Farta

niesamowitego miałam, Kochany Pamiętniczku.
Rzepakiem się zajmując, skoczyłam w międzyczasie na to badanie, o czym oczywiście wszyscy wiedzieli, bo marudziłam, jak potępiona.
Zażywszy rano całą pigułę na nadciśnienie, zamiast pół.
Wchodzę, a tam pusto, tylko pod gabinetem, gdzie krew i mocz pobierają i prześwietlają kolejka zakręcona, jak świński ogonek.
A ja hyc na mierzenie ciśnienia, a aparat badziewny mają. Nawet źle nie wyszło, biorąc pod uwagę, że u lekarza mi zawsze rośnie :) Pyta, zwyczajowo, ile mierzę i ważę. Nosz, za tę kasę, co golą, powinni mieć wagę. A niby dlaczego ja mam mieć w domu i wiedzieć, ile ważę?
Czy palę i pierdolę i takie tam :)
Okulista.
Mam wizytę na 12.30. Jest 12.15. Wychodzi z gabinetu akurat, pytam, czy mogę. Ależ i owszem :)
Okazało się, że przez dwa lata mojemu wzrokowi nic się nie stanęło, mimo intensywnej i bezlitosnej eksploatacji, nawet ta pieprzona czarna kropka co lata mi czasami się schowała. Dno oka OK. Papierek, że należy mi się refundacja i do widzenia ślepa Genia :)
Jest 12.25...
Jeszcze ten, co pieczątkę dowala.
Drzwi od gabinetu otwarte.
Doktor, wyglądający jak bezrobotny małorolny je. I mówi, że zawoła. Wizytę mam na 13.10 :)
12.30 woła.
Wchodzę.
Kaszle jak gruźlik w ostatnim stadium galopujących suchot.
I krzyżyki stawia.
Nie maca.
Nie osłuchuje.
Zdolność na 3 lata, bo do 2021.
Pytam, czy nie można do śmierci. Nie, bo przepisy. No, rozumiem, że pan doktor też musi zarobić. To nie o to chodzi, żachnął się. Takie są przepisy.
Sranie w banie.
Rozumiem: lotnik, kontroler lotów, operator dźwigu, kierowca.
Ale ja, korektorka? Jakie ja zagrożenie dla kolegów z pracy stanowię? Jak mi banię zryje, a może, bo ta praca wszystko może, to mnie w kaftanie zwiną, niezależnie od medycyny pracy.
Wychodzę z gabinetu 12.32. Ojapierdolę. Mogę być pojebana, chora na maksa, jak chcieli to stwierdzić w takim tempie i bez badań? Z moich pieknych oczu wyczytali?
A ja...
Sruu do mojego rzepaczku.
Wchodzę i wszyscy happy.
A ja: nie pracuję. Jak to nie? Bo nie mam zdolności.
Uwierzyli.
Powiedzieli, że nie ma opcji, że będę pracowała, bo innej nie chcą, że trzeba coś z tym zrobić. Już komitet w mojej obronie chcieli zakładać.
Ojapierdolę.
Nice, co nie?
W piątek zamknęłam rzepaczek dość wcześnie, ale melodii nie miałam, więc ległam.
I przypomniało mi się na moje nieszczęście, że mam ostatnią baterię do aparatu, a nie lubię bez aparatów pracować.
Zwlokłam więc szlachetne zwłoki i pojechałam po baterie, bo w sobotę wszystkie salony audio są zamknięte, a nie mam pojęcia, czy gdzie indziej dostanę takie cuś. I klęłam, bo miasto sparaliżowane, na przystankach dzikie tłumy, po dwa autobusy wypadają z kursu, a tramwaje tkwią w korkach (sic!). What the fuck?
Targi motoryzacyjne.
Łomatkozcórkom.
A na dokładkę wolna niedziela, niehandlowa.
Więc w sobotę muszę wszystko ogarnąć.
Rano wiadomość od Barana. Łajdak Kijankę sprzedał. I nowego grata kupił. Nie podoba mi się. Mówię Vader, ale protestuje.
Pytam, dlaczego przepił biedną Kijankę.
Bo już po gwarancji.
Focha strzelam z podtekstem, piszę, że ja też po gwarancji.
A ten mi kadzi: ale lepszego modelu od ciebie nie ma.
Pochlebca pieprzony się znalazł, ale...
Tak jak w pracy - nice.
Też Go kocham :)

Kolejne bratki posadziłam, chaupkę z grubsza ogarnęłam, a teraz ku pamięci notka i idę poczytać :)

Prawie lato jest, więc może jutro gdzieś prysnę.
Ciężki tydzień przede mną, a w następną niedzielę półmaraton.
Pobiegnie moja redakcyjna koleżanka i będę na nią polowała.

I tak dni lecą, jak głupie, robię już majowy numer.
A przecież dopiero niedawno był Nowy Rok...


Z koleżanką rozmawiałam, która jest optykiem. I jako że zgubiłam słoneczne okulary, chodzą za mną fotochromy. Poleca. Chyba się skuszę, choć to dość droga zabawka.
Ale w końcu dlaczego czasem siebie nie popieścić. Jak się sama nie popieszczę, nikt tego nie zrobi.
Jeszcze się prześpię ze ślimakami :)