Święta

 święta i po świętach, Kochany Pamiętniczku :) 

Bardzo się ucieszyłam, że nie dałam się namówić na śniadanie na D., jak mi Inżynier napisał, że jadą na 11, a plan był, że w samo południe. Nawet nie sprawdzałam, jak zbiorkom funkcjonował, bo nie chciało mi się. Trochę żal było spotkania z Łobuzami, bo pogoda przecudna była, a ja tyłka z domu nie ruszyłam, ale oj tam, oj tam, nie można mieć wszystkiego.

 Miałam święty spokój :) 

I tak już w drugie święto chciałam sobie zrobić Dzień Dziecka, znaczy się, założyłam, że nigdzie nie lezę, więc zrezygnowałam z mycia głowy (czasem musi ten czerep odpocząć), gdy wtem nagle, znienacka włączył się Pierworodny, z pytaniem o której się spotkamy na lodach. No tak, najłatwiej "zaprosić" matkę na lody, wiadomo, że zapłaci. A do siebie nie zaprosili. Inżynier pogłaskał i napisał, że nie mieli dwóch tygodni na sprzątanie.

Ale luz, święta, pogoda letnia, walić niezaproszenie, kijki wzięłam w dłoń, plecaczek na plecy i polazłam do Cytrynowej. O dziwo, byli prawie punktualnie, o 15.04. Ja byłam o 15.00 :) Przegubowiec olał mnie totalnie, ani nie szczeknął, ani nie warknął, na imię nie reagował, nie był mną absolutnie zainteresowany, nawet do zdjęcia zapozował pokazując zadek.

Debil :) 

Rozmowy były takie nijakie,  letnie, bez sensu i niewiele się dowiedziałam, poza tym, że MW będzie chodziła do liceum w Krzesinach - ponoć ma doskonały dojazd PKP i nie będzie traciła czasu na dojeżdżanie w mieście. 

Choć mieszkam od 52 lat w Koziołkowie, w temacie szkół średnich jestem debilką - moje liceum było najlepsze w całej Polsce (fakt niezbity), moi chłopcy szkoły średnie wybierali sobie sami - kierując się swoimi marzeniami, nie moim zdaniem, więc nie drążyłam. Im zależało tylko na tym, żeby nie iść do ogólniaka, bo tam była biologia (moja mama się w grobie przewraca do dziś), a oni nie cierpieli tego przedmiotu :) Co oczywiście spowodowało wojnę w całym klanie R., włącznie z Eksem, bo u R. wszyscy muszą być lekarzami (w tym pokoleniu nie ma już ani jednego), a sam Eks zapomniał, jaki opór stawiał, nie chcąc być konowałem.

Ja zaś z powodu wyboru Inżyniera, który wybrał ówczesne technikum kolejowe, zostałam odsądzona przez szwagrów od czci i wiary, zaś mówiąc wprost - zwyzywana od kurw, że zgodziłam się na to, by on poszedł do tej szkoły. A wtedy była w niej najlepsza klasa informatyczna w całej wiosce i żeby się do niej dostać, nauczył się nawet na pamięć całego hymnu Polski, żeby sobie podnieść stopień z muzyki, którą olewał ciepłym strumieniem moczu.
Dostał się, skończył z wyróżnieniem i choć tego nigdy nie powiedział wprost - myślę, że docenił moje NIE dla całej familii.

Pierworodny zaś ostatnio sam przyznał, bez bicia, że źle zrobił, nie słuchając matki i specjalnie zawalając egzamin na Akademię Ekonomiczną, bo chciał iść na politologię, gdzie też zdawał. Tam zdał.

Dziś żałuje - ale jak mówiłam - nie naciskałam, każdy miał zakodowane, że uczy się dla siebie, nie dla stopni i nie dla mnie.

