Nie ogarniam

rzeczywistości, czyżbym się aż tak zestarzała??
Przez te parę dni byłam odcięta od wiadomości, coś mi tak migało.
I nie, nie zgadzam się na porównanie z naszymi uchodźcami z czasów II wojny światowej.
Nasi, uciekając, nie przedzierali się przez granice z roszczeniami, że im się należy.
Nie atakowali mieszkańców ziem, na które dotarli. Szli walczyć o wolną Polskę, walczyli wszędzie. Oczywiście byli i karierowicze, i szuje, ale jakoś nie słyszałam o tym, aby nasi gdzieś eksterminowali jakiekolwiek społeczności.
Nie wyobrażam sobie uchodźców w polskich realiach, skoro dla Polaków brakuje mieszkań i pracy.
Nie przyjmę nikogo pod swój dach, to już zmartwienie państwa jako instytucji, nie moje.
Mówię wprost, bo nie.
Bo nie wytrzymuję z rodziną własnego syna, a co dopiero z kimś tak obcym, co się będziemy okłamywać. Nie mam apartamentów.
I nie założę burki ani żadnej innej płachty, bo nie chcę.
Chcę być do końca sobą, Starą Jędzą.
Przerasta mnie to wszystko i przeraża, i wciąż brzmią mi w uszach słowa mojej Teściowej, która zaczytana we wszystkich możliwych prorokach i jasnowidzach coś takiego wieszczyła.
Wiem, że w Polsce znajdowali schronienie innowiercy, ale nie przychodzili na takich zasadach, na jakich idą obecni uchodźcy.
To jest straszne.
I zastanawiam się, jak to możliwe, skoro ja, żeby wyjechać muszę mieć dokumenty, bilet, inne takie tam.
Nie mieści mi się to w głowie.
Gdybym tak umyśliła sobie dojście do Paryża i zaczęła demonstrować tam, że chcę tam mieszkać (bo chciałabym), ciekawe, czy ktoś zwróciłby na mnie uwagę.
Że nie należy mi się azyl, bo mam godne życie??
Seriously??
Tak, Wałęsa przyjmie pod swój dach uchodźców, jak się żona zgodzi.
Nie mam żony, sama dla siebie jestem żoną i mówię: NIE.
Czy to, że jestem uczciwa i szczera czyni ze mnie złą kobietę?
A ilu ludzi wpuściłoby do domu bezdomnego? Chociażby na wigilię?
Nie bojąc się, że ich okradnie, zabije, zgwałci??
Tak, przykazania są ciężkie do spełnienia i jak widać, nie spełniam ich. No, może spełniam wybiórczo...
Mam nad czym myśleć, jest cicho, zimno (tak, tak, zimno, w kocek zawinięta siedzę, niebywałe), pada deszcz...
Widzę, jak idę w tym deszczu daleko...
STOP...
Nigdzie nie idę. Nie ma dokąd. Nie chcę. Tu jest moje miejsce na ziemi.
Jeszcze.