Coś

 jest ze mną nie tak, Kochany Pamiętniczku. 

Od kilku dni wciąż mi tak szumi w tym nieszumiącym uchu (to szumiące to szumi odkąd pamięcią sięgam), ale wczoraj to już było przegięcie, a i czułam się gorzej niż dwunasta w nocy. Idąc na Manhattan myślałam, że ducha wyzionę, ale robiłam dobrą minę do złej gry i bumtarara, bum...

Po południu czułam, że schodzę, więc zaczęłam na serio myśleć, że zepsuję Alienkowi urodziny...

Wyciągnęłam ciśnieniomierz i ja, rasowy nadciśnieniowiec miałam wynik 78/50. Toż to zgon. Nie wierzyłam własnym oczom, ale tak pokazywało przy kolejnych pomiarach.

Se herbatę zaparzyłam, bo lepiej podnosi ciśnienie niż kawa - piguł żadnych na podniesienie nie mam. Eks brał zawsze Cardiamid Coffein, bo miał ciśnienie jak zdechła żaba.

Posoliłam sobie kolacyjkę.

Mierzę wieczorem - 105/70, no trochę skoczyło.

I czytam i co ja czytam?

Że melatonina MOŻE zaszkodzić osobom z nadciśnieniem...

Że wcale nie jest taka cudowna...

No a ja na dobranoc dwie tabletki uspokajające, melatoninę i magnez, bo magnez jest na sen.

No i zdrowy tryb życia od dawna, bez alkoholu, bez herbaty, bez kawy, mało soli, w sumie mięsa specjalnie nie ograniczam, ale też nigdy go tonami nie jadłam, no i raczej dietę układam pod kątem niejedzenia tego, co na dnę szkodzi, ziółka pijam jak smok po zjedzeniu owieczki, słodkie też odstawiam powoli...

I tak jak kiedyś mi Inżynier tłumaczył jak krowie na rowie, że zdrowy tryb życia jest niezdrowy na dłuższą metę, gdy na szparagowej diecie wyhodowałam sobie dnę...

Do tego odszedł stres pracowy razem z Bossem...

Znaczy się, być może coś innego się stanęło, bo ani kilograma nie zgubiłam, gruba jestem jak beka wciąż (choć dziś, patrząc na moje synowe stwierdziłam, że niektórzy mają gorzej - bez obrazy, ale jednak ;) 

Rano zmierzyłam ciśnienie - 101 na 70, więc nie wzięłam piguł, bo pewno znów by zjechało do 70 w dół...

Na włości zajechałam idealnie - znaczy się za wcześnie, ale miałam zapowiedziane, że mam przyjechać, jak mi pasuje, a z tramwaju miałam minutę na autobus i zdążyłam, wsiadłam siadłam i ruszył :)

Kawę sobie zażyczyłam, mają fajny ekspres - można wybrać moc kawy, wzięłam 3 z 5 i nic...

Nie uprzedził mnie, że robi grilla - wprawdzie nie mogliśmy siedzieć na ogrodzie, bo się ochłodziło, a i ja nie zabrałam swetra, a w kurtce nie chciałam skakać koło grilla, bo zaśmierdłabym na amen... Pożyczył swoją bluzę, mówiąc, że nie wejdę, ale weszłam :) Hahahaha :)

I tak z wnukami się trochę ogarnęłam, potem poszliśmy z kundlami (bo przyjechał jeszcze jeden w gości) na spacery dwa. Kundel (nasz) kamienie nałogowo je, był z tego ubaw... A i widoki na włościach coraz fajniejsze, taki skrzynka amerykańska wpadła mi w oko

 I pierwszy mniszek, ale ledwo zrobiłam mu zdjęcie, Kundel rzucił się na niego i już nie było kwiatka...

Zeżarł

 Gdy byliśmy na spacerku z oboma kundlami, jak na zamówienie oba się skupczyły, no i żarty były, że ja się migam od zbierania kup. Ani mi się śniło, nie mój cyrk, nie moje pchły, nie moje kupy :P Gdybym była sama z nimi, to tak, zbierałabym, świnią nie jestem... :) Koronę bym poprawiła i byłoby OK :) 

Chłopcy, znaczy się Alienek i Papryczek nie chcą z kundlami wychodzić i tak sobie myślę, że wbrew temu, co jojczą, że mieli ciężkie dzieciństwo, tragiczne, bo nie mieli pieska, miałam nosa, twierdząc, że pies spadnie na moją głowę. Nie miałam córki :) Bo dziewczęta chodzą z kundlami i to chętnie.

