Dwie

polopiryny uratowały mi życie, Kochany Pamiętniczku.
W piątek bolało mnie tak prawe ramię, że omal nie padłam z bólu wieszając pranie, ale w myśl zaleceń TEGO szwagra, ortopedy nawiasem mówiąc, wieszałam, bo twierdził zawsze, że jak boli, to ruszać.
W sobotę rano ledwo dałam radę zakupy zrobić, ciesząc się, ze posprzątałam w piątek. Włoszczyznę na rosołek obrałam ostatkiem sił, po południu wyciągnięcie ręki było wysiłkiem na miarę wejścia na Mount Everest i zastanawiałam się, jak dam radę w poniedziałek, bo nie mogłam ręki do gryzonia wyciągnąć. Zgiętą jeszcze dało się jako tako działać, ale wyprostowanie to był wyczyn, że ojapierdolę.
Przeprosiłam się więc z ketonalem w żelu, ale pomógł, jak umarłemu kadzidło, znaczy nie zaszkodził.
Dobre i to było, co nie?
Ostatkiem sił ściągnęłam pranie, złożenie go to była jazda bez trzymanki.
Kordełki nie mogłam strzepnąć, żeby ją rozłożyć.
I założywszy piżamę, co było wyczynem na miarę salta mortale zaczęłam się zastanawiać, co zażyć, żeby umrzeć szybko.
I dupa.
Nic na stanie nie było, co popite alkoholem zaprowadziłoby mnie w krainę wiecznej szczęśliwości i szczęścia, a i alkoholu tyle w domu nie było.
Jazda na SOR to jak wiadomo sport ekstremalny, więc?

Pora umierać.
Przeciwbólowych w domu nie mam nic a nic, albowiem nie boli mnie nic, w sensie, że takie bóle, co to paracetamol czy inne gówno.

I uświadomiłam sobie, że przez ten cały bajzel z rodziną przestałam rano pić wodę z cytryną i imbirem, bo zawsze ktoś potrzebował kuchni na gwałt, a u mnie się dwie osoby nie mieszczą, zabiją się, obracając się z nożem.
A imbir bardzo dobrze robi na stawy i trzyma te moje bóle w ryzach i myślę, że gdyby moja mama to piła, pożyłaby dłużej.

I nagle...
Tadam.
Po urodzeniu Pierworodnego dostałam takich bóli rąk, że wygięło mi dłonie w sierp. Szwagier zaaplikował mi jednorazowo 6 polopiryn i kazał ruszać łapami.
Nie uwierzycie, podziałało :)

Więc wzięłam dwie polopiryny, bo sześciu to się bałam, wtedy miałam lekarza pod ręką jak coś, a teraz sama. Jeżu kolczasty, jak ja się pociłam w nocy, że ojapierdolę. Ale... Rano wstałam prawie nówka nieśmigana :) Podnosiłam rękę nieśmiało, żeby się za uchem podrapać, bo wczoraj było to fizyczną niemożliwością.
I tak, te dwa wiecznie bolące palce u lewej ręki bolą, ale reszta to już pikuś :D
Co jakiś czas macham rączkami jak wiatraczek, żeby sprawdzić, czy wszystko nadal działa i już dwie polopirynki dziś zażyłam, a i na noc zaaplikuję sobie jeszcze jedną, a kto bogatemu zabroni?

Z Inżynierem pogawędziłam.

A z Pierworodnym zamilczałam, wlecieli dopiero po stół po południu. Mieli wlecieć wczoraj, ale "im nie pasowało". Z Fejsika dowiedziałam się, że celebrowali w jednej z najdroższych knajp w PZ jej imieniny. Zachowałam się nieładnie i nawet życzeń nie złożyłam, ale zapowiedziałam już dawno temu, że mają do wyboru celebrację albo imienin, albo urodzin. Nie stać mnie na celebrowanie w tak rozrośniętej społeczności i tego, i tego. Wszyscy wybrali urodziny i tego się trzymam. Ale knajpa do której poszli? Mnie samej oko zbielało, jak tam zapłaciłam rachunek. A i ona dziś przyszła w wypasionych nowych butach, na moje oko co najmniej 300 zł. A żyją na kredyt.
Niech im będzie.
Mieli przyjść po 13, zatem zjadłam sobie po 12 mój z trudem wczoraj upichcony rosołek. Poczęstowałam zielonym groszkiem, bo wiem, że lubią i wczoraj kupiłam i kawą.
Groszek jedli, jakby tydzień nic w ustach nie mieli :D
Smacznego.
Po 16 oznajmili, że muszą się zwijać, bo muszą jeszcze obiad ugotować.
Uśmiechnęłam się czule i rzekłam, że u mnie już po, wczorajszy rosołek zjadłam, pół kubka rosołku mi zostało :)
Jeśli liczą na obiadki, to się przeliczą, nie ma opcji.
Nie zaprosili mnie nawet na kawę do siebie, a wypadałoby mieszkanie pokazać, co nie?
Chociaż w sumie nie spieszy mi się tam.

Ona nawet nie wie, co mają, a co nie, bo po pracy jest taka padnięta i zmęczona, że już nie może.
Więc znów wszystko spada na Pierworodnego. A ten jest rozgarnięty inaczej, choć dobra dusza :P

No ja przepraszam, też jestem po pracy zmęczona. I nie pracuję do 15, ale bardzo często po 10-12 godzin.
I jestem o te 26 lat od niej starsza :)

Więc jeśli ktokolwiek myśli, że dam się w cokolwiek wrobić, to się myli.
I tak zostanie, Elżbietka też nie pojechała na chrzciny małego Archiego, bo miała inne plany :P

Królowa jest tylko jedna, co nie?

No, a ze mnie niezła Stara Jędza i to się nie zmieni.

A mój ból stawu to od klimatyzacji. W pokoju mam nieustawnie, wieje mi na ramię cały czas. Okna nie chcę otwierać, bo mam palarnię pod nosem. Jutro zabiorę chustę do pracy, bo jednak to nie żarty takie zapalenie!

I tym optymistycznym akcentem żegnam się z Tobą, Kochany Pamiętniczku, do napisania.
Nie wiadomo kiedy, bo i nie wiem, jak się pracowe dni potoczą, a w tym miesiącu kumulacja - trzy gazetki :P