Dzień

czwarty, Kochany Pamiętniczku.
Zazwyczaj jest tak, że gdy zaczyna się układać i wszystko wskazuje na to, że moje darcie mordy jest efektywne, trach, historia się kończy.
I tak było tym razem.
Dzisiaj ja obudziłam się pierwsza.
Pograłam, pofejsbuczyłam, tradycyjnie.
Godzina mija i cisza jak makiem zasiał. Myślę, może okienkiem hycnęły niebogi?
Ale nie

Spały, kurde, do ósmej.
Śniadanie, Papryczek tradycyjnie zżera wędlinkę, a chlebek apiać, ale na wzmiankę o niespodziewajce dostaję talerz ze skórką, co łaskawie wybaczam.
Pół godzinki umoralniającej pogawędki z MW.
Ile do niej trafiło, nie wiem, ale widziałam, że oczy jej z orbit wychodziły, gdy słyszała o tamborku, robieniu na drutach, wyszywaniu. Zdawała się nie ogarniać tego, ale od czego wujek Googiel jest?
Jednak miała smartfon, więc wczoraj

 większość dnia tak, a dzisiaj tak

I co bardzo wkurwiające, ze słuchawkami na uszach traci całkowicie słuch.
Do tego obsypana jest cała czarnymi kropkami, bo słuchawki przeleżały lata w koszyczku i po prostu  pianka puściła :)
Zanim doszłam, co ja obsypało, strachu się najadłam :)
Ale był święty spokój. Papryczek pozwalał sobie czytać wierszyki, niezbyt grzeczne, bazę mu zbudowałam i dostał takie metalowe łamańce, które mam po dzieciach: trzeba to złożyć i rozłożyć, ileż było frajdy.
Tylko spacer po zakupy, bo upał nieludzki. Wykorzystałam tanią siłę roboczą :)

 A co, niech zarabia od małego na sól do śledzia :)

Zakupy grzecznie, już bez ekscesów.
Używają słowa proszę i dziękuję, a nie biłam.
Nie zaczyna oznaczać nie.

I jak tu nie żałować rozstania?
Ale Papryczek żyje "jutro". Nie rozumie jeszcze upływu czasu, ale już wie, że jeszcze tylko dzisiaj u mnie śpi i jutro idzie do domu.
Na moją nieśmiałą sugestię, że jak pójdzie, to położę się na podłodze i będę płakała tak długo, aż utonę w kałuży łez, przytula mnie i mówi: nie płakaj, proszę cię, nie płakaj, ja muszę iść do przedszkola... :)
I tak dookoła Wojtek.
Pierworodny przyjechał tak zmarnowany, że wyglądał jak pijany, a gość alkoholu nie tyka, w przeciwieństwie do mnie i Inżyniera.
Kazałam mu się godzinkę przespać, co nie wzbudziło entuzjazmu Synowej, no ale miała się bawić  z dziećmi... Obiadu nie musiała gotować, zresztą ona nie gotuje, gotuje on.
Ile można w chłopa orać?
Gdyby ona tak wyglądała, też kazałabym się jej położyć.
No nic :)
Dziś światło w pokoju zgasło przed 20.
Papryczek sam sobie książeczkę czytał przed zaśnięciem.
W sensie, że wie, o co lotto i po swojemu obrazki podziwiał.

Piszę Synowej i domagam się uznania, a ta, że tylko z MW, bo Papryczek koło 21 zasypiał.
No ale niańczony, a u mnie kąpiel, buzi i sami poszli.
Przed 21.
MW ma uszykowaną lekturę i przykazane, że jak nie może spać, ma  czytać nie zawracając mi głowy.

Tak myślę, czy będzie mi ich aż tak bardzo brakowało?
Ale perspektywa serwety zamiast ceraty na stole, wazonu z badylami, niegotowania i niezmywania sto razy dziennie jest kusząca...
Aczkolwiek Papryczek ogarnął sprzątanie zabawek wzorowo, MW jest wielką bałaganiarą, zrobi, jak musi. Ma miejsce na szczotkę do włosów, a szczotka za każdym razem ląduje w innej części mieszkania, najczęściej na stole...
No nic, trzeba nad tym dłużej pracować, a tu dwie dziurki w nosie i skończyło się :)

I w ten sposób nie zostałam Babcią Roku :)

Carramba :D