I już

 kwiecień do drzwi zapukał, Kochany Pamiętniczku, jak ten czas zapinkala... A i ten szybko minie, bo za kilka dni znów zsyłka na pół tygodnia (ojacierpiędolę), potem cyk i zamykanie majowego numerku, Wielkanoc, pyry i już pierwszy maja.

Mam 29 dni urlopu, czyli 58 dni w sumie. Rozpiskę musiałam zrobić, sobie a muzom dla HR, bo i tak wiadomo, że nie mam kiedy tego wybrać, ale jakieś 2 tygodnie muszę znaleźć hurtem, bo za to dostaniemy podgruszowe - ja z moim dochodem łapię się na 600 zł, a to piechotą nie chodzi. Choć moja kochana AR jest lepsza - stamtąd, jako ich były pracownik, który odszedł na rentę dostałam ostatnio 1800 zł. No ale każda kaska jest mile widziana, co nie? Zwłaszcza przy takiej dziadowskiej pensji, jaką mam :) 

A, świat się śmieje...

 

Wszystko kwitnie i szaleje, a zapowiadają, że w weekend mróz będzie. I mroźno ma być, jak będę znów wykorzystywana na wycugu. No nic, zobaczymy :) 

Wczoraj dwa razy dzwonili z UM, pewno z pytaniem, czy przyjdę w sprawie dowodu. Jak to ja - telefonu nie odebrałam, nie odbieram telefonów, numer sprawdziłam, stąd wiem, że to UM. Jutro pójdę w przerwie (którą sobie sama zrobię)... Bo dziś siedziałam po godzinach, z dobrego serca, bo jak piszą - nie wiedzą, kiedy wracam do pracy, przez te 15 lat nie oswoili się z cyklem moich dyżurów, mimo że co miesiąc emilki ślę, a pali im się. W sumie głupio robię, ale cóż, głupia się urodziłam i głupia umrę, ten model tak ma.

Byłam dziś w Lidlu i korytko rzeżuchy takie jak pudełko zapałek - 10 zł bez jednego grosza. Więc kupiłam dwie paczki rzeżuchy za 89 groszy jedna i

  Będę miała tyle rzeżuchy, że głowa mała :) 

Jeśli tylko nie zapomnę podlewać :) 

I patelnie teflonowe wyrzuciłam, naczytawszy się o szkodliwości teflonu. Nie da się ukryć, że po jakimś czasie zawsze gdzieś tak jakaś ryska jest, nie ma zmiłuj. 

Kupiłam sobie więc patelnię granitową, bardzo mi się podoba, jest taka wesoła, o :) I pokryweczkę ma.

Czuję, że powoli zacznę wywalać te garnki emaliowane i kupię granitowe. Jak kupowałam emaliowane, ktoś mnie  ostrzegał, że emalia traci kolor i to prawda. A tak mi się podobały. I ryski na emalii też są.

Wprawdzie tę granitową patelnię kupiłam z aluminium, nie było ze stali, a nie szukałam, tylko kupiłam w okolicy. 

Więc z garnkami powoli.

Bo tak sobie myślę, że tylko ryję i ryję, i nic z tego życia nie mam. Chciałam kupić bluzkę na lato, podobała mi się szalenie, ale uzgodniłam z panią, że przymierzę w domu i jak coś zwrócę (bo na Manhattanie kupowałam). Bluzka OK, weszłam w nią, ale rękawki wszystkie bluzki mają takie wąskie, a ja mam ramiona z bułami. Trudno, odniosłam, nie mam nowej bluzki, będę musiała do miasta jechać, czego nie cierpię, a i w sklepach dla słonic ceny są słone, czasami z palca wyssane, bo też wielkiego wyboru nie ma i wszystko z tworzywem sztucznym jest :( 

A schudnąć nie schudnę, nie ma opcji.

