Źle

 nie było, Kochany Pamiętniczku.

Rękawów sobie nie wyrwałam, ani na mordę nie padłam. Będzie się działo w przyszłym tygodniu, bo tym razem zamykamy w piątek, nie w poniedziałek. No nic.

Wczoraj już nie zdobyłam się na wyjście z domu, zwyczajny niechciej, ale za to chałupkę ogarnęłam. Jak gram, wyświetlają mi się reklamy i jedna często - o hodowli roślin. Ale apka jest płatna, więc odpada. Wyczaiłam jednak, że jak wkropię trochę soku z  cytryny do grudnia, to zakwitnie. O dziwo, u mnie zadziałało, napisałam to AMP, bo narzeka na swoje grudnie. Mój jeden sam z własnej i nieprzymuszonej woli ma pąki, ale te lenie dostały cytrynę - i - 

Zimno było, ale dziś już nie było zmiłuj, bo chleb mi się kończył. I wystarczył jeden dzień przerwy z niewychodzeniem, a już ledwo girami powłóczyłam do wysokości Aldika, potem się dupsko rozruszało i wracałam już do domu tanecznym krokiem, jak nowo narodzona. Jednak nie mogę zaniedbywać wychodzenia choć na pół godziny z chaty, bo starość nie radość.

A pod domem mam wrak, ktoś już go zgłaszał do SM, przyjechali, obfotografowali (jakieś dwa tygodnie temu) i nic, cisza. Mieszka w nim ktoś (tak, tak amerykanizujemy się jak widać coraz bardziej), a dzisiaj widzę, że ktoś szybę z tyłu mu wybił (nie dziwię, się, bo wrak blokuje miejsce od dawna, a miejsc parkingowych na osiedlu brak), ale gość sobie zapewnił maksimum prywatności, osłaniając wszystkie okna taką matą... Jestem ciekawa, kiedy wkurw osiedlowy wygra, bo to i bezpieczny nie jest taki dziki lokator. Większość bezdomnych jest jednak bezdomnym na własne życzenie. Nie wiem, co mnie w życiu czeka, ale poszłabym do schroniska - a że nie można tam pić? No problem. Mogę nie pić, nie mam z tym problemu.

 Zakupy spokojne, ale po drodze widziałam, jak SM męczyła Pana od Pomidorków... Wracając zapytałam, co się stanęło, mówił, że ich zdaniem źle parkuje (a parkuje dobrze), dobrze, że mu chuje mandatu nie wlepiły. Nie zajmują się sprawami, którymi powinni się zajmować, a czepiają się bez daj racji ludzi.

Słoneczko grzać zaczęło (Inżynier przeszczęśliwy, pierze i zmywarkę na full włącza), jakiś ptasior zupełnie się mnie nie bał (nie znam się na ptasiorach)

 Po drodze do Lidla już widać budowę

 ciekawe, co tam wymodzą. A budowa europejska - fotowoltaika zamiast prądu, no, no...

A te jebane smrody z pislandowa wciąż mącą i mącą, pchają nas w objęcia rusków i łuczywami znów będziemy świecić.

Mentzen Aspergerem się pochwalił. Nie mam nic do ludzi w spektrum, są takimi samymi ludźmi jak my, ale... Uważam, że na takie stanowiska powinny kandydować i na nich być ludzie zrównoważeni, niemający problemów z własną psychiką. Bo to jest odpowiedzialność za cały naród, za całokształt życia wszystkich. Co innego niepełnosprawność fizyczna - tę zawsze można złagodzić. I tak, wiem, że aspergerowcy często są jednostkami wybitnymi umysłowo. Ale ich psychika nie ogarnia normalnych ludzkich reakcji. Koniec, kropka. 

W Lidlu znów dorwałam fajne piwo, kolekcjonuję takie egzemplarze (znaczy się kupuję i wypijam), bo bawią mnie etykiety.

 

Korytarz ogarnęłam, aczkolwiek z niechęcią.

Kapuśniako-ogórkową ugotowałam, bo kapusta wołała o ratunek, a i dwa kiszone zaschły, ale dobre były. Zupka wyszła pyszna i na dwa dni. Zatem jutro wolne, bo wszystko ogarnięte. 

Do rosołku dorzuciłam  kości wędzone, bo takie kupuję. I skrobiąc je rozmyślałam o dzieciństwie. Zdobycie mięsa na wsi było nie lada wyczynem. Mieliśmy swoje kury i gołębie (do dziś mam dreszcze na myśl o rosole z gołębia, ale wtedy jedliśmy go prawie co niedzielę i nie było to dla mnie niczym dziwnym - może ta rzeka gówna na balkonie wtedy to zemsta wszystkich zjedzonych przeze mnie srajd?). Kolega ojca od kieliszka pracował w zakładach mięsnych w K. i oprócz mięsa, które wynosili tam na lewo (bo wynosili), miał też karki pracownicze na mięso. Odstępował je ojcu (na pewno nie za darmo, ale jako dziecko nie wnikałam w to), ojciec przywoził wtedy do domu sporo żeberek. I do dziś widzę, jak pracowicie z tych żeberek rodzice oskrobują mięso (z surowych), potem mielą je w maszynce (nie dotrwała do moich czasów, a solidna była, brat wywalił, likwidując mieszkanie, a szkoda), no i mieliśmy fantastyczne mielone.

A ja dziś na mielone wybieram sobie w sklepie co fajniejsze kawałki, w zależności od tego, co mi fantazja podpowie: szynki, karkówki, łopatki, czasem wołowinę, proszę o zmielenie (gotowego mielonego nie kupuję, bo nie wiem, co zmielono) i wiem, co mam... Luksus. Ale kto bogatemu zabroni?

I pomyślałam o tym, pakowanym w biały papier z czerwonymi napisami (do dziś widzę te kostki) 25 dekagramów mielonego garmażeryjnego, też nie wiadomo, co tam było mielone...

Ale nawet najpiękniejszy kawałek wołowiny, zmielony dwa razy na moją prośbę i nierozrobiony na tatara nie smakuje już tak, jak ten tatar u Minty, a nawet w dworcowym bufecie, którym ojciec przekupywał mnie, gdy z polecenia mamy wyciągałam go z knajpy, jako jego ukochana córeczka... 

Kości wędzone, a ile wspomnień we mnie obudziły :) 

A zwłoki to kiedyś obgryzałam, a teraz jakieś inne są, nie smakują mi, a wyrzucone do śmieci już po paru godzinach zaczynają nieładnie pachnieć. Bo mięsa nie można do bio wyrzucać (bio często wynoszę), tylko do zmieszanych, a te się u mnie długo zbierają i tak chcąc nie chcąc zwłoki muszę błyskawicznie wynosić...

Dobrze, że nie muszę ich w dywan zawijać :D