Życie, kochanie

trwa tyle co taniec...
Poszłam wczoraj wcześniej spać, budzę się w nocy, sprawdzam godzinę, a tam SMS, że zmarła Mama Dziewczyny Inżyniera...
Miałam noc z głowy, rozmyślając.
Przylecą, nie wiem jeszcze kiedy, bo przylecą na pogrzeb, a data jeszcze nieustalona.
Jest mi żal Dziewczyny, choć stosunki z Mamą miała jakie miała, ale to matka przecież. Mam nic nie pisać do niej, bo nie może się pozbierać.
Rodzina Dziewczyny jest z mojej wioski i mam zagwozdkę, bo choć młodzi są ze sobą już dwa lata, a znają się chyba z dziesięć, z jej rodziną nie miałam nigdy nawet kontaktu przelotnego. Osobiście zawsze mówiłam Inżynierowi: pozdrów rodziców Dziewczyny, jak szedł, ale w drugą stronę to nigdy nie działało.
Taka trochę inna rodzina.
O mam zagwozdkę, bo przyzwoitość nakazuje mi iść na pogrzeb, a rzeczywistość?? Jeśli będzie to w pierwsze trzy dni przyszłego tygodnia, to moment, kiedy nie da się mnie zastąpić i nie da się urwać. Nie wiem. Poczekam, co powie Inżynier. Niefajnie.
Mama Dziewczyny była w moim wieku, fakt, że schorowana, ale...
Cicha kostucha, ta Miss Wykidajło wyłączy nam prąd w środku dnia...

***

I wracając do mojego życia (choć i tamto moim życiem jest, choć wydaje się, że nie, ale przecież drogi Inżyniera i Sikory się rozeszły, w sensie, że mają swoje losy, a Sikora jak się u mnie zagnieździła, tak nie wylatuje - i dobrze - bo skąd ja bym teraz taką supercórkę wytrzasnęła z taką Sówką na dociepkę??), jutro idę na te badania. Sekretarka załatwiła mi, że tylko badanie bez laboratorium i okulista. Jak się uda od okulisty się też wykręcę, bo zwyczajnie szkoda mi czasu, wzrok zbadam jak wygram w totka i kupię sobie nowe okulary. Na razie stare wystarczają, bo muszą, więcej zdejmowania, zakładania, kombinowania jak ustawa przewiduje, ale jest OK, bo mogę pracować.
Dostałam dziś nowe krzesło, z wielkim halo, że po znajomości mi załatwiła, bo fundusze i inne sranie w banie. W dupie to mam. Krzesło najtańszy badziew z Tesco i o kant dupy potłuc. Nie ogarniam, nie pojmuję, nie rozumiem. To nie są czasy dla mnie...

***
Do wspominek szyciowo-życiowych, Kochany Pamiętniczku, tytułem podsumowania dorzuciłabym parę słów o modzie.
Uczono mnie mody na starych wzrocach. Że nie łączy się kropek z kratkami, że nie łączy się niektórych kolorów, np. do granatowego czy czarnego garnituru nie zakłada się brązowych butów. Że nie hańbi cera, ale hańbi dziura czy plama. Że wszystko musi być równe, obszyte i takie tam.
Z niektórych rzeczy wyrosłam, z niektórych nie. Podobają mi się bardzo i kręcą mnie dżinsy z dziurami, nierówne brzegi, szwy na prawej stronie, obstrzępione końcówki. Uwielbiam fakt, że do pracy szoruję w dżinsach, bo lubię, w t-shircie, bo to moje klimaty. Jestem kobietą nieelegancką, niekobiecą, choć nie nazwałabym siebie babochłopem. Jak idę z Inżynierem na zakupy i oglądam coś bardzo kobiecego, dziecię protestuje: to do mamy zupełnie nie pasuje. Ano, coś w tym jest...
Ale jednocześnie nie trawię zestawienia niebieskiego, takiego chabrowego, z fioletem (takim bardziej pinkowym) i żółcią, zęby bolą. A taki jest "trynd" w grafice... Blehhh...
I nie podoba mi się to wszystko świecące jak dyskoteka, pinkowe.
Oczywiście, nie zabraniam nikomu, ale... nie lubię.
I nie podobają mi się tipsy. Są po prostu nieeleganckie moim zdaniem i już. Pomalowane, wypielęgnowane paznokcie - OK, ale tipsy?? Skoro ktoś musi, niech nosi, ale budzą we mnie obrzydzenie :) Oczami wyobraźni widzę tonę brudu pod nimi... Wyskrobywaną czymkolwiek :D I wycieranie dupy, oj, boli :) To już wolę pazurki utytłane w ziemi, bo to... zdrowsze :D
I jeszcze jedno co za mną ostatnio chodzi. Pończochy.
Ojapierdolę.
Były zmorą mojego dzieciństwa i moich młodych lat... Zwłaszcza jak mini było modne, a jeszcze nie dotarły do nas rajstopy, ileż się trzeba było nagimnastykować, żeby nie wyłaziły spod kiecek!!! A i pasy nie były takie odleciane jak teraz... To trauma, dlatego wciąż toczylam wojny z moim Eks, bo ten uwielbiał pończochy. I nie, że do seksu, ale miałam je nosić na co dzień!!!
Jako jedna z pierwszych dostałam rajstopy. Takie hmmm... we wzorki, pamiętam wzorek do dziś. I nie, nie cieszyłam się. Rajstopy przysłali mi w paczce z Francji i były popielato-czarne, taka kratka.  Kratka kończyła się jakieś 10 cm za kolanem, potem już były gładkie popielate i jak zakładałam mini wyglądało to tak, jakby... No właśnie, dziś dziewczyny noszą takie rajtki, albo takie kolanówki za kolana na rajtki, i git majonez. A dla mnie to była wtedy trauma i koniec!!!!
Patrzyłam dziś na dziewczynę w seksirajtkach, imitujących pończochy i podwiązki i...
Przez moment żałowałam, że urodziłam się tak wcześnie.
Ale tylko przez moment, bo...

Manna, hosanna, różaniec i szaniec...

Konkurs na zgadnięcie, komu kroi się macierzyństwo trwa dalej :)