Jak w mordę

jeża tydzień przeleciał, Kochany Pamiętniczku.
Trochę mi się nóż w kieszeni otwierał, bo maszyny tym razem zamykają się poza gazetką, a to oznacza, że cały dzień do dupy jest, bo jadę na 11, wychodzę nie wiadomo kiedy, a potem przy tych upałach to już nic "niechcemisie".
Trudno.
Opadło, jak odebrałam zaświadczenie z księgowości o zarobkach.
Bo wstyd się przyznać, nie mam zielonego pojęcia, ile wynosi moja pensja.
Karteluszki w kąt i nie patrzę na cyferki (nienawidzę cyferek).
A tu ładnie rozpisane w słupku 12 miesięcy i chociaż kwota netto nie powala, ale brutto robi już wrażenie. Bo to jednak pół etatu jest. Nie, nie będę walczyła o cały, bo zwariowałabym i wykorkowałabym w krótkich abcugach. Wystarczy tego dobrego, co jest. Nawet olewając wszystkie "w ramach", nie jest źle.
Inna para kaloszy, że okrada mnie państwo i to z półobrotu i z przytupem.
Właśnie kwota brutto uświadomiła mi, że państwo zabiera 1/3 mojego zarobku, oferując niewiele albo prawie nic w zamian.
Bezpłatna opieka zdrowotna?
Jeśli uwzględnić to, że przez prawie 20 lat nie byłam na zwolnieniu lekarskim, to faktycznie, wykorzystałam ją na maksa.
Dentysta zawsze we własnym zakresie.
Nawet receptami nie zawracam głowy, bo u nas funkcjonuje to tak, że zostawiam karteluszek i odbieram po paru dniach receptę.
Że powinnam się badać? Maybe, ale to mój wybór, że nie chcę szukać dziury w całym. Na coś trzeba umrzeć.
I właśnie, na fejsiku jakiś aptekarz wrzucił listę leków, których nie ma, a na liście jak byk moje lekarstwo, które zażywam od lat, po długim ustawianiu u kardiologa, do którego i tak nie chodzę już od lat, po tym jak dał mi skierowanie do lekarza POZ z zaleceniem przedłużania recepty. Jako że pani doktor na wszelkie moje uwagi, że coś mi tam puchnie, a tam opada reagowała absolutnym brakiem zainteresowania, oszczędziłam sobie czasu, użerania się z rejestracją, jazdy na drugi koniec miasta. Przedłużam receptę, jak poczuję się gorzej pójdę do kardiologa prywatnie. Mam go w swojej przychodni. A tak gra, buczy i podskakuje. Ale mojego leku nie ma, wracając do naszych baranów.
O nie, kurwa, nie dam się wykończyć pisiorom!
Wprawdzie mam jeszcze tabletki na jakieś dwa miesiące, ale mam też czas na poszukiwania :)
Toteż karteluszek zostawiłam, receptę odebrałam i dobre bogi natchnęły mnie, żeby iść z nią do przyprzychodnianej apteki.
Młoda panienka na receptę oko rzuca i rzecze: nie ma, w całym mieście nie ma.
Ja: wiem o tym z fejsa, więc zaczynam kolędowanie, licząc na łut szczęścia. Bo ja, proszę pani, nie dam się tym pisiorom wykończyć. Będę żyła im na złość. I nie pali się, troszkę tabletek jeszcze mam, ja tak przewidująco.
Panienka popatrzyła pięknym oczkiem na mój czerwony jak piwonia pysk (36 stopni w cieniu to nie w kij dmuchał, ten typ tak ma), za telefonik złapała, podzwoniła i rzecze, że jeśli mogę zostawić receptę, to ona zobaczy, co się da i mam zajrzeć w poniedziałek.
Mogłam zostawić i posławszy panience najśliczniejszy mój uśmiech, pomaszerowałam do domu, gdzie oddałam się dwudniowej rozpuście, znaczy się takim tam i oglądaniu seriali, bo upał jak trzymał, tak trzymał i nie odpuszczał.
W poniedziałek tabletek nie było, więc pytam D., która pół świata leczy, czy ma znajomości w aptekach. Miała.
We wtorek dostałam tabletki w aptece, a panience niech tam los w dzieciach wynagrodzi czy w czymkolwiek innym sobie życzy.
W środę lecę do D. odwołać alarm, a D. mówi, że ona też tabletki ma. Głupio mi się zrobiło, bo nie wiedziałam, że na gwałt się weźmie, mówię, że doniosę receptę, bo już nie mam. Ale okazało się, że może odwołać lek, co mnie ucieszyło, bo mam zapas na jakieś 250 dni, więc niech inny biedak skorzysta. Do tego czasu wiele może się zmienić, co nie?
Sobotni wieczór umiliła mi pogawędka z Baranem, dawno z nim nie rozmawiałam, więc uradowało się me serce niezmiernie.
Potem list do Pierworodnego przyszedł, co spadło mi jak deszcz z nieba, bo w łazience przepaliła się żarówka. Klosz, balansując na drabinie ściągnęłam, żarówkę wymieniłam, ale nie odważyłam się już klosza zakładać.
Zostawiłam więc karteluszek z prośbą i dzięki temu mam całe kości. List sobie odebrał, elektrykę ogarnął.
I jakoś tak wyszło, że dziś sobie pogawędziłam ze Słonkiem.
I znów mi się zatęskniło za tymi czasami, gdy myślałam: w poniedziałek o wszystkim powiem Słonku...
Aczkolwiek za Auschwitz ani trochę nie tęsknię.

1 sierpnia.
W mojej wiosce o 17 nikt nie przystanął na chwilę, przynajmniej nie tam, gdzie byłam. Na mnie patrzyli jak na idiotkę. No cóż.
Za to ulicami stolicy przelewa się brunatna fala.
Coraz bardziej się boję.
I to nowe prawo wyborcze.
Może jednak będę jeszcze musiała na stare lata wiać?


A w pracy jazda bez trzymanki dziś, bo nijak nie mogłam wytłumaczyć, że bierzemy coś na tapet, a nie na tapetę. I to są ludzie, którzy znają niemiecki, tłumaczą teksty z tego języka, a ja go nie znam. Posłałam linki i powiedziałam, że jak puszczą w druku: bierzemy na tapetę, to nie korekcę więcej. Ciekawe, czy groźba zadziała? I wprost powiedziałam, że to, że jestem głucha nie znaczy, że nie znam języka. To im zamknęło dzioby. No przecież trzeba mówić wprost wszystko, co nie?
A nie kłaść na tapet nierozwiązane problemy :D


Update

A moja ukochana Synowa znów ma ze sobą jakiś problem. W UK też miała. No może nie ze sobą, ale znów jest obrażona na cały świat. Nie moja wina, słowem się nie odezwałam ani realnie, ani na FB.
Jak jestem obrażona na cały świat kupuję cztery piwa, albo i sześć, następnego dnia nie mam problemu, tylko kaca.
Bo tak naprawdę to ja kocham życie :O
Zboczucha ze mnie :)