Zamknięcie

maszynek przebiegało podręcznikowo, Kochany Pamiętniczku.
Z pracy wyszłam o 13.30, a do drukarni miało jechać o 14.
Lubię takie dni, bez spiny, bez wstrząsów, bez wariatkowa i obłędu w oczach.
Następne maszynki we wrześniu i już mi niedobrze na zapas, bo nudne to jak flaki z olejem, no ale pecunia non olet, co nie?
Przed pracą skoczyłam do ZUS z pisemkiem i zaświadczeniem i okazało się, że pismo napisane na zeszłorocznym piśmie nie zawiera odpowiednich danych o mojej emeryturze (sic! a w zeszłym roku na tej podstawie mnie podliczyli), ale nic straconego, jeżeli podam pani PESEL. Podałam, pani znalazła prawidłowe dane mojej emerytury, łaskawie wpisała mi też ten numerek na kopii i rozstałyśmy się z promiennymi uśmiechami, życząc sobie miłego dnia, tzn. ja zaczęłam, a ona się nie broniła.
Można? Można? Mimo czyhających zewsząd tęcz i innych zberezeństw?
Trzeba tylko chcieć. Odrobina uśmiechu, dobrej chęci i już jest hasta manana...
Jakie to proste.
W międzyczasie, gdy byłam w pracy, Pierowrodny napisał mi, że mam konto na Netflixie.
No mam.
Od dawna. Od Inżyniera, który na propozycję, że podzielimy koszta zaśmiał się szatańskim  rechotem i kazał mi znaleźć sobie pracę przy prostowaniu bananów na drzewie, o ile dam radę się tam wdrapać.
Nie dałam, niestety.
Mówię Pierworodnemu zatem, że mam Netflixa, ale on dalej drąży, że mam drugiego. Pytam, ile płaci. 52 złote polskie. Inżynier 11,50 funta po podwyżce.
Porównywalne kwoty.
Ale Inżyniera na to stać.
W myślach (wiem, wiem, nie ocenia się czyichś finansów) sumuję dochody i wydatki Pierworodnego, ja za neta płacę niecałe 40 zł, on prawie 100, do tego ten nieszczęsny Netflix, wynajmowanie mieszkania, dwie sieciówki, prąd, dwójka dzieci... Włosy mi dęba na głowie stają.
Wzdech. Mówię, że zapłacę połowę za tego Netflixa, tak prosto z siebie. On na to, że wystarczy dycha. Inżynier mnie opierdala i ma rację, Netflixy nie różnią się w zasadzie i na chuja mi kolejne wydatki?
Liczę razy 12 miesięcy, jednak jest spora kasa, na buty starczy wypasione. I kurde, refleksja, matka, dziecku żałujesz, najwyżej piwa nie kupisz. Kurwa. Ale po co mu najwypasieńszy Netflix? Inżynier mnie uświadamia, że to 4D. I nie żadna troska o matkę, 4 stanowiska są w pakiecie, chodzi o 4D. 4D mnie nie kręci, mojemu monitorkowi wszystko jedno rybka. A on jeszcze nawet nie plumka nawet, kiedy pojedzie do UK po ten wypasiony odbiornik TV, gnijący w garażu. Jak toto padnie, w PL nie mam zielonego pojęcia ile zapłaci za TV 4D, a może i 5D, znając jego zapędy i to tłumaczenie mi "ale mamo, ale mamo"... Pewno przesra resztę kasy ze spadku. W sumie nie mój cyrk, nie moje pchły.
Ale łeb mnie rozbolał.

