Światełka

wszędzie i półmrok, Kochany Pamiętniczku.
Rybiński w słuchawkach.
Cisza, nikt nic nie chce, nie wymaga, nie zarzuca, nie narzuca...
Zakupy zrobione, mieszkanie ogarnięte.
I nic, że trochę padał śnieg, że po 15 już szaro.
My home is my castle.
Nic więcej do szczęścia nie potrzeba.

Zakupy to wyższa szkoła jazdy, bo nawet w piątek w południe wszędzie tłok, tłumy z obłędem w oczach i z wypchanymi po brzegi wózkami.
I ja wkurwiona (ostatnio coś często się wkurwiam), bo gdzie nie splunę, to akcje charytatywne.
Pierdyliard linków o wsparcie takiej akcji, siakiej akcji, w każdym sklepie wózki i wolontariusze, znajomi zaangażowani w Szlachetną Paczkę pięć razy dziennie podsyłają linki.
A ja czuję się jak zwykła szuja i chujwico.
Gdybym chciała odpowiadać na wszystkie szlachetne cele wpłacając złotówkę, no bo złotówka czyni cuda, szybko zostałabym bez pensji.
Oprócz wszystkich szlachetnych celów mam też i swoich bliskich, a i sama o sobie też czasem muszę pomyśleć.
Lata całe latałam w T-shirtach i dżinsach. Nadal latam, ale T-shirty już za mną, niestety. A i gros garderoby musiałam wymienić. Życie.
Nic na to nie poradzę, nie zbawię całego świata.

Więc sorry, Winnetou... Nie przykleję sobie na czole naklejki: poparłam już to i to....
A przy okazji, wkurzają mnie (znów coś mnie wkurza) ulotki wtykane nachalnie w każdym markecie. Stoi wózek czy karton, jest plakat oczojebny, na co jeszcze ulotki? Jak ktoś będzie zainteresowany zapyta wolontariusza. Jak nie to na co mu wtykać ten kawałek papieru? Wydrukowanie tych ulotek kosztuje sporo - można to przeznaczyć na dary. A i drzew trochę się zaoszczędzi.
Chociaż Szyszko wyciął tyle, że papieru ci u nas dostatek.

I wszędzie: musisz to mieć, bez tego nie będziesz mieć świąt.
Nie przeżyjesz.
I filmiki z dziadkami, co podstępnie rodzinę ściągają.
Uszami mi się to wylewa.
Niepodległość wielkanocną udało mi się już wywalczyć, już chyba czwartą Wielkanoc spędzałam sama i jakoś nie umarłam, nie było mi ani źle, ani smutno, wprost przeciwnie, wypoczęłam :)
Po raz kolejny zostałam sterroryzowana Gwiazdką, ale teraz słowo druhny: ostatni raz.
Zdziwaczałam na starość i naprawdę czuję się znakomicie sama ze sobą, nic mi nie brakuje.
Jestem żywą ilustracją hasła: Królowa jest tylko jedna, które dzielnie na moje powitanie założyła na obfitą pierś Synowa No1.
W moim domu jestem nią.
I jak nie będę miała na nic ochoty, to palcem w bucie nie kiwnę i będę pachnieć smrodem, nie kąpiąc się, nie jedząc, kto bogatemu zabroni?
Dzisiaj poleżałam w łóżku do 10.30.
I czułam, że mam urlop. Wypisany, odebrany i mogę z nim zrobić, co zechcę. I zrobiłam.
A jutro poleżę też jak długo zechcę i jeszcze nie wiem co zrobię :)
Ściągnęłam sobie pierwszy sezon starej Dynastii. którą z wypiekami oglądałam, moim sposobem. Nie miałam wtedy słuchawek, napisów do niej nie było, więc ciekawa jestem, jak skonfrontuję tamte wrażenia z napisami :) O ile dobrze pamiętam, pierwsze odcinki mieliśmy w jakimś małym, ruskim turystycznym czarno-białym TV, który nam szwagier ze swojej pracy pożyczył. Potem był darowany enerdowski grat, olbrzymi, który padał przy najmniejszym skoku napięcia. A potem już nasz pierwszy kolorowy Neptun, już na nowym mieszkaniu, za talony z makulatury kupiony... Do tego telewizora kolega Eksa dał mi słuchawki i to już był całkiem inny świat. Gdzieś te słuchawki jeszcze mam w rupieciach chyba. Słuchawki blokowały głos, więc rodzina miała głos z maleńkiego turystycznego czarno-białego, już nawet nie pamiętam jakiej marki. Wyrzuciłam przy remoncie, wciąż był na chodzie :)
Może więc będzie sobota  z Dynastią?
Jest też remake, ale nie ma napisów, więc odpuszczę, nienawidzę lektora...
I książkę mam, czytam do poduszki, żeby zasnąć. Taką, która mnie wciągnęła, bo już na pierwszych stronach opisany jest poranek, wprawdzie faceta starszego ode mnie sporo, ale...
Nasze poranki niewiele się różnią. A myślałam, że tylko ja jestem taka pojebana, że wychodząc z domu sprawdzam, czy wszystkie części zamienne mam na swoim miejscu i czy czegoś nie zapomniałam...
Jak w tej głupiej piosence: "odpina biust gumowy, ja patrzę już nie mogę, a ona jeszcze mówi: odepnij lewą nogę"... No aż tak źle nie jest, ale kto wie, kto wie :)

