Ponieważ

Synowa obawiała się burzy, Kochany Pamiętniczku, umówiłyśmy się, że ja pojadę do niej.
O jeżu kolczasty, jak się zacukał na mój widok, potem mordka mu się zbananiła, a potem rzucił mi się w ramiona no i dalej było już z górki.
Kupiłam samochód, za grosze, wbrew groźbom. Przecież nie chodzi mi o wywożenie wszystkich zabawek do UK, ale zabawy i radochy było tyle, że ojapierdolę, bo okazało się, że auteczko samo jeździ na napęd sprężynowy (nie miałam o tym pojęcia, kupując).
Przed wyjściem szybka audiencja u Inżyniera, wszędzie się coś dzieje.
Potem szybka rundka do starego ZOO, gdzie i Kalafiorkówny się nanosiłam do bólu kręgosłupa (z rozmów z koleżanką Synowej, z samym Inżynierem wiem, że wszyscy z mojego pokolenia mówią, że to jakaś paranoja z tym noszeniem dzieci non stop, znaczy się, nie ja jedna jestem pojebana), o mało orła nie wywinęłam, goniąc Alienka wiejącego za kordon sanitarny dla kucyków. Zwiał pod taśmą, a ja ledwo równowagę utrzymałam, goniąc Skubańca.
Potem lody, spacer na bimbę. Popołudnie spędziłam na robieniu wirtualnej laurki dla Małej Wiedźmy, która jutro kończy 9 lat.
Jak to minęło.
A Alienek popisówkę odstawił, dźwigając z pokoju prababci, która w szpitalu jest, deskę, tak ponad pół metra na 30 cm, na której babci serwowano obiady, gdy nie wstawała z łóżka. Wyniósł, nie wywlókł z pokoju, przetachał przez przedpokój, i z mocą rzucił na podłogę.
Niezłe ziółko z niego rośnie.
Zatem na niwie rodzinnej spokój, love i peace.

Gorzej zaś dzieje się w kraju, przerażona jestem skalą nienawiści, brunatnej nienawiści, rozlewającej się po całym kraju. Jak powódź, jak zaraza, nieszanująca i nieuznająca żadnych kordonów sanitarnych.
Tak było w Niemczech w latach trzydziestych.
Niektórzy z nas uczyli się historii, pamiętają co było później, niektórzy może mieli z tym osobistą styczność.
Ale Ci z Bogiem, honorem i ojczyzną na ustach - nie wiedzą, co czynią.
Ten Kościół nie jest już moim Kościołem. I nawet jeżeli będę smażyła się w piekle, w smole i cierpiała z powodu gorąco, którego nienawidzę, będę smażyła się w dobrym towarzystwie.

Wiem, smoła, piekło - to wszystko  przenośnie.
Ale wciąż myślę o tej dziecięcej modlitwie (chodziłam do przedszkola prowadzonego przez zakonnice, innego w mojej wsi nie było). Co rano śpiewaliśmy:
Grzeczne dziecko, gdy wstanie,
Nie prosi o śniadanie,
tylko ładnie umyje buzię, rączki i szyję.
Potem ładnie uklęknie i przeżegna się pięknie.
Trzyma rączki złożone, nie obraca się w stronę.
Nie obraca, nie kręci, bo ma zawsze w pamięci,
że Pan Jezus jest wszędzie
i za złe karać będzie.

Hmm... Małe dziecko za złe?
Teraz, na trzeźwo, z perspektywy lat przeżytych patrząc, dlaczego Bóg, będący miłosierdziem ma karać małe dzieci, a odpuszczać prawdziwym zbrodniarzom?
Takim, jak ci, którzy teraz nami rządzą, gwałcąc po drodze wszystkie zasady i prawa?
Tym jedynie słusznym?
Tym, każącym także i mi "wypierdalać".
Gdzie?
Za co?
Pracuję, płacę podatki, także po to, by ci wymachujący różańcami i świętymi obrazkami, niepracujący, żyjący z pomocy społecznej, ale mający na bilety na mecz, na piwo, na stanie na drodze i wrzeszczenie do mnie "wypierdalaj" mieli te swoje pieniążki.
Kurwa mać.
Tylko kto na nich zarobi, jak ja wypierdolę?
I tak, jestem inna.
Kiedyś, wieki temu, pracowałam z dziennikarzem z "elyty", a jakże, z Warszawy, z Wprostu. Gadu, gadu, pierdu, pierdu, wyszło na jaw, że mam dużo znajomych gejów. Pan prawie w szał wpadł. Że jak to, ja, taka porządna kobieta, zadaję się z takimi popaprańcami. Że to są podludzie, że oni są inni. Na moje: ja też jestem inna, oburzył się. Jak to, pani nie jest inna. Ma pani męża. Powiedziałam, że to nie ma nic do rzeczy, jestem inna, bo jestem kaleką. I społeczeństwo, aczkolwiek nie całe, bo na mojej drodze spotkałam wielu wspaniałych ludzi, jest dla mnie czasami okrutne. Pan na to: jaką kaleką. A ja na to spokojnie: - Panie J., przecież pan wie, że niedosłyszę i zapewniam pana, że często odczuwam swoje kalectwo. A on na to: nie jest pani kaleką, bo tego nie widać.
Nie polemizowałam dalej, bo polemika z idiotą sprowadza nas do jego poziomu, a to dla mnie jednak za wysoko :P
Moi znajomi geje są bardziej męscy niż wielu moich znajomych hetero. I czuję się w ich towarzystwie bardziej kobietą, niż w gronie hetero.
I mają wielkie serce.
Akceptują mnie zawsze, aczkolwiek potrafię być niezłą zołzą.
Czasem strzelają  focha.
Ale są dobrymi ludźmi, i to się liczy.
Miałam w życiorysie wycieczkę do Berlina z bandą 21 gejów. Hetero byłam tam ja, Inżynier i jedna dziewczyna z Warszawy. Towarzystwo było międzynarodowe, nawet ktoś z Ameryki się znalazł :) I to jedno z najfajniejszych wydarzeń w moim życiu. Bo to są fajni ludzie. Seks nie był w ogóle na tapecie, za to bawiliśmy się znakomicie.
I boję się...

 Tego się boję. Bardzo. Bo w tym świecie będą żyć moje wnuki. A nie wiem, czy któreś z nich nie będzie inne. I co? Różowy trójkąt?
Bo nie spełnia zasad, nie mieści się w ramach?
Bo świat zwariował?