Nie liczę godzin i lat

to życie mija nie ja, nieprawdaż Kochany Pamiętniczku?

Chore ciałko zwlokłam siłą woli i polazłam do pracy.
Jako że dziś na zegarze życia stuknął mi kolejny rok po osiemnastce, niektórzy byli tak mili i bombardowali mnie życzeniami.
A ja jak na złość nie miałam czasu nawet na śniadanie, a co dopiero na odpisywanie i takie tam.
Potem w pracy ktoś sobie przypomniał o Barbarze, bo że mam urodziny wie tylko D.
Jestem wrogiem pracowych imprez, u nas ludzie stawiają alkohol i słodkie, i kawę, a ja nie widzę powodu, dla którego mam wydawać kupę forsy za rączka rączka buzi buzi. Faceci u nas dostają whisky, a kobiety badyla...
Idę w zaparte i mówię, że mam w Doroty imieniny.
I dobrze robię, bo szarpnęli się na... zygokaktus, taki za 4,50 z Biedronki.
Już lepiej czułabym się nie dostając nic.
Serio.
Bo zebranie było, a mam nakazane na zebraniu bywać. Więc męczyłam się dwie godziny, słuchając o dupie Maryni (żaden temat mnie nie dotyczył) i dławiąc się kaszlem, a mogłam spokojnie iść do domu, bo wszystko zrobiłam, reszta jutro.
Wyrwawszy się poleciałam po ekspres, bo stary rzęził od kilku dni i nic mu nie pomaga, żadne przetykanie ani nic.
Ekspres zanabyłam w tempie ekspresowym, aż facet oczy kwadratowe zrobił, że wpadłam, palcem pokazałam ten i wyleciałam. Po drodze na początku zaczepiłam faceta z wizytówką na szyi, a ten się nadął jak indor i rzekł, podsuwając mi te wizytówkę pod nos, wielce zniesmaczony, że on nie parobek, ale ochrona. No, no ojapierdolę... Szlachta nie pracuje.
Kurcgalopkiem na plac Bernardyński tadam, kareta zajechała.
Śmieci wyniosłam ostatkiem sił, brukselka od wczoraj na patelnię i niezjedzone śniadanie, a tu Baran troskę wykazuje.
Czy żyję.
Do Inżyniera pisał. Jakbym umarła, to Inżynier się też tak szybko nie dowie, bo telefon mam z blokadą, to do nikogo nie zadzwonią :P
Kochany ten Baran, ale co on Inżyniera męczy?
Bo ja zawsze jestem online.
No czasem nie jestem, ale nie robić cyrków.
Innych nie ma online calymi dniami, jeżdżą tam, gdzie psy dupami szczekają, a internetu nawet w wiaderku nie ma i dobrze.
Już nie robię scen, jak kiedyś.
Co ma być, będzie, a co komu pisane, to go nie minie.
Nowy ekspres dupy nie urywa.
Niby taki sam model jak miałam i jaki mi 10 lat wiernie służył, ale nie ma wężyków, tylko jakiś koreczek, a i wykonanie rączki badziewne. Stara miała rączkę i sitko z grubego metalu, a tu jakieś niedorobione.
No trudno.
Wszystko na psy schodzi, ale mam nadzieję, że trochę mi posłuży.
A potem wyjdę bogato za mąż i kupię sobie wypasiony ekspres za kilkanaście tysięcy, a co :)
A teraz polopirynka i pod kordełkę i tak nam to życie mija słodko w cieple.

Uświadomiłam sobie właśnie, że moja Mama umierając miała zaledwie 48 lat, a ja taka stara dupa jestem.
Ale wciąż młoda, co nie? :)

 A najnowszego nie będzie, trudno...

To życie mija, nie ja, i tylko co dzień w lustrze jakieś babsko grube jest...