Kompik

mi się w środę rano zbuntował, nie miałam ani Googla, ani FB, inne strony śmigały migusiem, a te nie.
Wieczorem okazało się, że dobrze, że do banku nie wchodziłam, bo banku bym też nie miała. Pokręcone komunikaty mi się wyświetlały, że jest 1 stycznia 2006 r.
Poszłam do pracy z nadzieją, że się odkręci i błogosławiąc moje jabłuszko. Bo netbuczek nieruszany od miesiąca ruszał się jak mucha w smole i nie mogłam sprawdzić co jest grane.
W pracy całe życie z wariatami, ciąg dalszy.
Boss cyrk robił, że ojapierdolę, ale to już temat na telenowelę jest.
I zaczął padać śnieg, płatki wielkie jak płatki śniadaniowe. I nie, zima w mieście nie ma żadnego uroku. Glajda, strumienie brudnej wody i bezradność. Fontanny spod kół przejeżdżających aut, przed którymi nie ma gdzie uskoczyć i inne takie tam...
A Inżynier leciał. W tenisówkach, a jakże. Bo to jego obuwie na zimę :)
Akcja z Bossem i jego artykułem podobna do pani premier. On błędów nie robi. A jednak...
Przebrnęłam w końcu przez tę glajdę do domu, ale woda mi w butach chlupała i z rozpaczą patrzyłam na słupek rtęci.
Doczołgałam się.
Okazało się, że miodowe wróciło, więc tadam, będzie niespodziewajka dla Inżyniera.
Wybrane stronki nadal nie działają, ale Inżynier nadchodzi, więc luz i hasta maniana.
Witam dziecko słowami: jakże się cieszę, że Cię widzę, kochanie. Ale kompik się spsuł,
Inżynier tylko kapotkę zdjął i już siadł do kompika, głodny, zmarnowany, no ale matka jest uzależniona.
Ostatnio wymieniał mi baterię od zegara, ale i tak kompik włącza się, jak chce.
Więc tu agrafka nie pomoże, tu potrzebne nici, bo się gołe świci fest a fest :)
Pora myśleć o nowym kompiku, sypie się powoli.
A ponieważ zegar ustawił mi się na 1 stycznia 2006 roku, czego ślepa gapa nie zauważyłam, certyfikowane strony typu Googla i banku nie działały, bo... nie widziały certyfikatu, Po wysłuchaniu mądrego wykładu jeszcze mądrzejszego Inżyniera wiem już, jak sobie radzić :P
Dwie minuty pracy mądrego dziecka i kompik nówka nieśmigana.
I jak to się plecie, że padło akurat w dniu, kiedy dziecię me przylatywało. Anioł Stróż, ani chybi, mój Kochany Pamiętniczku :)
Jajeczniczkę z ekojajeczek dostał i nie mógł z podziwu wyjść i zachwytu, że taka ojapierdolę.
A potem pogawędziliśmy i miód na moje serce był, ale to long story :D
Rano zwlekliśmy zwłoki, on pojechał latać za swoimi sprawami, a ja do pracki.
I tadam, znów udało mi się zrobić brawo TY, jak rzekła Imbirella, choć zagryzałam zęby grając w Angry Birds i czekając na pracę. Wyszłam o 16.45, zamykając kolejny numer na amen i na kluczyk, więc tak, brawo ja.
Jako że jeszcze było jasno, przemaszerowałam lewa prawa siną dalą i wylądowałam u rzeźnika.
A tam

 przesympatyczna nowa pani poradziła mi zamiast górnej zrazowej ligawę. A że mam na stanie Inżyniera, tom jeszcze a to szyneczkę, a to kabanoski, a to metkę. A pani: ta. nie tamta, a samo tłuczenie czterech ligaw też trwało. .. Za mną stało dwóch facetów. A budka, bo to budka jest, nie żaden sklep, mała, ciasna. przeszkolna. Ten za mną, co mi w kark dyszał wyskoczył nagle za drzwi, trzasnął nimi tak, że się wygięły, dobrze, że szkło nie poszło i wrzeszcząc coś o starych kurwach poszedł w mrok, bo już się ciemno robiło. Drugi gość wzruszył ramionami, a ekspedientce powieka nie drgnęła. Powiedziałam, że gdybym wiedziała, że moje zakupy go tak rozjuszą, puściłabym go przodem. A pani, że mam prawo i pół godziny kupować. A ja, głupia cipa czułam się winna! Wtem drzwi znów się otworzyły, gość sypnął po raz kolejny kurwami, trzasnął nimi i poszedł. Na moje nieśmiałe, że może zadzwonić na policję pani spokojnie wskazała kamerkę, której jako żyję tam nie widziałam i skasowała mnie.
Wyszłam ze sklepu z dusza na ramieniu, bałam się, że gdzieś w jakiejś uliczce ten wariat mnie dorwie, ale na szczęście dotarłam do domu cała.
Dziecko wróciło nadspodziewanie szybko.
Najadło się po pępuszek, wzdychając z przeżarcia i rozkoszy.
Wstawiłam zrazy,
Pogawędzilismy, a potem każdy wziął swoje zabawki.
Jak dobrze jest pomilczeć w towarzystwie.
Załatwili formalności w urzędzie gminy, mają fajną panią, co cieszy.
Obrączki też załatwione i choć Dziewczyna Inżyniera upierała się, że za brylanciki w swojej obrączce sama zapłaci, Inżynier ustawił ją do pionu i zapłacę ja. W sumie to drobiazg, bo dzięki targom załapali się na 15% zniżki, a i z mojego złota dużo ocalało. Mam taką cichą nadzieję, że będą Jej o mnie przypominały, kiedy mnie już zabraknie :P
I za pierwszym podejściem Inżynier zamówił strój ślubny, właśnie tam, gdzie ja mu wymychałam :D
Ma się tego nosa, co nie.
A będzie miał taki :)

Nieco inna koszula, ale reszta mrau :)
I to już niedługo, Kochany Pamiętniczku...
Wdzięczna jestem losowi, że doczekałam tych chwil.
Bardzo wdzięczna.
A Włóczęgi doleciały całe i zdrowe.
Rolady też wyszły, aczkolwiek mają nieco inny smak, bo nie miałam musztardy z gorczycą, tylko musztardę lekko chrzanową :)
A teraz przede mną dwa tygodnie wolnego.
Mam akredytację na Gardenię jako dziennikarz, w perspektywie rajd, a może i dwa z Inżynierem.
Życie bywa piękne.
Jest piękne.
I jutro mogę spać jak długo zechcę...