Działo się

Kochany Pamiętniczku, oj działo.
My echo, my Shadow and me bawiliśmy się przez te dwa dni wspaniale. Bo dlaczego nie.

Bo jak nie czuć się wspaniale? :)
Interpretacja w podłogę wbija, przynajmniej mnie.
A w poniedziałek grzebałam w warzywkach aż miło, no i oczywiście, tradycyjnie, nie raczono mnie poinformować, że la comedia est finita :) A co mnie jebana drukarka przetrzymała na kolanach, uparcie twierdząc, że papier się zaciął, jak się nie zaciął, to moje. Inżynier dziś mi rzekł, że on nienawidzi drukarek. Ja też :) Ciiii, żeby ta moja nie słyszała, bo będę się musiała grzebać w .pdf jak coś, a to też fuj :D
Za to napływały teksty od stęsknionych kolegów (jprdl, idących na urlop), które olałam, bo są na lipiec.
Nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu, już to wiem.
I dziś nastał ten dzień, kiedy miejsca sobie znaleźć nie mogłam, no bo jak to? Nie ma nic do roboty? Serio?
To po co ja żyję?
Olaboga.
Na Manhattan potuptałam i Inżynierowi na łapówkę pół kilo bobu kupiłam.
Albowiem wpadłam na chytry plan, że skoro już jedzie do mnie, to niech zboczy do firmy i przywiezie mi papier, bo się kończy, a dwie ryzy jednak swoje ważą. A jak złożę zamówienie, żeby informatyk dowiózł, to będę znów godzinami kiblować, czekając na dowóz.
Inżynier, o dziwo, nie grymasił, dojechał, podjechał i po krótkim marudzeniu, że nie wiem, jak nazywa się ulica, na której jest cmentarz w M., a on nie jest autobusem i nie pojedzie trasą autobusu (miał rację, bo autobus  nie dojeżdża na cmentarz w plątaninie jednokierunkowych uliczek i rond w M.), spacerkiem dojechaliśmy. W szoku byłam, bo przyzwyczajona jestem do jeżdżenia z Inżynierem jak ta strzała (znaczy się, jechała, nie szczała) po angielskich autostradach, kiedy mordę w kubeł, bo nie denerwuje się kierowcy, jechałam majestatycznie 40, 50 na godzinę, a na moje WTF dziecię, rozparte za kierownicą z nieprawidłowej strony odrzekło: nie widzi mama, że tu jest 40?
Serio?
Ktoś mi dziecko podmienił.
Na lepsze, of course, ale cicho, sza.
Grób w M. nieruszany od mojej ostatniej bytności, a byłam tam sprzątnąć po Wszystkich Świętych. Źle nie wyglądał z daleka, bom porządnie zostawiła, bez dyskoteki, ale...
Japierdolę.
Grób jest pod akacją.
Która w międzyczasie zakwitła i której kwiaty, słodkie jak miód dosłownie wżarły się w płytę i pomiędzy te mosiężne, wypukłe litery. A zapomniałam zabrać szczotki do zamiatania i mając te papierowe jednorazówki, którymi zawsze rach-ciach myłam (dotąd cud kwiatków nie było, bo płytę położono ponad rok po śmierci Eksa i nie zdołała się jeszcze zakwiecić). Na szczęście dziecko młode i silne, dołożył płyn do spryskiwaczy i poszło. W sumie w dupie mam, jak to wpłynie na płytę i nie, nie dlatego, że ja za nią nie płaciłam. Okradli go i pochowali po kosztach, o grób dbam tylko ja. W dupie to mam.
Inżynier opyskował mnie, kupując wieniec, że Dzień Ojca, że jego ojciec, ok, dobrze, że pamięta. Nie planowaliśmy daty, tak wyszło i zdaje się, że i łezkę uronił, ale nie oceniam. Bo i ja żywą różę zanabyłam, położyłam na pomniku, mowę tronową palnęłam, aż mnie dziecię utulało. Róża dla wszystkich, w tym i dla mojego ojca, który ideałem nie był, ale był. Ja też nie jestem idealna, swoje za uszami mam. Nie przejmuję się, co z różą, bo albo ją ktoś rąbnie, albo wiatr zwieje, albo przy następnym sprzątaniu znajdę badyla.
Nieważne.
Światełko dziś się pali w domu dla Ciebie, Tato. Dla wszystkich tatów z tej rodziny. Lepszych, gorszych, całkiem złych.
To niełatwa rola być ojcem.
Nieprawdaż?
Ty to już wiesz.
I ja wiem, co zrobiłeś nie tak, kochając mnie na swój sposób.
Myślę, że mimo wszystko możesz być ze mnie dumny.

