Niereformowalna

jestem i głupia jak but, Kochany Pamiętniczku.

I tyle w temacie. Polazłam na Manhattan z mocnym postanowieniem poprawy, wiecie, rozumiecie, żadnych takich tam, tylko z łapy do papy i już.

No dobra :)

 Wróciłam do domu

 

 No bo żółte dupomirki na przetwory krzyczały: ale jeszcze masz puste słoiki, co tam będą puste w kącie stały, a śliwki łkały rozpaczliwie, że nutelli jeszcze z nich nie zrobiłam, antonówki na mój widok skakać zaczęły i wołać: już nie pamiętasz, jak nasze praprapraprapraprababcie w pokoju na szafie leżały (szafę mam do dziś), na gazecie, razem z boskopami i jak smakowały... Tak, tak, drogie dziatki, kiedyś jabłek przez cały rok nie było, trzeba było i kompoty robić i przeciery i inne takie tam. Nie było innej opcji, jabłka kończyły się gdzieś w marcu, a i przez zimę były skąpo wydzielane. No i żurawina, bo tak, bo kto bogatemu zabroni? Ale dopiero w domu w necie doczytałam, że niedojrzałą kupiłam, więc teraz czekam aż dojrzeje, potem się wymyśli - zamrozić, czy zrobić konfiturę.

I tak z antonówek z borówkami (szlajały się w lodówce) zrobiłam dżem, z wanilią (jako rasowy chomik mam prawdziwą wanilię w zapasie), odrobiną cynamonu i cukierem. Będzie jak znalazł do naplesników, jak ten gad kręcący nosem przyjdzie, a jak i na to pokręci, zabiję i każdy sąd mnie uniewinni.

Efekt był gładki jak aksamit, ani jednego kawałka, a garnek rewelacja - nic się nie przypaliło i nie musiałam non stop mieszać. 

Wyszło 5 małych słoiczków, a kupiłam rano, a jakże, 10 :) No są jeszcze śliwki i żurawina, ale kto wie, co mi do tego głupiego łba strzeli. 

Może praca wyhamuje to szaleństwo? Z dupomirków dwa słoiki wyszły, takie w sam raz na zupę, ale nie bawiłam się już w pasteryzowanie, tylko w koce do góry dupą, pójdą na pierwszy ogień.

I chyba już wiem, dlaczego śnił mi się Eks z nożem. Bo ja życiowa kaleka jestem na noże i szatkownice. Szatkownicą, przedwojenną, niewinnie wyglądającą, com ją przywiozła w spadku po Cioci zerżnęłam sobie cały paznokieć, ojapierdolę na wspomnienie tego po suficie chodzę. Kierownik Budowy kupił mi potem taką niby z ochraniaczem, ale nie, nie odważyłam się nią szatkować, leży pod szafą i gnije.

A każdy naostrzony nóż w domu jest moim wrogiem, że nie policzę ran. No, ale diabeł podkusił, w Biedronce zanabyłam parę dni temu nóż. Za całe 5,99. Ojapierdolę, skórkę pomidora tnie jak masło, nie mówiąc o innych rzeczach. Ciach, ciach i pocięte. Cięłam, a jakże, ostrożnie, uważnie i w skupieniu. I dziś dokupiłam kolejny, myśląc, że nie będzie mi Inżynier pluł w twarz, że w tym domu to się tylko tępym nożem można zarżnąć, innej opcji nie ma. Kiedyś znalazłam w szufladzie zawinięte w ręcznik, a jakże i w gazetę, prawidłowo, ostre noże (takie codzienne, do widelców do kompletu) po Cioci i nawet na blogu się chwaliłam, że mam ostre noże (kochane, nic mi nie urżnęły).

Biedronkowe zaś

są takie. Kroję pomidory i ciach... Z trudem zatamowałam krwotok, bo jak trzeba, to wszystkie specjalnie uszykowane i posegregowane przybory leżą na samym szczycie albo dnie, a krewka sikała i sikała rytmicznie...

Kurwa.

Piszę do Pierworodnego. Nie, dziękuje, ma trzy zabójcze narzędzia.