No nic, dosyć lamencenia :) 

I taką fotkę Alienka znalazłam, z pierwszych urodzin. Co złapał? Książeczkę, a jakże, no i sprawdziło się, bo czyta jak głupi :) 

 I nie jest to książeczka do nabożeństwa, jak sugerowano na FB. Zbieram miniaturowe książeczki, to akurat wspomnienia Szymona Kobylińskiego są - ktoś jeszcze pamięta tego genialnego rysownika?

Coś mi się wygło - brakuje mi tej przesuniętej godziny - nie, że nie mogę wstać, wstaję OK, bo budzą mnie pierwsze promienie słońca i świt, ale... brakuje mi tej godziny w ciągu dnia. Jakoś tak.

A może zwyczajnie się starzeję?

Bo...

 72 lata temu pobrali się, właśnie 1 kwietnia. I dziś widzę, jak mało ze sobą rozmawialiśmy, jak mało wiem, jak wiele było niedomówień. Tak, to była Miłość przez duże M. Wiem, że Mama długo się opierała - Tato był od niej o 8 lat młodszy. W tamtych czasach to robiło różnicę. Wiem też, że o Mamę starało się wielu kawalerów z wioski - cóż, była nauczycielką, a nauczyciel w tamtych czasach,  zwłaszcza na wsi to był ktoś. Zaraz po księdzu proboszczu :) Ojciec zaś był hmmm... rozchwytywany wśród panienek, bo nie da się ukryć - był przystojnym mężczyzną. Ale wtedy to był mezalians wsiowy. Bo dzieliły ich (ona stara) lata i... wykształcenie. Tak, nie dorastał Mamie do pięt, ale... był inteligentny i to bardzo, taką złośliwą inteligencją, którą też po nim odziedziczyłam ;) Bo wszyscy mówią, że jestem do niego podobna, choć ja tego podobieństwa nie widzę. Rozum zaś mam na 120% po Mamie. Podejrzewam, że do małżeństwa skłoniła ich ciąża - ale to tylko moje podejrzenie, bo ja podejrzliwa jestem i węszę, ale tego nie wywęszę już i nie mam się od kogo dowiedzieć. Nie ma opcji. Dlaczego tak sądzę? Bo i ja, i mój brat mieliśmy taką samą wadę słuchu. Jako że to były lata sześćdziesiąte, kiedy zaczęliśmy tracić słuch - coś było na rzeczy, ale wtedy nikt tego nie rozwikłał, a teraz już nie ma opcji. Jedną z teorii podsunął szwagier (TEN chuj), że być może to skutek konfliktu serologicznego. Że nie jestem pierwszym dzieckiem (taką też spiskową teorię dziejów miałam, że jestem primo po pierwsze nieślubna - daty temu przeczą, primo po drugie - adoptowana - uroda i charakterek temu przeczą, mniejsza z większym) :) Ale... Do 1959 r., kiedy to urodził się mój brat nikt nie miał zielonego pojęcia, że jest konflikt serologiczny. Mama miała RH minus. Ja też mam RH minus. Być może pierwsza ciąża obumarła (tak zmarła mama mojej mamy - w trzeciej ciąży) - szwagier tłumaczył, że wtedy powstały przeciwciała - czyli ja urodziłam się w sumie cudem. Po mnie urodziła się Marysia - nawet nie znam daty jej urodzin ani śmierci, grób zlikwidowano jak jeszcze byłam mała (musiałabym dotrzeć do archiwów, ale co to da?). Zaginął mi gdzieś zeszyt Mamy, z którego pamiętam tylko taki zapis: Byłam z Dorotką na grobie Marysi i wróciłam z cmentarza zdruzgotana. Dorotka wzięła łopatkę, zaczęła kopać na grobku i mówić: pupuniu, chodź do mnie, chcę się z Tobą pobawić. Nie było pomnika, gróbek był obramowany deską, tyle pamiętam. Nawet tabliczki żadnej nie było. Po śmierci Mamy Ojciec nie opłacił prolongaty i grób zlikwidowano. Marylka żyła 3 dni.