Ja swojej decyzji nie żałuję - chciałam na polonistykę. Mój polonista, nawiasem mówiąc, znakomity gość, ale... bardzo nieśmiały, a dziewczyny, zwłaszcza te seksowne długo po nim jechały, rumienił się przez nie, powiedział mi, że dzieci są okrutne (wiedział, co mówi), że z moim słuchem będę miała w szkole przerąbane (wtedy po polonistyce w rachubę na takim zadupiu, jak mój Heimat, w grę wchodziła tylko szkoła, o prasie nikt nie marzył). I powiedział mi, że właśnie dowiedział się, że otwarto w Koziołkowie bibliotekoznawstwo i informację naukową - i tym sposobem urządził mnie (w najlepszym tego słowa znaczeniu) na całe życie. Chociaż marzyła mi się praca ze starodrukami, ale i to, co mnie spotkało - chwalę sobie. Dziś dzięki komputerom i w bibliotece praca byłaby dla mnie OK, ale... A, long story i na inną notkę.

A wracając do naszych baranów - jeżeli MW to pasuje, to mnie też :) 

Papryczek jak zwykle był milczący i płaczący, bo... oblał się odrobiną wody, pijąc ją z butelki. A temperatura była latowa, a i śmigus-dyngus był. No ale to jest Papryczek. Serio - jestem trochę przerażona, bo to było nie było 10-latek, a zachowuje się jak trzylatek.

No nic.

I tak nie mam z nimi ani kontaktu, ani na nic wpływu.

Wychowywać ani dawać dobrych rad nie próbuję.

Jako że miałam kijki, zaproponowałam spacer - chcieli mnie odprowadzać do domu, ale powiedziałam, że tym razem ja ich odprowadzę.  

I poszliśmy, w krainę wspomnień.

Na naszą "rodzinną" ulicę. Czasem chodzę tam sama, ale miło było tam pospacerować z Pierworodnym, dla którego to są też wspomnienia. Wyprowadzał się stamtąd mając 6 lat... I nie jest mu to tak obojętne, jak Inżynierowi. 

Synowa podśmiechiwała się, że oni tuz  kundlem spacerują i "ona na pamięć to umie".

Ale dla nas była to konfrontacja tego, co pamiętamy i tego, co nowe jest.

To były dobre chwile.

Zakwitały właśnie bzy. No dobra, lilaki :)

W ogrodzie skrzat się chował...

Magnolie już przekwitały...

Za to różanecznik był w pełnej krasie.

A i zajączki się czaiły w ogródkach i na oknach - do wyrzygu było plastikowych szkaradzieństw na parapetach :)

A Synową kręciło robienie fotek mojej kubańskiej dupy, gdy ja fociłam piękne okoliczności przyrody, podrzucając kijki komu się dało (z kijkami trudno focić). Dopiero w domu na kompie zauważyłam, że z buta malowniczo zwisa mi plaster z obtartej pięty, ale nic już się więcej nie obtarło :)

 Bajka...

Dotarliśmy do przystanku, gdzie była ławka, a że mi akurat bateria w jednym uchu padła, chciałam ją wymienić, ale...

MW zameldowała, że źle się czuje - mnie też niewiele brakowało, bo upał był, a nie kupiłam wody. A że nadjeżdżał mój autobus, a i oni mieli za chwilę swój - pożegnaliśmy się i dobrze, bo chwilę po tym, jak dojechałam do domu, przeszła burza, niewielka, ale zawsze :)

Kolejne dwa dni przekiblowałam  w chacie, chociaż budząc się, obiecywałam sobie, że pójdę w stronę słońca.

Poszłam, dopiero dziś.

A warto było

 I na Manhattanie były już komarzyce.

I zaćmienie  umysłowe mnie dopadło, z czego mieli polewkę i gość, u którego co roku kupuję komarzyce i jego rozmówca.

Płaciłam za zakupy i mówię: nie za mało pan policzył - gdy wydawał mi resztę.

Policzył jeszcze raz  i mówi - nie :)

Zamiast być zadowolona, że mniej zapłaciłam, dalej mi nie pasowało.

Odeszłam, pomacałam w wózeczku, wracam i mówię: ale to za 2 komarzyce, nie za 4.

Goście zdębieli. Mówi, że cztery...