Szkoda, że nie mam Twojej urody.
No cóż, wszystko inne mam :) Genów nie wydłubiesz, niestety.

Wróciwszy do domu, nakarmiłam dziecko tym bobem, bo jego żona nie jest fanką, a on był głodny, zadysponował, dostał, z masełkiem, a jakże i westchnął.
Przespał się pół godziny, tłumacząc, jak ma.
Jakbym nie wiedziała :D Miałam ten luksus, że mnie budzili dopiero jak im się znudziła zabawa, nie budził mnie łoskot zabawek. Jak opisywał mi grzechot pierdyliarda klocków Duplo, jaki mają, przesypywanego łopatkami, to aż dreszcze na plecach miałam jak wtedy, gdy słyszałam (bo to akurat w pierwszej ławce siedząc słyszałam) zgrzyt tablicy haczonej pazurami fizyczki (miała chyba metrowe pazury,pomalowane na karminową czerwień, nienaganne, dziś to nic takiego, ale wtedy to był wybryk natury).
Pracowy kompik ogarnął, wyłączając co trzeba, żeby mi się serwer nie rozłączał nieustannie.
I olaboga, olaboga, olaboga, firmową pocztę aktywował mi na MOIM kompie, więc będę mogła siedzieć wygodnie na swoim kompie, a firmowe powiadomienia będą hyc, hyc, wyskakiwać jak coś. I zeskanowane II korekty będę mogła bez kombinowania słać z firmowej poczty, nie latając między kompikami i nie sprawdzając, jaki adres aktualnie kolegom wyskoczył i gdzie co posłali.
Podsumowując za i przeciw, opłaca się robić dzieci i w nie inwestować.
I jeszcze nowa karta przyszła, sprawdził, czy dobrze aktywowałam.
(Poszłam do piątki i nie przeszła ani stara, ani nowa, ale pani A. rozwiązała problem, wkładając kartę i każąc wpisać PIN, co potem Inżynier pochwalił) :)
I zadzwonił do K. w sprawie umycia grobów. Pan umyje, po starej cenie, ale za nowe kwiaty, za bukiet z pięciu kwiatków (to nędza z biedą) zaśpiewał 50 zł na grób. Powiedziałam nie, napisałam do koleżanki, która tam chodzi, czy nie kupiłaby mi bukietów, oddam kasę. Jak ona jeszcze nie chodzi, mam drugą w zapasie. Jak nie, będą leżeli pod umytą płytą z brudnymi wiechciami. Trudno. Ja tu, w PZ za 30 zł mam porządny bukiet. I nie, nie przemawia do mnie tłumaczenie Inżyniera, że koszty. Koleżanka z K. mówi, że on na miejscu bierze 50 zł od grobowca. Ode mnie goli 50 zł za pojedynczy grób. Sorry Winnetou, chytry traci. Pojadę jak się da, ogarnę. Jak L. ma sumienie, to chociaż cioci da nowy bukiet, w końcu jak sama plumkała, że to też jej chrzestna. Że nie dostanie grobu? Trudno, było nie być chytrą suką :D
A, nieważne.
I tak pięknie minął mi wtorek, który wydaje mi się być piątkiem (bo na Manhattanie byłam, no i jutro wszystko mogę, nic nie muszę).
Jednak jestem starą wariatką, nie da się ukryć, co nie?
Ale za to jaką fajną :D

I...

Polecam.
I jak ktoś ma Netflixa to "W rytmie bossa novy". Paniom w moim wieku łezka w oku się zakręci, lubiącym romanse też, a mnie nachodzi refleksja, że jestem szczęściarą, że słuchałam mamy, która już umierając mówiła: ucz się, żebyś nigdy nie była zależna od mężczyzny. To mam na cyckach wyryte i niebiosom za to dzięki, że słuchałam matki...
A film skłania do refleksji.
Jak i to, że na Syberii są 38-stopniowe upały.

Życie pędzi coraz prędzej. My też...