Adieu, Zatoko Snów

 Kochany Pamiętniczku :) 

Na plażę wybiegł ktoś po zeszłoroczne łzy...

Nic nie szarpie mi duszy tak, jak to, a właśnie leci, więc i...

A, nieważne, życie nie jest łatwe, co nie?

Wstałam dziś, skoro świt i... miałam ochotę narzucić z powrotem kordełkę na łysy łeb...

Bolera gęsty miód i fiolet nocnych par...

Przez moment znów byłam młoda, ale nie :)

No dobra, po angielsku jest, szaroburo, niebo spada na łeb, jak bali się Gallowie i takie tam...

No ale ja, matka Polka.

I perspektywa zdobycia mamrota, bo i Rancho, i Inżynier o mamrocie mi przypomnieli, więc.

W ulewie lewa prawa poszłam. Manhattan, warzywa, kiosk mleczny - moje serki, rzeźnik.

Bo odbiło mi i wbrew zaklęciom, bigos robię. Kto bogatemu zabroni?

Już jest mlask, choć niedorobiony jeszcze no i TYLKO kilo kapusty, a gar drugi największy w domu wyszedł.

Kurwa, kto to zje i kiedy, skoro Inżynier swój bigos pichci.

Big Ben, obsługa dla AA, no dobra, znanego pijaka, bo kartę mam nieanonimową, imiona i nazwiska pleno titulo, ojapierdolę.

Mam mamrota i ja :) A nawet dwa :) 

I tyle persymony za 3,50, twarde, muszą poleżeć trochę, za jedyne 3,50 złotych. Nie euro ani funtów, Postman powinien tu w podskokach lecieć, bo właśnie UK zamknęli na wszystko i choć mi mówią, że to spiskowa teoria dziejów, fakt pozostaje faktem, że półki w UK wymieciona, poczta, zarówno Poczta Polska jak i Royal Mail zawiesiły działalność i niestety, moja kartka dla Szkota nie ma szans na wyjechanie...

Mamrot miodowy fajny, smaczny, a ja wspominam chwile w UK, kiedyśmy tamtejsze mamroty na ciepło popijali całą bandą.

Tęsknię, żal.

Żal.pl. Ale cóż...

Wracam z Manhattanu z nadzieją na ogarnięcie i cały plan idzie się jebać.

Po pierwsze, mnóstwo maili z życzeniami, ale i z prośbą o robotę. Więc jak krowie na rowie, że wracam w styczniu.

Świnie, wiadomo, robię, bo płacą, więc ogarnianie pokontrolne po wizycie sanepidu idzie się jebać.

Dzwonek do drzwi, w wizjerze wygląda mi na listowego, ślepa jestem, więc otwieram, a tam typ z maseczką na brodzie i z kalendarzami w ręku. Zatrzaskuję drzwi, nosz, jeszcze mi koronki kalendarzowej brakowało, niby biedni ludzie, ale potem okazuje się, że oni mają chałupę, na jaką ja w życiu już nie zarobię :) 

Świnie, dolatywanie do kuchni, Inżynier monitujący, czy coś dla jego teścia mam (szwagierka jego wypaplała, że pytałam, a miało nie być nic, no miało, miało, ale podpytałam, gość lubi piwo, wydałam grosze), a mam

jakieś ruskie piwo, ale jak fajnie ubrane, no co :) Trafiłam, jak mamrota kupowałam.

I emilek, że kochana pani SJ, wydajemy III wydanie atlasu, proszę sprawdzić...

WTF?

Odpisuję, że uścisk dłoni Bossa się nie liczy, w ramach etatu też się nie mieści, że milionów monet nie chcę, ale za tyle mogę zrobić (wiem, jak to wygląda, moja stawka to mały pikuś, zważywszy na jakość mojej pracy, no i tempo). Redaktor idzie do Bossa. Boss nie mówi ani nie, ani tak, pewnie go szlag trafił, że podałam redaktorowi stawkę, za którą zrobię z pominięciem jego persony, ale serio? Po 10 latach pracy mam dość pracy za tę samą stawkę z dokładaniem obowiązków. Zrobię od - do, bo chcę mieć kasę, czego nie ma w umowie, nie istnieje, nie mam chęci na dyskusje o moich mocach przerobowych. Moje moce przerobowe nie pokrywają się z tempem pracy reszty, a mój czas nie jest za darmo. Za świnie - teraz widzę zaśpiewałam o połowę za mało. Zrobię, bo moje słowo droższe od pieniędzy.

Ale ja nie dostanę atlasu, nie będę płakała. Będę miała mniej kasy, ale więcej czasu dla siebie. A jak na tym wyjdzie III wydanie? Rybka mi to, mnie w stopce nie będzie, chyba że zapomną usunąć, ale nawet wtedy - rybka mi to :)

Idę dopić mamrota, miodowego.

A Wigilia sądny dzień,   bo mam być gotowa o 9 (normalnie wtedy kurcgalopkiem lecę do łazienki się wykąpać), potem Łobuzy na karku i ogarnianie żarła, bo... 

Trzymać kciuki, w życiu nie używałam kuchni indukcyjnej, nie ogarniam mikrofali, niech mnie ktoś zabije, mogłam siedzieć w domu, spokojnie, popijając mamrota :) 

Ja to mam szczęście. Zezowate ;)