Messenger wypluł

"Zapomniałem zabrać kluczy do polskiego domu!!"
Odpisałam: "Będziesz spał na wycieraczce".
Nie przejął się. Nie miał czym, Skubaniec, mam jeszcze zapasowe klucze, a w domu przecież na niego poczekam.
Zatliło w żołądku. Ma już swój dom, ale tu jest wciąż polski dom...
I dobrze.
Wychodzę z pracy, uliczka ciemna, nieoświetlona, więc idę uważnie. Taki głupi układ, że do świateł nie mam jak dojść, bo jest mały hotelik i samochody tam bezkarnie blokują całą szerokość chodnika, muszę schodzić na jezdnię, więc nolens volens na szagę idę na drugą stronę, gdzie chodnik nie jest zastawiony. Czekam, przejechało wszystko, więc już wysuwam nogę na jezdnię, żeby przejść i nagle jakby coś pociągnęło moją nogę do tyłu. Przed moim nosem przesuwa się nieoświetlony samochód, na pełnym gazie, granatowy, idealnie zlewający się z tłem. Jest 17 z minutami. Żołądek podchodzi mi do gardła. Inżynier nie ma kluczy i nie wszedłby do domu...
Sekundy.
Przed wyjściem z pracy, zmęczona, zamiast wyłączyć lampkę na biurku, włączyłam z powrotem komputer. Zła byłam. A może ta chwila ocaliła mi życie, bo facet naprawdę zasuwał. Może gdybym dobrze słyszała i nie miała słuchawek usłyszałabym go, ale wątpię. Machałam, ale gdzie tam, jechał na ślepo. A że to jednokierunkowa, to nikt z przeciwka mu nie mignął. A może faktycznie jakiś wariat czystej wody?
I don't know.
Sen śniłam dziś, Że weszłam do pokoju, który był taką wielką, pustą salą, pod ścianą stało tylko jedno łóżko, a w nim spał mój brat. W pokoju tym słychać było upojne, argentyńskie tango i moi rodzice tańczyli. Mój tato był mistrzem, to on mnie nauczył tanga, walca, bostona. Podbiegłam do rodziców, ale spojrzeli na mnie tak dziwnie, jakbym im przeszkadzała i dalej tańczyli upojnie. Bo to było tango...
A ja zostałam sama na środku pustego pokoju. Tak jak w życiu.
Alone.
Forever.
I zawsze mi mówiono, że jak śnią się umarli to źle.
Ale uciekłam dziś spod kół, więc może to nie jest źle? Może nie chcieli mnie jeszcze do siebie? Jeszcze?

Idąc do pracy myślałam o tych zdjęciach i Photoshopie. I migały mi te stare zdjęcia moich przodków, statecznych, zastygłych w spokojnych pozach na zawsze. I czarno-białe zdjęcia z mej młodości, piękne, teraz już subtelne, wysmakowane. Ludzie na nich normalni, owszem, odświętnie do zdjęcia ubrani, bo wtedy zdjęcie było wydarzeniem, nie tak jak dziś, trzaskane w kiblu na gorąco.
I Photoshopa nie było, ludzie więc byli piękni swoją zwyczajnością, a lata dodały piękna i patyny nawet tym, których obiektyw nie kochał. Ileż dostojeństwa jest w tej starości fotografii.
Dwa lata byłam Dziewczyną Fotografa :) I nie mam ani jednego zdjęcia zrobionego przez niego, bo tłumaczył mi, że primo po pierwsze - fotografowie są przesądni i nie robią zdjęć osobom bliskim, a primo po drugie za bardzo mnie kocha, żeby mnie znienawidzić. Bo nienawidził retuszowania, a każde zdjęcie trzeba było wyretuszować :D Więc było to coś a la Photoshop. Z epoki dinozaurów. 
I mam też dwa zdjęcia, robione tego samego dnia, w tym samym stroju, makijażu, tyle że u innych fotografów. Robiłam je na dyplom. Na jednym sama sobie się podobam, to moje ulubione zdjęcie. A na drugim wyglądam okropnie, jak nie ja. Jak kiedyś je znajdę, to wrzucę. 

Więc dziś, w epoce Photoshopa nie takie cuda wianki można zrobić.

Eagle landed...