Wciągnęłam

na jednym posiedzeniu prawie, Kochany Pamiętniczku.

Jestem w szoku. I boję się.
Inżynier wprawdzie powiedział, że stracił szacunek do BBC, bo to taka tuba, jak u nas TVP dla pisiorów.
Ale serial jest do bólu...
Scenariusz jest możliwy do bólu.
A i ja mogę czegoś takiego spokojnie dożyć.
Porażające.

A ponaddziewięćdziesięcioletnia babcia mówi w ostatnich scenach:

 Trudne to stulecie.|Trudniejsze niż się spodziewałam.
Signor, ile minęło dni
- od 31 grudnia 1999 r.?|-  .
 10 000, jak mgnienie oka.
10 000  dni temu byłam tu,|w tym domu.
Wasza matka była w kuchni|i myślałam sobie:
"No proszę, udało się.|Jaki fajny świat.
Brawo, Zachód,|daliśmy radę, przetrwaliśmy".
Idiotka. Jaką byłam kretynką.
Nie dostrzegałam tych klaunów
i potworów zmierzających w naszą stronę,|potykających się o siebie w uśmieszkach.
Boże, co za cyrk.
I wystarczyło 10 000  dni.
Jeszcze wina.
Co tylko dowodzi,|że potrzebujemy pieniędzy.
Dom idzie pod młotek.
Kupię sobie coś małego,|a resztę podzielicie na cztery.
Zostało nas troje.
- Daniela nie ma.|- Odszedł.
Wiem. Mam na myśli was czworo.
Za wiele nie dostanę,
nadal jesteśmy w dołku.
Ale ten dom był skarbonką od lat,|jest ruiną.
I ja, druga ruina, mówię:|przejdźmy dalej.
- To miło z twojej strony.|- Owszem.
Co nie zmienia faktu,
że to wszystko wasza wina.
- Co?|- Wszystko!
- Czyja? - Wasza!|- Jak to?
Banki, rząd, recesja,
Ameryka, pani Rook.
Wszystko poszło nie tak,|z waszej winy.
Co ja zrobiłam?
Dlaczego mam odpowiadać za cały świat?
Bo odpowiada każdy z nas.
Możemy sobie oskarżać innych,
gospodarkę, Europę,
opozycję, pogodę
albo ogromne fale historii,
jakbyśmy nie mieli na nie wpływu,|tacy bezradni i malutcy...
ale to wciąż nasza wina.|Wiecie, dlaczego.
Przez tę koszulkę za funt.
Nie potrafimy się jej oprzeć.
Widzimy koszulkę za funta|i myślimy "To okazja, biorę".
Nie, żeby była najlepsza.
Akurat nadaje się pod spód, na zimę.
Sklepikarz zarabia na niej|marne 5 pensów,
a jakiś chłopek z polem , 0, 001 pensa
i uważamy,|że to w porządku, wszyscy.
Przekazujemy funta i wkupujemy się|w ten system na zawsze.
Widziałam, jak zaczynało się psuć|w supermarketach,
kiedy zastąpili kasjerki|automatycznymi kasami.
- To nie nasza wina. Nienawidzę ich.|- Ja też.
- Wkurzają mnie.|- Ale nic nie zrobiłyście.
 lat temu, czy wyszłyście,
pisałyście skargi, zmieniłyście sklep?|Nie!
Postękałyście i to wszystko.
A dziś kasjerek nie ma
i to my do tego dopuściliśmy.
- Ale...|- I myślę, że lubimy te automaty.
Chcemy ich.
Bo możemy sobie przejść|z zakupami,
nie patrząc tej kobiecie w oczy.
Tej która zarabia mniej od nas.
Pozbyliśmy się jej. Brawo.
Zatem tak, to nasza wina.
To my stworzyliśmy ten świat.
Gratulacje. Na zdrowie.

Utinam falsus vates sim.