Jeszcze

żyję, Kochany Pamiętniczku, ale już niedługo chyba.

W nocy śnił mi się pies z ludzką głową, twarz była jakiegoś amerykańskiego aktora, nazwiska oczywiście nie kojarzę.

Twarz była ludzka, a jednocześnie psia.

Spaniela jakby.

Wiedziałam, że lekko nie będzie, ale pojechałam na służbę, no bo jak.

Kalafiorkówna już ma na mnie wyrąbane, znaczy witamy się jak czekista z czekistą, a Alienek, wiadomo, mój.

Prosiłam Inżyniera, żeby mi prysznic ustawił, ale oczywiście, zrobił wszystko, tylko tego nie.

Dzieci są łajzy do entej plus nieskończoność, ale wszystko pod kontrolą, luz i hasta manana. Nie na darmo batia monster, co sobie z monsterami nie poradzi?

Zachwalany przez Inżyniera przesmaczny chleb, okazał się gniotem z Lidla, wracając do domu myślałam, że uduszę się do soli, a moja wątroba i trzustka mówią: weź pigułę. Na moją uwagę, że ma nie karmić tym rodziny i siebie odrzekł, że w okolicy nie ma piekarni, a chleb jest pyszny. Mają maszynę do chleba, jak coś, w UK piekli. No nic. Synowa puchnie, a i on nie wygląda ekstra).

Do czasu był spokój...

Kalafiorkówna walnęła przed samą kąpielą kupę monster (kiedy żaliłam się Synowej, że za każdym razem jakiś wnuk się musi monstrualnie zesrać, odrzekła, że tak się cieszą na widok babci, że z radości się posrają. Teraz siedzę i myślę: miłe to było, czy nie?).

Osrała się tak, że nie dało się bezboleśnie pieluchy ściągnąć, a Alienek, który na moment wparował do kibla, skrzywił się i zwiał, gdzie pieprz rośnie. A ja rozdarta między gównem a niewiedzą, co robi rzeczony uciekinier.

Prysznic niespuszczony. Spuściłam z trudem, ich łazienka to masakra, kto nie widział, nie zrozumie, przyznała to nawet sama Synowa. Osrana Kalafiorkówna, z grubsza oczyszczona nie nadawała się do wspólnej kąpieli. Kąpię Kalafiorkównę, modląc się, żeby Alienek coś nie wywinął.

Koty wychodzą ze swoich kryjówek powoli, bo pora kąpieli Łobuzów to pora karmienia kotów.

Okąpałam (jak mówi Baran) Kalafiorkównę, zneutralizowałam, ale zapomniałam zamknąć jebaną bramkę.

Jak wiadomo, jestem głucha, aparaty mam, ale nie słyszę w nich wszystkiego.

W bramce staje Alienek, od stóp do głów mokry, z łazienki na korytarz i panele leje się woda. Moment, chwila,wszedł. Uruchomił prysznic. Dobrze, że wrzątku nie puścił.

Lecę, zamykam prysznic. Lecę do kuchni po ręcznik, zamykam bramkę, zostawiając wyjące dzieci i prawie wyziewając ducha (moje nadciśnienie się kłania) ratuję zalane panele w przedpokoju. Odkąd się wprowadzili, nie mieli tak czystych paneli tam. Zrozpaczone koty z gabinetu Inżyniera spoglądają na jezioro w korytarzyku :P

Łazienkę ogarniam z grubsza, ale i tak dawno tak czysto na podłodze nie mieli, a i stopnie dla dzieci umyłam przy okazji.

Alienek za dupę i do kotła na zupę.

Ale zwiał i... na bosaka na śliskich kafelkach, złapałam w ostatniej chwili, prawie lecąc na mordę, wykąpałam w tempie amerykańskim za jedyne dwa złote polskie...

I...

Kalafiorkówna zamiast siedzieć na kanapie znalazła zagubionego w stercie zabawek pilota i... uruchomiła TV, rozregulowując wszystko.

A pilot to moja klęska, pięta achillesowa i czyściec oraz piekło :)

Ogólny ryk, bo nie ma bajki.

Nie wiem, jak to zrobiłam, ale uruchomiłam bajkę.

Pozwoliłam oglądnąć trzy i wywaliłam delikwentów do łóżek.

I tak jak przy oglądaniu bajki zasypiali, w łóżkach diabeł w nich wstąpił...

A i jebane sierściuchy czekając na żarcie co rusz właziły do pokoju, budząc entuzjazm i podsuwając dupy pod ręce dzieci.

Kurwa mać.

Rodzice piszą, że wracają.

Nawet mnie nie opierdolili, podziękowali (zapisać czarną kredą w kominie). Powiedziałam, że albo będzie kojec, albo Ukrainka. A Inżynier triumfalnie: a my sobie radzimy. Mówię: we dwójkę. Nadal triumfując: sam też ogarniam.

OK. Ale ja nie muszę. Dzieci są kochane, ale nieusłuchane maksymalnie. Mają idealny słuch, ale w momencie, gdy im nie pasuje, głuchną gorzej niż ja.

Bez bicia przyznaję: nie nadaję się i tyle.

Książeczki są głupie. Czytam, bo przynoszą, czytam zdanie, wyrywa mi, daje następną...

Jestem stara, nie ogarniam. Z trudem latam wśród pierdyliarda klocków i autek na podłodze, myśląc, żeby się nie wyjebać, a noszenie w tym ważącego ponad 10 kilo na pewno Alienka przerasta mnie.

 No dobra, przeżyłam.

Ale wiedziałam od zawsze, że bycie babcią to nie jest mój życiowy cel :)

O, jaka szczęśliwa jestem, że jestem w domu, że kupiłam wino i...

Kwiaty, świeca, Andrzej Dąbrowski i jego Zapomnij mnie...

Bo to o mnie :)

Chociaż nie zakopywałam żadnych zwłok w walizkach...

Zapomnij mnie, już nie chcę kłamać,
To wszystko, na co jeszcze dziś mnie stać.
Zapomnij mnie, to żaden dramat,
Za późno, żeby banał serio brać.

Chociaż takie mam uczucie, że Eks wciąż na mnie czeka.

I oby był to świat bez wyboru demonów...

A na serio:mój świat się zmienił.

Nie wiem, czy na lepsze.

Perhaps...