Synowa zdjęcie Alienka wrzuciła w folii. Znaczy się, zmęczona praniem i niedopieraniem ubrała go w jakiś plastikowy fartuch, z rękawami na całe łapki.
Polajkowałam, pożartowałam, nie mój cyrk, nie moje małpy.
Napisałam, że na tę okoliczność mam folię malarską i ceratę, bo przy trzecim wnuku człowiek robi się chytry.
Odpisała, wrzucając zdjęcie usmarowanego Alienka i w sensie, że zmądrzałam.
Nie, nie zmądrzałam, nie zmieniam zdania.  BABY-LED-WEANING to zwykłe śmieciarstwo i nieprawda, że dziecko odkrywa i akceptuje smaki. Dziecko po prostu papruła. A pluje, bo jak ma gryźć, skoro zębali nie ma? U mnie ośmiomiesięczne dziecko wpieprzało zmiksowany obiad, nie pamiętam ile tego było, jakieś 200-250 ml. Przez smoczek. Ale zjadało swoją porcję warzyw, owoców i mięsa.Jak mu zębale wylazły, dostawał najpierw miękkie, a potem twardsze do gryzienia.  I nie było syfu do sprzątania. A tu i tak do cycka idzie, bo stamtąd leci to, co zna i to co mu smakuje. Alienek jest spasiony, nie da się ukryć. Ona i tak się narobi piekąc te muffinki (z przepisu wnioskuję, że nie zjadłabym, bo nie, bo to bez smaku), a i tak wszystko ląduje w koszu.
Przechodzę nad wszystkim do porządku, bo to nie moje dziecko.
I tyle w temacie.
Tyle że już więcej nie pozwolę na latanie z jedzeniem po mieszkaniu. Tak robiły moje starsze wnuki, powiedziałam: NIE. Nie jesz przy stole, chodzisz głodny. Kradziejka też tak robi, więc po prostu nie będzie wizyt, bo nie zwrócę uwagi, z Kierownikiem Budowy dyskusja jest bezcelowa. 
To jest mój dom i moje zasady. I żarcia z folii i ceraty też sprzątała nie będę.

A potem, jak los da, pójdę z wnukami na piwo do Brovarii :) Mam nadzieję, że mi postawią, bo mnie wtedy już na takie ekscesy nie będzie stać :D 

 Już do Zmorki pisałam, sezon mandarynkowy uważam za otwarty. Trafiły mi się piękne w Lidlu (lubię Lidla, aczkolwiek coraz droższy jest).
Kupując to widziałam ten kosz, który mój pijany ojciec przyniósł w którąś Wigilię do domu, bo u niego w zakładzie dawali takie rarytasy. Cud, że to do domu doniósł.
Ale wciąż pamiętam smak tej jednej pomarańczy, dzielonej na cztery i tych dwóch mandarynek i dwóch fig.
Też sprawiedliwie podzielonych, a teraz...
Nosz, hrabina ze spalonego teatru, sama zeżrę 2,3 kg mandarynek... 

Wszystko się naprawdę popierdoliło :P