Zagrzebałam się

znów.
Wysypały mi się stare zdjęcia.
I znalazłam kartkę wysłaną do mojej Mamy w 1942 roku, do Wronowa, wiem, że wtedy pracowała w majątku u Niemca i zawsze mówiła, że to był ludzki Niemiec, że uchronił ją przed wywózką do Niemiec, załatwiając zaświadczenie, że choruje na gruźlicę.
To w zdjęciach Cioci znalazłam.
I inne, piękne, stare, ale... nie wiem kto to, nie znam ludzi. Wiem, że większość to moja dalsza rodzina, ale to Ciocia miała z nimi kontakt, nie ja.
I kartka od chłopaków do Cioci, przepyszna :)
I inne takie tam.
I jak to wyrzucić, rzeczy już nikomu do niczego niepotrzebne, a jednak...
I zeszyt z przepisami, nie wiem, czy jeszcze przed- czy już powojenny. Cioci chyba, ma podobne pismo do Mamy, ale... z błędów wnioskuję, że Cioci. Tak, cholera ze mnie, wszędzie korekcę.
Przepisy przepyszne, wypróbuje, tyle, że piec nie będę, bo dla kogo?
I kartkę od Sikory do Pierworodnego znalazłam i inne zabawki.
Myślę, że powinnam zacząć to ogarniać i rozglądnąć się za muzeum, izbą pamięci, za kimś, kto to weźmie.
Bo szkoda tak do śmieci.


Tylko życie pędzi coraz prędzej...