Poplątane

 to wszystko, Kochany Pamiętniczku, chociaż w sumie proste, jak drut sprężynowy.

Za Johna Dirty'ego się wzięłam, i tak jak Betty przeszła w sumie bez dreszczyku, to Johna nie mogłam oglądać spokojnie, zwłaszcza już wieczorem w łóżku. Dojechałam do połowy odcinka, wyłączyłam, a i tak potem spokojnie nie spałam.

Przeżywałam obie serie jak mrówka okres, odnajdując analogie. I myśląc, że czasem w życiu wielu rzeczy można uniknąć, biorąc na wstrzymanie. I nie, moje życie nie jest materiałem na hollywoodzki scenariusz, za co dzięki bogom i partii. Ale analogie dostrzegam.

Po rozstaniu z Eksem "mobilizowana" byłam przez "dobrych i życzliwych" ludzi do walki o to, co "należy się mnie i dzieciom". Na szali miliony. Alimenty, chata po teściu, testament, że zapisuje mu chatę, bo "on jeden jest biedny, a  ma do wychowania dwójkę dzieci"...

Spokojnie siadłam z dziećmi do stołu, były już na tyle dorosłe, że rozumiały o co lotto. I to zebranie rodzinne, już po otworzeniu testamentu, na które poszli tylko wybrańcy z rodziny, a hołota siedziała na dole. Zebranie, na którym wszyscy wrzeszczeli, że im się należy, łącznie z teściową, która już była 10 lat bez mała po rozwodzie. Że brać taką chałupę sobie na głowę, to lepiej granat wrzucić w sam środek (szwagier, który miał takie chałupy dwie). Że inne takie tam... 

Procesowali się o wszystko 12 lat, w porywach szwagierka z Niemiec płaciła adwokatowi 1000 marek miesięcznie. W czasach, gdy ja za 100 żyłam spokojnie przez pól roku. Na luzie.

Nie bawiłam się w te klocki, aczkolwiek i u mnie lądował komornik, bo nie płacili zachowku, no ale... Mieszkanie było spółdzielcze, samochodu nie miałam, rzeczy osobiste były już moje, mimo że nie miałam rozwodu.

Zaciskając pasa, wykształciłam obu chłopaków, chociaż z finansami bywało czasem nieciekawie, ale za to zupa pomidorowa z lanymi kluseczkami rozmnażała się  nam, jak biblijna manna (Baran świadkiem) :) 

To tak nawiasem w odniesieniu do Betty Broderick. I nie, nie ponosiłam takich kosztów na zdobycie wykształcenia przez Eksa, a i owszem, wykształcony był, nie da się zaprzeczyć. Nawet lepiej, znaczy się, zyskowniej jak ja, ale wyszło, jak wyszło. Mój błąd.
Szczęściarą jestem, bo nie musiałam zabijać, co nie?

John Meehan. Cieszy mnie zakończenie, jakoś też się splata z moim życiem. I nie, moje życie nadal nie jest materiałem na serial. Jest zwykłe, do upierdliwości. 

Ale nasunęły mi się analogie, odnośnie do dzisiejszego randkowania w necie.

Pomijając tamten epizod, który źle się nie zakończył, a który chyba hollywoodzkie seriale przebił, z nawiązką, do którego nie chcę wracać i cieszę się, że nie skrzywdziłam moich dzieci, a zyskałam Przyjaciela (i przyjaciół)... Nawiązywanie znajomości przez Internet. Oj, kuszące. Kuszące dla mnie, której łatwo przychodzi nawiązywanie takich znajomości. Która takich parę fajnych nawiązała, przekształconych w realne, jak choćby Zmorka, czy niebywająca już tutaj (bo za dużo piszę) Żaba... Nie mówiąc już o Baranie, moim ulubionym, jedynym :) Tak wyszło, że na żadnej tej netowej znajomości nigdy się nie zawiodłam. I mam dużo wirtulanych, życzliwych ludzi, którzy znają moje zboczenia, jak choćby mamaKlary, mała Jola, Dora i Dagmara P., Barbara L.-S., które blogi polikwidowawszy albo i nie, przeniosły się na FB... Nie licząc Małgosi z Day by Day, Ataner, Stardust, osób nieznanych, a jakże bliskich.

Pierworodny poznał żonę przez Internet, mimo moich zastrzeżeń poszedł swoją drogą i to się liczy, że są szczęśliwi. Moje zdanie jest tu absolutnie bez znaczenia. Są warci siebie do bólu :) Mojego :P 

I wielu, których blogi śledzę, a nie komentuję, bo jestem tam obca.

Żadna z tych wirtualnych znajomości, przeniesiona na realną nie rozczarowała mnie dotychczas, co mnie niezmiernie cieszy. Jedne się utrzymały, inne nie, życie.

I nie myślcie, że nie kusiło mnie nigdy zaczęcie nowego życia realnego, ale... nigdy nie zdecydowałam się na rozpoczęcie nowego życia wirtualnego tylko po to, by przekształcić je w realne, zwłaszcza po tym, gdy nie mam już po co i z kim jechać do Tomaszowa. Do TEGO Tomaszowa.  Bywa.

Przychodzi trzeźwa refleksja. W sumie moim dzieciom lotto kalafiorem, czy jestem sama, czy z kimś. Chcą, żebym była szczęśliwa.

No i tu jest pies pogrzebany, szczęśliwa. No, jestem. Nikt mi głowy nie zawraca, nie mówi, że za dużo piję, za długo siedzę, za mało chodzę, kurzu nie ścieram, za dużo wydaję, jestem za gruba, za głupia, za łysa, za wolna, za szybka, no nic...

Nie ma opcji, nie trafiłam na interesującego gościa w moim przedziale wiekowym w necie. Marudy smędzącego o zdrowiu, boleściach, byłych i miłości do PiS nie mam na liście. 

Małolaty, z którymi dogaduję się momentalnie odpadają. Nie ma po mnie co dziedziczyć. Nie jestem Tiną Turner i teraz już nie ma opcji, bo jestem, nie da się ukryć, stara, gruba, mam wąsa i nie ma co po mnie dziedziczyć. Darmozjada utrzymywała nie będę, musiałabym wziąć kolejne pół etatu, no a  młody z kasą na mnie nie poleci. 

I tak, okropne są te hollywoodzkie, netflixowe produkty, oparte na realiach.

A dziś, znów, krótko po 3. w nocy coś latało i nie, nie była to żadna gwiazda ani satelita...

Hmmm, pewno to kolejny scenariusz na hollywoodzki film, analogiczny do mnie... Zaczynam szukać psychologa, na razie :) 

a za Dębiną taka łuna była, to jeszcze nie wschód Słońca, bo za wcześnie, czyżby to sławetne chmury srebrzyste?

Zostawię Ci tę melodię...

I nie, nic mi nie jest.

Ale jestem coraz bardziej zmęczona.

Dziś mija siedemdziesiąt lat odkąd urodził się Eks.

I nie, nie pojechałam na cmentarz.

Pamiętałam tylko ja, ponoć tak długo człowiek żyje, dopóki go ktoś pamięta.

Zapaliłam mu świeczkę, ale wyjazd do M.mnie przerósł.

Inżynier nie pamięta, nie wiem, czy dobrze to, czy źle. U teściowej wszystko  celebrują z pompą.

Pierworodny momentami nie pamięta swoich danych.

Tylko ja, kurwa, mam pamięć idealną.

Więcej pić nie mogę, bo jutro muszę wstać i pracować. Idealnie. Kurwa.