Pierworodny

 był, sam z dziećmi, Kochany Pamiętniczku.

Żona mu nagle źle się poczuła i nie mogła dojechać, ale ja myślę, że po prostu sumienie ją gryzie. W dupie to mam, nawet spoko, że jej nie było.

Mała Wiedźma przesiedziała 80 pro. czasu w słuchawkach i grzebiąc na iPadzie. Papryczek zaś olał zabawki, którymi się zawsze bawił i latał po mieszkaniu, wywijając pompką od rowerku, którą przyniósł ze sobą, doprowadzając mnie do białej gorączki, bo na drodze dzikowania były i skorupy, i router, i kompiki...

No i ciasta, a przepyszne było, kijem nie tknął, bo chciał... chleba z nutellą.

Czasami mnie kurwica, bo uczona byłam, że albo jem, co jest i nie marudzę, albo morda w kubeł i siedzę na dupie.
Moje dzieci takoż.

No ale inne pokolenie, inne czasy.

Niewiele się dowiedziałam, poza tym że zmienia pracę na wariata (co też wytykał Inżynier, jak rozmawialiśmy), ale powiedziałam sobie: dość martwienia się o to, czego zmienić nie mogę. 

Pora zająć się dopieszczaniem siebie.

Przedtem była rozmowa z Inżynierem i jasno postawiłam sprawę: nie rozpatruję opcji wynoszenia się z wioski. Nie mówię o przyszłości, bo nie jestem wróżką Sylwią i nie wiem, co będzie za parę lat. Ale skoro nie jest to pieśń dnia, a przyszłości - nie ma tematu, nie drążymy. Widać było, że jest zły, ale przełknął pigułę. Nabzdyczył się, gdy powiedziałam co myślę o temacie budowy w obecnych warunkach, że wie, co robi, więc pożyczyłam powodzenia, zaznaczając, że mam też prawo do swojego zdania.

No i zgwałcił mnie. Zapisał mnie na szczepienie, a poszło lekko jak po maśle. A ja się tydzień temu namęczyłam i system się zawiesił. Dostał dostęp do kompika i po 10 minutach było po bólu. Niestety, w czerwcu nie było nigdzie terminu na sobotę, więc będę bladym świtem szczepiona tam, gdzie on, odprowadzimy Alienka do przedszkola i hajda. Chciałam J&J, ale nie ma nigdzie, załapałam się na Pfizera. Co ma być będzie. 

Co najwyżej kolejne odcinki ukochanych seriali będę oglądała, machając nóżką na chmurce i nie będę się musiała zadawać ani z krowami, ani ze świniami, ani z żadnym zmechanizowanym sprzętem rolniczym. Wola boska i skrzypce.

Na tyle starczyło mi refleksu, że nie wpisałam się na żaden termin stricte pracowy, bo byłyby jaja jak brylanty. No cóż, rozsądna ze mnie kobieta, jak zawsze ;) 

I tak w telegraficznym skrócie minął mi kolejny dzień. 

Lato ma być ciepłe, aczkolwiek chłodnawe, co mnie jakoś szczególnie nie martwi. Martwi mnie beztroska rodziców, puszczających MW samopas, bez telefonu, nie nosi, bo nie lubi, nie ładuje, nie odpisuje. Puszczają ją też w świat z koleżanką na wakacje. Fakt, moi jeździli na obozy i kolonie, nie było komórek. Ale moi nie byli seksownymi laskami, jadącymi nie wiadomo do kogo, bo ciocia koleżanki z klasy to jednak nie jest dla mnie rekomendacja. Zwłaszcza w obecnych czasach.

No nic...

Stop.

Mam nie martwić się rzeczami, na które nie mam najmniejszego wpływu i nie pisać scenariuszy. I tego się trzymajmy :) Tym bardziej że nie podejmę się zapewniania wakacji wnukom, bo nie mam jak, tak przynajmniej mówi mój kalendarz, a on nie kłamie. 

Takie czasy...