A ja znów swoje i że maturę ponad 50 lat temu miałam, z matmy słaba byłam...

Im się zgadza, mi nie.

A ja, głupia cipa, zaćmienie umysłowe miałam i ni chujenki nie wiem, dlaczego dwie komarzyce po 7 zyla za sztukę policzyłam na 21 zł.

Czyli gość policzył OK, a ja się ośmieszyłam.

Tak jak z tą kuchenką gazową, którą można spokojnie odsunąć.

Czy to już alzheimer, drogie Bravo, czy zwykła wpadka?

Nie wiem...

Po drodze wleciałam jeszcze do Aldika i kupiłam pelargonie zwisające

 

 I tu mnie oszukali na cenie, bo na regale było 19,90, a kasa nabiła 27,90.

Ale że lało jak z cebra, do domu wróciłam mokra jak mysza (nie miałam trzeciej ręki do trzymania parasola), stwierdziłam, że nie polecę reklamować.

A że przedtem Inżynier zapytał, mówiąc, że mam prawo mówić NIE, czy wzięłabym na nocowankę Łobuzy (a obiecałam im taką frajdę), no i jego, że wróci wieczorem (taaa, znamy to wieczorem), więc...

 Osapnąwszy i wybiwszy sobie z tego siwego głupiego łba porządny obiad, bo i tak zostanę ze stertą jedzenia (Alienek pyrów nie tyka kijem nawet, nie mówiąc o innych warzywach - warzywo jest tylko jedno - frytki z ketchupem, a ja nie mam miejsca w zamrażalniku na żadne frytki), zatem wstawiłam

kurczakowo-wołowy, ze świeżą maggi, wyszedł ojapierdolę, będzie pomidorówka albo rosołek, co kto sobie zaśpiewa, ojciec Łobuzów zarzeka się, że nie tknie, bo idzie na lumpkę...

Małosolne zakisiłam, cały dom nimi pachnie - w zeszłym roku żarli na potęgę, w tym nie wiem, czy im się nie odwidziało, ale już z młodym koperkiem z baldachami i z chrzanem, więc są obłędne...

I kopnąwszy się w tę tłustą kubańską dupę, posadziłam wszystkie badyle, choć Niechciałomiś protestował.

Tak więc weekend będę miała w miarę pracowity, ale potem mam jeszcze cały tydzień wolnego :) 

Tak naprawdę wolnego.

SMS dostałam, że dowód jest już gotowy (miał być około 2 maja). Ale żeby go odebrać, dostałam termin rejestrując się do odbioru na... 21 maja :)

Na paszport jeszcze nie składałam, nie dojrzałam po tym, jak wycofałam termin jadąc na wycug.

Nie potrzebuję go, złożę podanie tylko dlatego, że mam go za friko i fotkę mam.

Nie ruszam tej tłustej kubańskiej nigdzie.

Home sweet home.

I zastanawiam się nad kupieniem mascary do brwi, bo mi osiwiały doszczętnie i ledwo je widać.

Ktoś coś - warto?

I nie, nie wydam stówy albo i więcej na makijaż permanentny brwi :) 

Jestem Szkotką wyrzuconą ze Szkocji za skąpstwo :) I na rolkę trafiłam, na której kosmetyczka chwali sadełko na mordzie, mówiąc, ze odmładza.

Coś w tym jest, bo ja nie narzekam :P 
 

UPDATE

Dosłownie przed momentem zostałam wrobiona (no dobra, zgodziłam się sama, bez bicia) na zajmowanie się Kundlem (na włościach), bo u mnie by chatę zdemolował z badylkami, jest na nie pies) w długi weekend majowy.  

Wprawdzie tylko od rana do wieczora, bo oni jadą do ZOO w Berlinie - taka rodzinna tradycja z okazji urodzin Synowej, ale...

No, nie będę sama :)

Widziałam, że ten Kundel to samo zuo...

Ale...
Dobrze być z bliskimi.

A potem wracać do home sweet home :) 

Kurde, jeszcze się zasierściuchuję na amen :P

Nie cierpię sierści...