Ledwo

się rano z wyra zwlokłam, Kochany Pamiętniczku.
Z nosa ciekło mi jak z zepsutego kranu i temperatura skakała. No ale jak napiszę, żem chora, to nie tylko chuj bombki strzeli, ale i choinka w powietrze wyleci.
Polazałam.
I od razu na dywanik.
Ojapierdolę. Jednak męskie klimakterium to masakra (D. twierdzi, że ktoś musiał do niego z pierdołami łazić, bo takich cudów by sam nie wymyślił). Może. Przyczepił się do wszystkiego, podkreślając, jak bardzo jest niezadowolony ze mnie, ale nic merytorycznego, Nie, że błędy puściłam czy cuś. Nie, jechał po mnie jak po łysej suce za... No właśnie, za co? Że urlopu nie biorę, za chwilę mówiąc, że skoro mam tydzień w miesiącu wolny to po co mi urlop? Że mam na grudzień urlop wypisać. Ale byłam stanowcza, pytając, czy podpisze mi urlop na pierwsze dwa tygodnie grudnia. Powiedział, że nie może, bo gazeta. Ano. Mam wypisać na ostatnie dwa tygodnie. Powiedziałam twardo, że nie, bo mam wtedy i tak wolne, a o książce wtedy rozmawialiśmy dawno i powiedział, że da ją na zewnątrz. Że mam już bilety kupione za jego zezwoleniem i nie ma opcji. No to pojechał po bandzie, że ma całą teczkę życiorysów chętnych do pracy polonistów na emeryturze. Tylko czekałam aż mnie wypierdoli... No bo ma ich na pęczki, co sobie będzie żałował. Że o 30% zmalała nam objętość, wobec tego leżę i śmierdzę lenistwem. I tu się wtrąciłam, że nic mi nie wiadomo o tych 30%, że przez cały rok było tyle dodatków, że nie miałam kiedy wziąć urlopu, że na dokładkę mimo obietnic nie dostałam kasy, mimo tego, że wice pisał :) Zaperzył się, że jak nie dostałam, tom wyliczyła. Nadął się jeszcze i zaczął mi tłumaczyć różnicę między netto a brutto, jak krowie na rowie. Na moje nieśmiałe, że chciałam konkretną kwotę netto, co kilkakrotnie podkreślałam, dalej pierdolił jak potłuczony. A wystarczyło księgowej napisać, że tyle a tyle netto, co nie? Ale co ja się będę kopać z koniem. Zadumał się i rzekł, że myśli o premii dla mnie w grudniu. Całe 500 zł brutto. Ojapierdolę, za tyle roboty szarpnął się, firma zbankrutuje :) Na rączkę to będzie 350, o ile w ogóle będzie.
Chyba że są premie na święta, to dwa  grzyby w barszcz wsadził. Dostanę to, co wszyscy i jeszcze będę musiała być wdzięczna.
No i dlaczego nie wiem o ekstrasie, który mam dziś zrobić. Bo mi nikt nie powiedział, bo ekstras bezpański w sumie, prowadzący pracuje zdalnie. No to mógł do mnie wcześniej emilka wysłać, co nie? Nie, to ja jestem winna, bo na zebrania nie chodzę. Ojapierdolę, na pierdolenie o Szopenie. Mówię, że w czasie  gdy są zebrania jestem zazwyczaj zawalona robotą (moja osoba nic w temacie zebrań nie zmienia, sprawy tam omawiane mnie nie dotyczą, no ale...). Nie obchodzi go (a powiedział to bardzo nieładnie) to, mam być na zebraniach i koniec.
No to będę. Wyjdę z pracy 3 godziny później, a i ludzie też, bo czego nie przeczytam, to nie dostaną :)
Boska organizacja pracy, co nie?
Ale do przodu, do brzegu trzeba dopłynąć :D
Zeszło na książkę i zawołał redaktora, żeby mu zakomunikować, że Stara Jędza książki tym razem nie zrobi, bo musi iść na urlop. Ależ się ucieszyłam :) Że Boss ma dużo korektorów i jakiegoś da. A redaktor z paniką w głosie: ale ja chcę SJ. Dlaczego? Bo nikt nie zrobi indeksu. A jaki jest problem ze zrobieniem indeksu? Robi to automat w komputerze. A redaktor: nie robi, robi źle, wie o tym od dawna i jedyną do zrobienia indeksu jest SJ. W 1992 roku, gdy zaczynałam pracę w wydawnictwie, wydawca tłumaczył nam, że korekta to przeżytek, bo teraz komputery wszystko zrobią same i wkrótce bezrobotne korektorki będą stadami chodziły po ulicach...
Jakoś nie chodzą, choć internet, który korekcony nie jest, a i książki ze względów oszczędnościowych też nie, wołają o pomstę do nieba. Mniejsza z większym, wracamy do naszych baranów.
Redaktor się zaparł, że SJ. Na to Boss, że sprawdzi, który z zapasowych korektorów ogarnie tę kuwetę. Na to redaktor prosi o telefon, a Boss, że nie da :D
A ja siedzę cicho. Redaktor tak jojczył i jojczył, że...
Przesunęli, kurwa termin.
Żebym mogła to robić. Czytanie niekoniecznie, bo to dadzą geniuszowi z teczki, ale indeks to moja działka.
Kurwa, nienawidzę :)
A potem z redaktorem u niego w pokoju, a on mówi, że będzie kombinować, żebym ja to robiła, bo skoro kasa jest, to dlaczego nie dać jej mnie, a komuś, kto, cytuję: zaświni mi całą robotę. A zaświni, bo książka pisana jest specyficznym językiem środowiskowym i każdy polonista będzie poprawiał szyk zdań. Wiem, co mówię, bo trwało, zanim ogarnęłam, dlaczego jest taki dziwny szyk. Ale ogarnęłam od razu, a nie po oddaniu całej pracy skorekconej :0
A rybka mi to :)
Poszłam potem do tej brudnej roboty, zamiast wziąć się za węgiel. I nawet łamaczce radochę zrobiłam, bo sama naniosłam zmiany, tak że nie miała dużo roboty :D
A błędy koszmarne i nie, automat nie wychwyci.
Pisał prawnik i sama nie wiem, co robił? Spał?
Bo skarga paulińska zamiast pauliAńskiej to jednak byk. Merytoryczny, żeby nie było, że korekta musi  to wyłapać, to nie jest zakres jej obowiązków. A czy ja się muszę znać na prawie? Dla zwykłego człowieka paulińska jest w porządku, nie ma tu błędu.
Powinnam lecieć do Bossa w podskokach, co nie, drąc się wniebogłosy.
I chyba tak zrobię, ale jak wrócę, bo go  nie było, jak kończyłam, a jeszcze polowaliśmy na niego telefonicznie, bo powiedziałam, że nie wyjdę bez błogosławieństwa, bo znów się będzie indyczył.
A pierdolę :)
U mnie w domku jeszcze trzy dni.
Zamknięta w skorupie bezpiecznej.
Bez nikogo i niczego.
Popierniczyło mnie, co nie, Kochany Pamiętniczku?

I mam nadzieję, że moje cudo zakwitnie, zanim mnie rozpierniczy :)

Ma dwa kwiaty.

A, i dentystka mnie przyjmie. Dopiero 8 i godzina nie za bardzo, ale trudno :) W dupie mam wszystko i wyjdę :P