Te dwa dni

dużo zmieniły w moim życiu.
Inżynier uświadomił sobie chyba dopiero teraz tak do końca i do bólu, co to jest śmierć. Wie już, co to, ale pierwszy raz zetknął się z nią, nawet nie namacalnie, bo to już było, i odchodziły bliskie mu osoby, ale myślę, że dotarło do niego też, bardzo boleśnie,  że matka jest tylko jedna.
Lepiej, że teraz. Najgorsze jeszcze przed nim, ale nie będę pisała scenariuszy i wpadała w czarnowidztwo, bo po co?
Cieszę się życiem. Cieszymy się razem.
Te dwa wieczory były nasze, przegadane, przesiedziane, poprzytulane, jak wtedy, gdy był dzieckiem. Bo chyba się poczuł dzieckiem, chociaż obiad sobie sam odgrzał, twierdząc, że jest już mężczyzną łatwym w obsłudze, a i koszulę sobie wyprasował. Niech mu będzie... :) Ale wywlókł z szafy sowją ukochaną bluzę z dzieciństwa, nie wywaliłam jej z sentymentu, ale i zeszyć rozpruć mi się już nie chce, wbił się w nią i triumfalnie pokazał Dziewczynie na Skype... Manchester United, kibicowaliśmy zespołowi we trójkę, mój ukochany zespół obok Górnika Zabrze... Gumki w bluzie sparciały, podarta jest, a cieszył się, że może w nią wleźć, jak znalazł garnitur od Armaniego. Jak niewiele czasem trzeba do szczęścia człowiekowi.
Tych godzin nie oddam i nie zapomnę. I tych słów, które jak balsam na moją duszę leciały i leciały, i nie przestawały lecieć.
Z Pierworodnym nie mam aż tak dobrze, nigdy, choć w sumie on przyjeżdżając tu ma dla mnie więcej czasu, bo nie znika z kolegami, jest odludkiem, a Inżynier rozrywany jest na strzępki...
I rzekł: co się mama dziwi, sama mnie mama tak wychowała, mama też taka jest, i już się nie zmienię... I dziękuję mamie za wychowanie.
Nie myślałam, że kiedyś to usłyszę...
Wychowywałam ich obu identycznie, sprawiedliwie rozdzielając kije i marchewki, nie wtrącając się w ich kłótnie, pozwalając bić się na własny rachunek.
A wyszły z identycznej mąki dwa różne chleby.
Bywa. Jeden wyszedł na drożdżach, a drugi na zakwasie...
Komputerek odetchnął też z ulgą po pobieżnym, ale fachowym i najlepszym na świecie grzebaniu Inżyniera. Na resztę musi poczekać do kwietnia, wtedy Inżynier da mu popalić, a co :)
I umówieni jesteśmy na ogarnięcie moich włości, bo jak Inżynier tego nie ogarnie, to już nikt.
Jednego musi się jeszcze nauczyć - asertywności. Bo naumiałam go wszystkiego, ale asertywności nie, bo sama nauczyłam się jej całkiem niedawno.
Inżynier wleciał, jak wleciał, bo to nie była radosna okazja, ale śmierć, a ta zawsze jest nie w porę. Wleciał więc w najgorętsze dni zamykania, no i oczywiście, Stara Jędza była jedyna i niezastąpiona i pracujemy do upadku. I... Okazało się, że jednak już sobie radzę z mówieniem NIE. Uprzedziłam lojalnie kolegów, że jest jak jest, dziecko mam znienacka darowane na parę godzin i sorry Winnetou, nie mam czasu czekać na przypływ ich muz i pracuję do 17. Wicenaczelny zaprotestował: przekłada pani dobro swoje nad dobro firmy?? Spojrzałam mu w oczy i rzekłam: najważniejsza w życiu jest rodzina, nie firma. Tak, moje dziecko i te parę godzin z nim są dla mnie ważniejsze niż firma. Następnego dnia też rzekłam: wychodzę o 17. I tak uczyniłam. Dziś przyszłam do pracy i mówię: dziś mogę siedzieć do jutra, teraz jest miejsce na firmę. I co?? Zamknęliśmy śpiewająco do 15, a zazwyczaj to się kończy w okolicach 22. Firma nie poniosła uszczerbku, a ja nacieszyłam się dzieckiem.
Kiedyś bałabym się tak powiedzieć.
Teraz nie.
W sumie nawet zwolnić mnie nie mogą, co najwyżej zasugerować przejście na emeryturę.
Ale tego się już nie boję, co ma być, będzie. Spacerek po śmietnikach po puszki, a dlaczemu nie??
Nerwowałam się, bo przez ten pogrzeb nie odebrali Edka, Inżynier miał po niego jechać dziś, wykorzystując to, że ma wolne. Wstawał w nocy (też wstałam, nakarmiłam nieboraka, a co, niech wie, że ma matkę, chociaż jest łatwy w obsłudze), lądował koło 7, miał jechać do domu po transporterek i - tu się zmieniło - pan od kota chciał go podrzucić w okolice Wimbledonu, co oszczędzało wprawdzie Inżynierowi godziny jazdy, ale zmieniało widełki czasowe, bo musiał być tam do 11, no i jechał słynną z korków autostradą.
W necie wyczaiłam, że wylądowali, więc nie męczyłam, bojąc się, że zamkną trumnę.
Kopnęłam się w dupę, tłustą, kubańską, żeby nie pisać scenariuszy z jazdy po autostradzie, mając wciąż w pamięci nasz powrót z Rushden...
I doczekałam się.
Dowiózł Edka w całości i proszę Państwa, debiut Edka, błyskawiczny, w momencie dojechania :) Tylko na moim blogu, zatem oklaski :)