Paweł. Mój brat. Nie wiem, czy był wcześniakiem, ale wciąż mówiono, że gdy Mama go rodziła, to lekarz pytał Ojca, kogo ratować, matkę, czy dziecko, a Ojciec twardo obstawał przy ratowaniu obu... 

Udało się, przeżyła i Mama, i Paweł.

Inna bajka to już jego dalsze losy.

I to, że nie potrafiłam go uratować. Mając do wyboru moje dzieci i ich spokój.

Cóż, do dziś nie śpię dobrze i czuję się przeklęta, gdy w filmach pokazują bezgraniczną miłość rodzeństwa.

U mnie była to miłość jednostronna, służebna.

Zawsze służyłam wszystkim.

Jako worek do bicia.

Ale ja nie o tym...

Więc patrząc na tę fotkę myślę...

O tych wpisach - kilka takich mam, gdzie Ojciec podpisuje się Syneczek.

Relacja starsza kobieta - młodszy mężczyzna? 

Podpisy pod fotkami w albumach rodzinnych - Mama była mistrzynią kaligrafii i złośliwych podpisów (po kimś się ten talent ma, pomijając kaligrafię, tu się wyrodziłam, rodzice oboje mieli piękne pismo), a albumy pełne są zdjęć piękności z R. i nie tylko.

I złośliwe zapytanie znajomego Ojca, gdy stałam z nim (z ojcem, nie ze znajomym) na przystanku autobusowym, akurat przygarnął mnie ramieniem i mówił do mnie: widzisz, jaka kochana jesteś: Kaziu, to już takie młode ogarniasz? Na co mój Ojciec oburzony: ale to moja córka jest...

I tabuny kandydatek na moją nową mamę, walczących o moje uznanie, bo to mnie Ojciec pytał: którą mam wziąć? Odrzekłam - bierz, która Ci pasuje, ja już matki nie potrzebuję. I tak mając 18 lat dostałam macochę jak z bajki o złych macochach, ale to już inna bajka...

I tyle rzeczy, przebijających się przez mroki pamięci-niepamięci - które może mi się przyśniły, a może chcę je po prostu wymazać?

Zatrzeć? 

Nie pamiętać sytuacji, w których serce klęka?

Które bolą jak cholera?

Jedno wiem. Nawet gdybym musiała się zaprzyjaźnić z tym Niemcem, który klucze chowa (na razie trzymam się od niego z daleka), nigdy nie zapomnę, jak siedzę na brzegu łóżka chorej już wtedy bardzo Mamy, która  trzyma mnie za rękę i mówi: o Pawła się nie boję tak, jak o ciebie. Mężczyznom zawsze łatwiej w życiu. Boję się, że sobie nie poradzisz. Pamiętaj jedno: ucz się, żebyś nigdy nie była zależna od nikogo. Żebyś była samodzielna i nie musiała oglądać się na mężczyznę...

To było jak Jej testament. Kilka tygodni później zmarła. Miałam wówczas 16 lat. Brat miał 11.

Ja wyszłam na ludzi i tak, nigdy nie byłam zależna od mężczyzny. Zawsze miałam swoje zdanie, chociaż często się z nim nie zgadzałam. Swoją kasę. I swoje wybory. Nie żałuję ich. 

Brat swoje życie przegrał na własne życzenie.

A może ja się za mało starałam o niego?

Odwracając role i wracając do stereotypów: to mężczyzna powinien troszczyć się o kobietę.

Tak wychowałam synów.

Myślę, że wychowałam ich dobrze.

Może nie do końca idealnie, ale dobrze.

Tak mi się wszystko pod kopułką dziś kotłowało z okazji tej rocznicy... 

I zawsze, słysząc 

... myślę o Nich. O tym, jak niewiele wiem o swoich rodzicach...

I już wiele rzeczy się nie dowiem.

A może to i lepiej?

 

Na ekranie, on ją kocha i umiera nawet dla niej...

Ale czasem trudniej jest żyć, niż umrzeć, co nie?

Taki nieprimaaprilisowy co roku mam ten 1 kwietnia...