W pocie czoła

pracuję, a tu mi wiadomość Hangouts wyskakuje: Przylatuję jutro o 16...
Nie ma takiego lotu, odpowiadam, rzucając się do sprawdzania.
Moje na wierzchu.
Dzięki mnie nie będzie kiblował dwie godziny dłużej na lotnisku.
Cały On.
Zostanie tylko na noc, bo nie mam opcji wzięcia urlopu na żądanie, nie nawykłam do robienia świństw. Mógłby zostać dzień dłużej, ale nie chce.
Dowiem się jutro, dlaczemu.
W najgorszym razie nakarmię go jajecznicą, bo... mięso dziś było tylko nieświeże jak wracałam.
Trudno.
Jestem kobietą pracującą.
Wstępniak i spis treści, które szły od piątku dotarły do mnie dziś, koło 15. Tyż piknie, długą drogę miały do przebycia.
A juterko tradycyjnie będzie się działo i w sumie nie wiadomo, kto będzie pierwszy w domu: On z lotniska czy ja... Biję się z myślami, jaka to wredna jestem, że nie odbieram. Ale nie wiem, czy zdążę, sił mi w tym upale nie starcza, On miasto zna... Wiem, odbierał mnie zawsze, ale nie miał wyjścia, nie dojechałabym do Niego. Kiedy ja, kurde, dorosnę??? Mało kopów w dupę dostałam???
Na ten mord padam żywcem, bo w nocy gościłam niezdecydowanego komara. Zamiast mnie użreć i iść pizdu opity moją błękitną krwią, siadał tak, że łaskotał mnie skrzydłami. Dlatego mam wszędzie sińce, bo gada upolować nie mogłam. I tak on skończył głodny, a ja niewyspana.
U mnie wciąż duchota, nawet sierpniowa noc nie odpuszcza.
Biję się z myślami.
Może uda mi się zabić bezboleśnie samą siebie??