Ze Skieletczyzny

zgodnie z życzeniem, chyba z lekka zawiało, bo aczkolwiek rano było bardzo źle, to już w południe było dobrze. O smogu, mówię, Kochany Pamiętniczku, bo wszystko wokół tego się owija ostatnio. Z Donegalu to niech ta wiosna szybciej leci, na skrzydełkach, też zgodnie z życzeniem ;)
Zatem zmęczona siedzeniem na dupie, coraz tłustszej i coraz bardziej kubańskiej, jako że zakończyłam pracę przed południem, bo nie uszykowali prawie nic (dynda mi to i powiewa kalafiorem), chytrze odpiknęłam drzwi, hycnęłam do drugiego wyjścia i starą trasą, zaniedbaną od hohoho, poleciałam do domu. Trochę między domkami przysmradzało, ale tylko trochę.
I tak zadowolona zaliczyłam dziś po raz pierwszy od niepamiętnych czasów 4 kiloski per pedes.
A rankiem, jadąc do pracy kotecki tropiłam.
Ten mi się od razu w oczy rzucił, tadam :) (Jak się kliknie we fotkę, kotecek jak malowany. I smog jak na dłoni widoczny też, bo to nie jest mgła, tylko smog!) :)

Przepiękny :)

Wczoraj, przy bardzo złym stanie powietrza na boisku pod moim oknem

młodzi zainaugurowali sezon. Ta młodość, nawet smogu się nie boi.
Ano, póki płuca młode i zdrowe, co sobie żałować? Kto tam myśli, co będzie za kilkanaście lat :) I słusznie...
A moja kapustka wygląda tak po ukiszeniu

i jest warta złotego medalu.
Jutro kolejna tura, a od poniedziałku zaczynają się dni wkurwiania :)
Aby do następnego czwartku :)