Bardzo

 grzeczną dziewczynką jestem, Kochany Pamiętniczku, albowiem dziś od mikołaja, który jeszcze nie dotarł do PL dostałam

aż tyle prezentów.

No dobra, to nie był mikołaj, ale kochana nasza Dora, która do Małego Księcia po niemiecku dołożyła naparstek z Kłodzka i magnesy :) Zaskoczyła mnie i uradowała :) 

I tym pięknym sposobem moja kolekcja małych książąt rośnie

Ponieważ miało być zebranie z zarządem, a ja nie mam TEAMS, olałam (nic nie straciłam, takie tam, uścisk dłoni prezesa, pierdolenie o Szopenie i ani grosza premii), poleciałam po zakupy, odkolędowałam swoje na poczcie, klnąc pod nosem, bo teraz w godzinach dla staruchów wszędzie tabuny staruchów, dostosowali się, lepiej jest w zwykłych godzinach. 

Ale warto było, co nie, Dora jest kochana  :)

Pod pocztą uświadomiłam sobie, że pora kartki świąteczne słać, więc zaczęłam opłatków szukać. Bo kartki mam, znaczki mam, ale opłatki? Mam gdzieś zakitraną masę opłatków, a że w zakonach masowo są zachorowania na COVID, mam obiekcje przed tegorocznymi opłatkami. Wiem, wariatka :)

A i PEKA mi się jutro kończy, a w tym roku zamiast 50 zł za rok chcą 99 (a ja jak wiadomo, ze Szkocji jestem wyrzucona za skąpstwo).

Ale za to miałam fajny kilt 

 

co, nie?

I nawet jak zakładałam go zamiast sukni cienkiej i maszerowałam w siną dal

wracałam do domu, bo...

... kto posprzątałby tak jak ja? Eks trzaskał fotki wszędzie, ale... Chłopcy mieli wtedy jakieś 2-6 lat. I nie, że wszystko było pod sznurek, ale stały - jak to u mnie - dwa wazony z badylami w zasięgu małych łapek, jak najbardziej i...wazony mam do dziś, nic się nie stłukło, nie wylało, nie padło... (za toaletką tęsknię w noce bezsenne, ale cóż...). Na ławie był bieżnik albo serweta i wytrzymywało toto tydzień. A, łezka się w oku kręci :) Kalafiorkówna, dwulatka, jest jak tornado, nie tylko w gościach, gdzie wiadomo, coś może zaciekawić, ale i na swoich śmieciach, wciąż słyszę: zostaw, nie właź, nie ruszaj, nie dotykaj...

A u nas stało i nie kusiło.

A taki suknio-golf zrobiłam sobie sama na drutach :) Mam jeszcze chyba gdzieś skitrany, a jak nie, mam skitrane dwie kiecki, kiedyś pokażę, jak sfocę, bo fotki w nich nie mam na osobie ;)

Znalazłam zagubiony album, skitrane klasery, o których myślałam, że je przepiłam, a opłatków dalej nie ma.

Trudno, wyślę kartki bez opłatków w tym roku, trudno. 

I tak ten post sponsoruje przeszłość..

I mimozami jesień się zaczyna...

Jaka jesień, jak zima?

Bratki chyba szlag trafił, z okien piździ, wiem, muszę uszczelnić, jak wywlokłam kamizelę polarową, włączyli  grzanie na maksa...

Dobra, cieszę się...

Życie to kiepski dramat, złożony z wyśmienitych momentów :)