Trochę pogawędziłam z Małą Wiedźmą, ale potem dzieci zajęły się sobą, nie dziwota, widzą się rzadko, a były dwa kundle, kot (Księżniczka się w ogóle nie pokazała), doszedł Mały T., w sumie było nas 15 osób, więc działo się. Miło było. I Alienek się u mnie zamelinował na kolanach z książką na dobre 20 minut, miałam łebek do całowania - i tak czułam, że znów mam te 30 parę lat i Inżyniera przylepę... Ot, tak, wystarczyło oczy zamknąć.

A żarełko było przepyszne (myślałam, że jak zwykle będzie pizza, ale Inżynier spojrzał na mnie z politowaniem i mówił: na 15 osób pizza - zwariowałbym). 

 Sąsiad się buduje, mury pną się do góry :) 

się działo, grzało, kurzyło, ciepło było

 Miło mieć moich chłopców - już nie chłopców, a dojrzałych mężczyzn - razem...

 

 Tak zwiększaliśmy ślad węglowy :) To tylko jeden grill, a były dwa :)

 Synowa też się napracowała, bo i sałatki (robi przepyszne) i ciasta (plus tort) własnoręcznie zrobiła.

Impreza i prezenty były minecraftowe,  bo Jubilat jest zwariowanym fanem.

Tym razem odmówiłam powrotu do domu z podwózką, chciałam trochę być z drugą połową, tą niekompatybilną... Więc wracaliśmy już po ciemku

 W autobusie okazało się, że dzieci Pierworodnego są niekompatybilne - MW przeszkadzało, że brat na nią patrzy i całe towarzystwo rozsiadło się osobno po autobusie, dobrze, że były wolne miejsca na takie roszady.

Na rondzie kierowca chwilę po roszadzie zahamował, bo mu ktoś wjechał pod koła i dzięki temu mam cudnego siniaka na przedramieniu, Synowa na kolanie, a ja mam lekko wybity palec...

I tak w sumie niewiele pogadaliśmy, bo MW miała focha (jest w spektrum, to widać, teraz wszyscy są w jakimś spektrum, Papryczek też coś ma, ale jest niezdiagnozowany).

A ja, patrząc w okno, mimo ciemności widziałam i wciąż udekorowane na gwiazdkowo drzewa (tak, zostawili te dekoracje na stałe), John Deere, Class, Massey Ferguson, Kioto - nówki nieśmigane na placach dealerów, bo jest ich tam jak mrówków, ładowarki, koparki i...

Kocham to, cudne są te maszynki, choć nudne, jak muszę korekcić, ale cóż - można się w nich zakochać, a jeszcze jak pomyśleć o przystojnych kierowcach to ach i  och, wsiadłabym i jechała, to są traktory, które potrafią już (niektóre) same jeździć...

Nawet mnie nie wkurzało, że w sumie jechałam sama.

Nie poruszałam żadnych DRAŻLIWYCH tematów...

Bo po chuja?

Do tramwaju wparował żul,  z Wareczką w ręku, grzecznie się przywitał, było widać, że jest w szampańskim humorze...

Odwitałam się, bo dlaczego nie?

Niestety, biedak zasnął i z Wareczki połowa mu się wylała.

Porządny był, bo chusteczkami higienicznymi sprzątał :) 

A Synowa była nim zniesmaczona bardzo.

No cóż, był czysty, nie śmierdział, a że miał humorek?

Też bym chciała tak brać życie na luzie, bez zahamowań.

Jest tylko jedno.

Na jutro mam zaproszenie na pożegnanie kolegi, przechodzi na emeryturę. Młodszy ode mnie.

Zazdroszczę.

Też bym chciała, choć w sumie nie chcę.

Zobaczymy, co da los.

Jak mi ciśnienie znów nie zwariuje, może być całkiem fajnie :)

W sumie cieszę się, że miałam taki superdzień.

Dziękuję, życie :)