 Lepsze fotki i dalsze sprawozdania później, bo nie będę dziś już nikogo męczyć. Trwa walka o udomowienie Aryi i Edka, mam nadzieję, że podzielą terytorium sprawiedliwie i nie będzie walk plemiennych, bo już obiecałam Inżynierowi, że za mojej kadencji wykąpię sierściuchy w wannie, we wrzątku i naumiem je moresu, niech wiedzą, skubańce, kto jest przywódcą stada. I suszarką wysuszę, a co?? Żaden TOZ mnie tam nie dorwie :D
A na razie u nich separacja od łoża i stołu, oswajają na zmianę sierściuchy, cała strategia i plan wojenny. Łącznie ze spaniem z panienką gryzącą kable i z Edkiem (jeszcze nie wiem, co potrafi)  na zmianę, w osobnych łożach, za zamkniętymi drzwiami. Ojapierdolę.
Z dziećmi łatwiej było, Pierworodny wiedział, że będzie miał rodzeństwo i choć przez pierwsze dni protestował cicho, mówiąc: mamo, ona płacze, mamo ona zrobiła chyba kupę, jako że chciał mieć siostrę, a nie brata, czego nie przyjmował do wiadomości, że los mu spłatał figla, ale w końcu pogodził się z tym i...

... potem juz było z górki :)

Te dni nauczyły mnie też pogodzenia się z tym, co jest.
Analizując, rozmyślając stwierdziłam, że chociaż boli jak cholera, dobrze, że pozwoliłam im iść własną drogą.
I choć nie wszystko mi pasuje, godzę się na ich prawo do własnych błędów, bo sama też poszłam własną drogą. Chociaż teraz mam uczucie, że chciałabym mieć jakieś hamulce, nie żałuję ani chwili, którą przeżyłam.
I niech moje dzieci będą równie zadowolone z siebie i swoich wyborów, bo choć to niełatwe, piszą swoją książkę po swojemu.
I mam nadzieję, że będą ją pokazywały dalej bez wstydu.
Jako i ja...
Przez te dwa dni zasmakowałam więcej, niż gdyby został ze mną, z przymusu. A i ja teraz wiem, że udało mi się dorosnąć. Nareszcie...

A z innych nowin: Baran z Postmanem wrócili do domu, choć uzyskanie tej informacji kosztowało mnie nieco zdrowia i nerwów... Dam im popalić ;)

I to tyle na dziś, Kochany Pamiętniczku...
Do 2 marca mam wolne, będę leżała do góry dupą i puszczała bąki.
Albo i nie. Może będę je zatrzymywała na siłę? Ale jednak nie, bo niepuszczone bąki unoszą się do mózgu i tak się rodzą posrane pomysły :)
To się jeszcze okaże...
Ale okna są umyte, no chyba że zacznę przesadzać.
Dziś kupiłam pierwsze cięte żonkile w tym roku, bo tete a tete już przekwitają...
Przesadzać mogę, wiosna blisko :P