Piszę do Inżyniera, a weźmie, ale... może się zastanowię i będę ostrożniej kroiła? Zapytałam, czy chce się matki tanim kosztem pozbyć? Kasy potrzebuje to mu dam, bez zabijania, zresztą zakrwawioną chatę ciężko posprzątać :D 

I tak przepraszam się z moimi tępymi nożami, do dupomirków mam Solingena po mamie, ząbkowany, Ciocia go zawsze zazdrościła (Pierworodny na niego łakomie patrzy i wzdycha: o. Solingen, zna się, Skubany na rzeczy). Ostrzałkę mam jak coś, do mojego drewnianego noża i parę ząbkowanych, kochanych, nietnących.

Nigdy więcej ostrego noża. 

A i kompik się znów powiesił. Najpierw gryzoń padł, ale nauczona doświadczeniem, wiedziałam już, że... porty USB.

No, dba o moją kondycję, na kolankach, parę razy i takie tam. 

Ale nie wołałam żadnego dziecka i veni, vidi, vici :)

Pocieszająca jest jednak myśl, że jak coś, nawet śpijmą nocą, jak uśpi swą hołotę, dojedzie i naprawi mamusi kompika :) 

Luksusowa ze mnie kobieta, dojrzewająca znów do samodzielności i nieliczenia na nikogo.Synowa napisała, że jadą dziś do jej ojca.  Nie powiem, to mną wszczonsło, bo do mnie nie jadą, a jej ojciec ma samochód i nie musi się MPK tłuc.

Z drugiej strony spojrzałam na to trzeźwo: nie mam bajzlu, zrobiłam spokojnie swoje, drzemkę sobie ucięłam, a teraz zamiast w popłochu i pośpiechu ogarniać, delektuję się winkiem, a on zabiera mnie na fregatę, gdzie miłością swą będę go upajała...

Wakacje w Mikołajkach, z P., na które pojechałam pod namiot.  Przedtem dwa miesiące bawiłam dziecko brata koleżanki. Jej mama, nie powiem, złota kobieta, trzymająca koleżankę krótko za pysk, przez co jej życie spaprała na maksa, mnie traktująca jak córkę [nie rzucę kamieniem, bo dosyłała słoiczki i zawsze o mnie dbała, aczkolwiek nie na tyle, żebym odważyła się jej powiedzieć, że zarówno jej ojciec, jak i jej syn, któremu dziecko niańczyłam, nie są święci i dziś byłaby afera z molestowaniem, ale wtedy byłam na tyle bezczelna (zdaniem panów), że sama w zarodku gasiłam pożar, po prostu bezczelnie udając większą idiotkę niż byłam, działało], orzekła, że skoro jadę z P., to po powrocie pójdziemy do ginekologa, aby sprawdzić, czy wciąż jestem dziewicą. Na całe moje szczęście wracałam z Mikołajek do Poznania, do akademika i wizyta u ginekologa mnie ominęła. Abstrahując - jej córka spieprzyła sobie życie na maksa, usuwając ciążę, w którą zaszła z żonatym facetem.

Amen.

Czasem nie warto być bardziej papieskim od papieża, co nie.

Ale to tak na falach Beaty i tych siedmiu dziewcząt z Albatrosa :) 

I tak przeżyłam kolejny cudny dzień, nie popełniając mimowolnie samobójstwa. 

Zapisać w kajeciku i podkreślić wężykiem (Doro, kocham Cię, nie znałam tego): kupić dużo plastrów. Myślałam, że już po bólu, ale nie, bez plastra się rozchodzi i krwawi. 

Precz z nożami :)

O, znów Rodowiczka leci, a tak łka po internetach, że nie ma za co żyć.  A tantiemy?  Za koncert zarabiała więcej niż ja przez cały rok. Ja odkładać zaczęłam dopiero jak Eks zmarł, jak popłaciłam wszystko, wykupiłam mieszkanie. A i teraz pracuję nie dlatego, że aż tak to uwielbiam (nie kłam, Stara Jędzo, bo to lubisz,  workholizm ci się uszami wylewa), ale lubię tę kaskę, marną, bo marną na koncie co miesiąc. Bo dzięki temu kupujesz noże... :)

Dopiero tnąc się (niechcący) i z trudem hamując krwotok uświadomiłam sobie, że kurde, bardzo kocham życie.

Czy to walca czar?

Tego, którego już nie ma z kim tańczyć?

No kocham i chuj :)