Jeżu

 niekolczasty, Kochany Pamiętniczku :)

Kolejny darowany od życia dzień.

Boss po moim emilku, że OK, do wójta nie pójdziemy, zniknął z radaru, ale wiem, że po lamentach i proszeniu, przypominaniu, zdziwieniu, że jak to, on zapomniał, zapłacił, więc mam wyjebane.

Emilkowanie z T., bo okazało się, że nie jestem w sieci, przeszli na VPN, a książka łamana po staremu i T. chce, żebym robiła w IC. Informatyk miał się do mnie odezwać, zaproponowałam, że ma dać namiary, Inżynier VPN ogarnie, ale informatyk też się zapadł pod ziemię, a T. twierdzi, że hasła pracowe zna cała praca. No, oprócz mnie, bo mi to na nic. Potem, jak mi Inżynier tłumaczył, widziałam, że to nie takie hop-siup. A informatyk za coś kasę bierze, i to nielichą.Wkurwiona jestem, bo znów pół dnia stracę, czekając na niego, bo zawsze ma pod górkę i pod wiatr, na dokładkę taczkę pcha. A mój czas czekania nie jest opłacony nijak.

 Jako że byłam umówiona z Inżynierostwem w ramach niebycia na 2. urodzinach Kalafiorkówny, a dzień cudny był, wkurwiona na maksa napisałam do T., że sorry Winnetou, ale mam życie osobiste, to są moje dni wolne i nie będę warowała na poczcie za nic.

Odpisał, że skontaktuje się po Nowym Roku. 

I git majonez, to im na mnie zależy i tak ma być.

Inżynierostwo znów spóźnione, już pisałam, że Słońce zaraz zajdzie, a ja zejdę, no ale przyjechali, prosto z samochodu poszliśmy nie do Red Parku, ale na plac zabaw koło nowego kościoła - do Parku Bambrów Poznańskich. Miejscówka piękna, dzieci zachwycone były, aczkolwiek nieco niedorobione to jest. Idealne teraz, jak jest chłodno, bo to goły plac, zanim drzewa urosną i dadzą cień, latem patelnia jest. 

Pod sąsiednim blokiem taka piękna chujenka jest...

... Słońce dziś zgłupło ze szczętem, mnie było gorąco, a i Kalafiorkówna, moja krew, stanowczo odmówiła po pewnym czasie czapeczki, zdzierając ją z głowinki i rzucając na ziemię z gromkim: nie :) 

A tu kopidołki. Tam na placu jest nawet taśmociąg do piaseczku, którego jako techniczny laik nie ogarniałam, a Inżynier, jak to inżynier, Alienkowi cały proces ładowania i przetwarzania piaseczku cierpliwie wyjaśniał.

No ale dzieci nam zgłodniały, miałam zakaz podawania przekąsek, więc rączo ruszyliśmy do domu, Inżynierowa do Biedronki pobieżyła, a ja o mało płuc nie wyplułam, goniąc za Alienkiem, zapierdalającym na rowerku z prędkością światła, zaś Inżynier pracowicie pchał hulajnogę z Kalafiorkówną, lamentującą mama. Hulajnoga wyższa szkoła jazdy, nie opanowałam, jechała tam, gdzie chciała, a nie tam, gdzie ja ją pchałam, więc padło na niego :) 

Te nowe wynalazki, aj.

Pizzę zamówiliśmy, nie chcieli z Pizza Hut, więc była z jakiejś innej pizzerii, moim zdaniem dupy nie urywała, ale morda w kubeł. Zjeść zjadłam, szczęśliwa, że nie stoję przy garach. Dzieci zaś tak rozrabiały, że w celu spacyfikowania rebelii Inżynier sięgnął po tajną broń: Netflixa.  No i jaja jak brylanty. Jak włączyć głos w moim kompiku? Po tej reinstalce, co to karty pozamieniał, mam głos: w słuchawkach. Mnie to idealnie pasuje, ale co zrobić, żeby głos szedł w świat? Kombinował, klnąc pod nosem: matka nie grzebała, sam to instalowałem, a ja umierałam, że mi nagrzebie i słuchawki padną, gdy wtem: tadam... Ajpadzika włączyłam i biedactwa oglądały swój filmik w miniaturze, Kalafiorkówna bez przekąsek, drzemki, upita świeżym powietrzem na matczynym memłonie zasnęła na parę minut, ale domofon i Alienkowy okrzyk "pizza" zbudził ją błyskawicznie. Pierwsza była przy stole, znów: Kalafiorkówna nie, bo za wszelką cenę chciała zjeść sos czosnkowy z pudełeczka, gardząc pizzą... (Kalafiorkówny NIE było słychać w domu przez cały czas, no cóż, u mnie tyle rzeczy zakazanych, a ona ma swoje zdanie i  na moje tak mówi nie, a na moje nie odpowiada tak)... Swojej pizzy nie ruszyła, za to wpieprzyła pizzę kebab, którą zamówili rodzice. Dzięki niebiosom, że z radości z pobytu u mnie się nie zesrała :) 

Ale za to, gdy tylko ktoś korzystał z WC zajmowała pozycję snajpera na dachu

 

 i inne takie tam. Ma dziewczyna charakterek, wredna jest, uparta, no co ja za to mogę, że kochana.

A o kotka, który włazi po drabinie, po drabinie, by złapać wróbelka, to się prawie pobili i kot musiał włazić na obie ręce. Jeden rytuał już mamy.

Pojechali, z jednej strony ulga, że już żadna gwiazda betlejemska nie padnie śmiercią męczeńską, ucierpiał tylko abażur badziewnej ikeowskiej lampy, co wkurzyło li i jedynie Inżyniera, a mnie absolutnie nie wzruszyło, choć kiedyś hektolitry łez wylewałam, gdy stłukła się zwykła szklanka, najważniejsze, że Alieniątko łapki nie złamało, skacząc wbrew ostrzeżeniom z kanapy i że tylko abażur, a nie łapka...

Mieszkanie ogarnięte, jeszcze tylko pranie powiesić.

Siedem lat temu jechałam do R. z Baranem, do dealera, oglądać domy.

Życie nie składa się z oddychania, tylko z chwil zapierających dech.