Jak obiecał

to przyjechał i zabrał od Barana.
Jechaliśmy w strugach ulewnego deszczu, ale Inżynier wyrósł na dobrego kierowcę.
Ponieważ wyjechaliśmy dzień wcześniej, bo nie chciałam wracać na koniec długiego angielskiego weekendu, mamy niedzielę i dzięki temu zobaczę Małą Wiedźminkę i Papryczka. Super, bo troszkę się za nimi stęskniłam.
Poniedziałek i wtorek będę cały dzień sama, bo pracują, ale ostatnie dni spędzę z Dziewczyną. Została włączona opcja samoobsługa, bo oni jedzą w pracy, tak więc zostaję z kotami.
Inżynier przyrządził mi na kolację obiecanego hamburgera, bo obiad zjedliśmy u Barana.

Smakował, jak wygląda :) Moje dziecko to mistrz kuchni :)

Walizka została tradycyjnie zdobyta przez Aryę, a oba koty zgłupły i domagały się pieszczot tak, że pracowałam, jak czochradło w oborze :) 

Wieczorem trzeba było je z pokoiku eksmitować, żeby rozłożyć łóżko. W nocy odwiedzały mnie na zmianę, a rano zarządziły pobudkę, Arya wlazła mi na nogi, a Edek na głowę i lizać mnie zaczął. Zastanawiam się, czy mnie tak kochają, czy knują jakiś zamach i poprzegryzają mi tętniczkę.

Jest cicho, Kochany Pamiętniczku, koty śpią, Inżynier będzie baterię wymieniał, a ja sobie piszę. A w wiosce minus piętnaście i już sama nie wiem, jak wytrzymam, ale tęsknię za domem. Coraz bardziej...