jesteśmy piąte. 

W necie jest taki film, jak pracuje leniwiec w biurze

i to jest DOKŁADNIE to.Takich pind, jak na tamtej poczcie jeszcze nie widziałam. Jedna pracowała, jakby brała udział w strajku włoskim, a druga snuła się za okienkami jak smród po gaciach. Facet przede mną zrezygnował, ale kobieta przede mną już litości nie miała. Kalafiorkówna zaś, gdyby nie smycz, pobrałaby wszystkie zabawki z półek, bo półki, a jakże, wystawione na zewnątrz. Wyszłam mokra jak siwa mysz.

Kalafiorkówna zaś zażądała swojego skarbu i szła prawie kilometr, dumnie dźwigając nocnik (tak, muszę wychodzić na spacer z nocnikiem), na propozycję pomocy mówiąc NIE. 

Odpuściła dopiero na piaszczystej ścieżce, bo tam jej się nóżki rozjeżdżały...

Po huśtawkach wróciłyśmy do domu, trzy piętra pokonując w 10 minut, co akurat mi nie przeszkadzało, no szła sama i tak szło jak krew z nosa.

Alienek na pożegnanie przyniósł mi, nie, nie 7 czerwonych róż, ale wciąż dopytywał, kiedy znów przyjdę do nich. Zaczyna po tych słuchawkach (tak mówi na tę terapię, słowo terapia doprowadza go do szewskiego szału) mówić wyraźnie i pełnymi zdaniami, więc to działa.

 Oprócz pożegnalnego bukietu dostałam 3 (słownie TRZY) buziaki i ojapierdolę JEDEN od K.

A skołowana byłam i zmęczona tak, że gdy wpadłam do kibelka na przedwyjściowy sik, zaczęłam sobie do niego przysuwać schodki, na które wchodzi K. Na szczęście nakładki nie kładłam... No cóż, tych kilkadziesiąt wycieczek w ciągu tych pięciu dni wryło mi się w pamięć, co nie? Na dokładkę mała zaczyna skakać z kibelka, na którym jest stawiana, bo nad nim wisi jej ręcznik, a ona wszystko MUSI zrobić sama... O mało mi się dziś nie wymsknęła, a tam szafka, futryna i kot, który się właśnie wybrał na zwiedzanie łazienki.

Home, sweet home...

Moja miłość do nich jest wielka jak cały świat, stąd do Księżyca i z powrotem i jeszcze jeden kilometr dalej, ale...

Niech się teraz dziadek męczy :) 

Przeszczęśliwa jestem, że załatwiłam w tygodniu swoje sprawy, że wracam do pracy. 

Chciałabym dożyć czasu, że siądę z jednym i z drugim i pogadam jak czekista z czekistą, nie zgadując, co chcą w danym momencie. Teoretycznie w pierwszą partią wnuków mogę, ale praktycznie z nimi nie rozmawiam...

A, może doczekam pójścia z Alienkiem na lampkę wina, kto wie :)

Pomarzyć można, co nie?

A na razie - żeby wszyscy zdrowi byli.

Podobno w fazie testów klinicznych jest skuteczne lekarstwo na COVID. Niedrogie.