Tak jak kiedyś płaciłam 17 zł co miesiąc za kablówkę, w ogóle z niej nie korzystając, aż Baran mi nawtykał: za 10 miesięcy wywalasz 170 zł. Kup sobie za to cokolwiek.
Święte słowa.
Ponoć Pierworodny wleci do mnie w poniedziałek, bo ma wolne.
To będzie trudny poniedziałek.
Jechałam do domu z entuzjazmem, snując plany: ja na drabince, myjąca okna, brudne jak cholera, sprzątająca mieszkanie dwoma odkurzaczami, z odsuwaniem mebli.
Dojechałam do domu i mi przeszło.
I bardzo dobrze.
Kurz omiotłam spojrzeniem.
Dość się dziś narobiłam, jutro Manhattan i potem się zobaczy.

Idąc z przystanku widziałam na osiedlu tabuny wróbli i wyciągnęłam telefon z myślą o Zmorce, ale jakiś spasiony dzieciak na hulajnodze nadjechał (znam go z widzenia i serio, spasiony, ma jakieś 10-12 lat, a spasiony bardziej niż ja) i wróble poleciały w siną dal, lewa, prawa...
Planuję wyprawę z aparatem, wtedy upoluję wróbliszony, bo zoom mam dobry.
Różne inne rzeczy planuję, bo jako że wszyscy na urlopach to cudów nie ma.
Do pracy wrócę za tydzień, bo inaczej szkoda mnie.

A na FB rozgorzała dyskusja pod moim wspomnieniem, bo wrzuciłam karteluszek Inżyniera.
Że nikt już tak nie mówi.
Że to nienormalne.
Że...

Pomijając ortografy dziecięcia, dla mnie to jak najbardziej istotne sprawozdanie z dnia, kiedy gdy on wychodził do budy, ja spałam, a gdy ja wracałam, on spał.
Tak się komunikowaliśmy, nie było wtedy SMS i innych wynalazków. Ocalało parę karteczek. I nie widzę nic dziwnego w tym, że dziecko mówiło do mnie jak mówiło, nie ogarniam zdziwienia, tępa jestem :)
Bo i matka do nogi znam :)
Podkreślenie kazała dowodzi, że coś wtedy zmajstrował.
Nie karałam, w sensie żadne tam bicie czy inne bajery.
Rozmawiałam.
Tłumaczyłam, jak dziecku, po polsku, po niemiecku.
Bo to dziecko było. Aczkolwiek na ludzi wyrosło.
Z czego jestem dumna.
Nie ukrywam.
Może i moje metody wychowawcze nie są tak do końca super, bo gdy lali się i lecieli na skargę, zawsze mówiłam: bijecie się na własny rachunek, bo jestem głucha i nie słyszałam, który zaczął i o co poszło.
Nie prali się, bo jaki mieliby mieć w tym interes, skoro nie zajmowałam niczyjej strony?
A na wywiadówki pod pretekstem głuchoty mojej, jak już byli w szkołach średnich chodził Inżynier do Pierworodnego i na odwrót.
Kryli się.
Ale wzajemnie się pilnowali, bo wiedzieli, że uczą się dla siebie, nie dla mnie.
Żony wybrali sobie sami, chociaż w momencie ogłoszenia wiekopomnej chwili mówiłam, co mi nie pasuje.
Stali na swoim.
I ok, każdy ma to, co chce.
Tu nie chodziło o moje szczęście, ale o ich życie.
I tym sposobem, prostym, mam na stanie synowe dwie.
Może nie jestem ich fanką, ale fajnie, że im jest dobrze.

Tylko że ja bronię mojego stanu posiadania jak niepodległości.

Bo to działa w obie strony, co nie?
Kocham siebie i nie widzę powodu, żeby przestać się kochać.

Może jutro nawet uda mi się umyć okna i odzyskać równowagę psychiczną.

Twarda jestem, polazłam dziś do jedynego w PL outletu Biedronki, były drabiny do stawiania kwiatków, ale wyszłam bez. Bo... Mówimy stop zagracaniu mieszkania, aczkolwiek nie mówimy NIE badylkom. Tyle że nowych pięknych nie widać. Może w przyszłym tygodniu, jak będę miała wolne :P

To optymistyczna myśl i tego się trzymajmy, Kochany Pamiętniczku :)