Ostatni

dzień starego roku upłynął spokojnie, aczkolwiek sprzątająco, Kochany Pamiętniczku :)
Zasłoikowałam kolejną porcję bigosu, żeby biedaki mieli co jeść, jak wyjadę.
Na ogródku odkryłam kopalnię diamentów, nie że jakieś tam kryształki Swarowskiego czy inny badziew, ale prawdziwe diamenty.
Jacy jesteśmy czasem bogaci, nawet o tym nie wiedząc.

Jeszcze do Lidla po fajerwerki skoczyliśmy.
I geniusz wpadł na pomysł "małego spacerku żegnającego rok" po okolicy :D
No to ruszyliśmy, ciepło było, aczkolwiek już ciemnawo :)

To oświetlone okno to "mój pokój". Wycieczka start ;)

 Kotełki też świętowały :)

I jakoś tak się zakręciło, że z nowych osiedli wpadliśmy na stare, a stamtąd już rzut beretem na deptak. Po drodze jak na dłoni było widać wnętrza, rozświetlone choinkami, światełkami, telewizorami... Tu mało kto szczelnie zasłania okno, życie toczy się jak na patelni, co mnie osobiście bawi, ale sama bym jednak zasłaniała okna. Kwestia wychowania i środowiska chyba.
Zatem na deptaku

 Na jednym z dachów nocowało całe stado srajd... Ojapierdolę i współczuję mieszkańcom. Nie da się dachu siatką odgrodzić. Wstrętne, latające szczury!

 I już wiedziałam, gdzie jestem, bo z Muzeum Transportu droga do domu prosta, jak z bicza strzelił, aczkolwiek opłotkami też można iść (opłotki też już znajome i oswojone).

 Kolejny kotełek na czatach ;)

A to dla Zmorki ustrzelone ;)

Kosteczki trochę bolały po prawie dwóch tygodniach siedzenia w domu, ale przecież był sylwester, no i jak nie wykorzystam Barana, to nie wiadomo, kiedy się następna okazja trafi na pohulankę.
Więc z przerwami na dzwonienie, jedzonko i toasty, hulaliśmy tradycyjnie. Nie, nie do białego rana :)

A dziś dzień taki zadeszczony, choć ciepły, bardziej jesienny, jak styczniowy.
Powoli muszę zacząć się pakować, jeszcze trzeba wydębić walizkę z powrotem.
Jutro przyjedzie po mnie Inżynier i na tydzień jadę do W.
Będę tęskniła za tym domem, gościnnym, ciepłym i zawsze dla mnie otwartym, gdzie mam swoje miejsce i w sercach domowników, i w szufladzie też :)

I znów, wracając do mojego domu, będę za tym tęskniła.
Ale dobrze mieć w życiu takie miejsca...