Olaboga

Jaka byłam szczęśliwa, lecąc do pracy, moje ukochane 4 kilometry. A że w nocy Endomondo chodziło beze mnie, rano okazało się, że mam rozładowaną baterię i nici z Endomondo i muzyczki...
Wyłączyłam ajfonika, co by bateria całkiem nie padła, bo już czasu na ładowanie nie było i... przeprosiłam się z odtwarzaczem. Łomatkozcórkom, ile ja mam tam muzyki i jakiej fajnej :) Na ajfoniku połowy z tego nie ma, więc... Endomondo będzie chodzić swoją szosą, a ja przeproszę się z empetrójeczką.
Jako że Boss w USA, w zagrodzie rozpiździel i wyrzucili mnie, bo marudziłam, żem bezrobotna. Tak, tak, mimo urlopu miałam pracy tyle, co kot napłakał. Rozpaczała tylko załoga nowego dodatku, bo nie wiem jakim cudem Boss pamiętał i dał to na zewnątrz. Nie powtórzę, co mi się cisnęło na usta, bo ja miałam to robić za uśmiech Prezesa. Nie robię i OK. Moja wiedza też jest warta i etat jej nie obejmuje. Amen.
Zatem o 13 wolna jak skowronek lecę i myślę: Panorama po drodze, wlezę, a nóż, a widelec...
No i było czerwonych butków od metra, ale wszystkie w szpic, szpilki albo koturny. Były koturny za 40 zł, pomyślałam, co mi szkodzi, ale ja na nie wlazłam, tak szybko z nich zlazłam, nie mam ochoty skręcić nogi w kostce. Obleciawszy zatem pierdyliard sklepów wyszłam z niczym.
Za to truskawki piękne kupiłam, prawie granatowe... ale  bez smaku w tym roku wszystkie. Gdzie są truskawki mego dzieciństwa, no gdzie.
I tak słuchając

lecę do domu i po drodze apteka. Zatem pytam o nakładki na halluksy, ale nie mają. Skusiłam się na plaster żelowy, drogie paskudztwo, jeden 4,50 ale wydaje mi się, że jakoś w tym przez kościół przebrnę.
A potem hulaj dusza, piekła nie ma.
I nie, nie mam obiekcji do zmiany obuwia, nie mam też obiekcji, żeby w trampkach nawet popylać.
Rajstop nienawidzę, ale założę, bo tego elegancja-Francja wymaga.
Ten model tak ma, jest otwarty na wszystko, uwielbia mieszanie wzorów i kolorów niemieszalnych, im głupiej, tym lepiej.
Ale.. Z tyłu główki ma też nauki mamine, co jest dobre, a co nie. I że nie hańbi cera, ale dziura czy plama... I takie tam. Do dziś pamiętam, jak szliśmy do kościoła za najbogatszą we wsi gospodynią, co to hohoho... Pani odziana w modne wówczas karakuły zasuwała w wydeptanych butach ze zdartymi obcasami i z oczkami na pończochach... Moja teściowa zaś, posiadaczka kilku karakułów, w tym najdroższych, szarych, wszystkich zębem czasu nadgryzionych, malowała je... pisakiem, żeby dziur nie było widać :D Nie pamiętam już który z chłopców zapytał, co to są karakuły. Jak usłyszał, że są to futra z owieczek, których matki są bite, żeby poroniły, boczył się na babcię i nie chciał dać buziaka :) Się nie dziwię :P :)
Więc (wiem, nie zaczyna się zdania od więc, ale kto korektorce zabroni?) jakkolwiek na co dzień popylam jak ten szuszwol, jak już elegancja, to na całego. A że Inżynier ma hopla, a ja z nimi idę, to chcę wyglądać jak porządna matka, a nie jak szuszwol.
Przykleiłam zatem ten plasterek i siedzi się całkiem wygodnie :) Gorzej z chodzeniem, ale daję radę i chodzę majestatycznie, jak na obcasach trzeba, a plecy mam proste jak struna :D Inaczej się nie da. Zatem taksówką do kościoła, a ten kilometr jakoś przelecę, w najgorszym przypadku wezmę taksówkę. Wybiorę się tam na rekonesans, bo nigdy tam nie byłam :)
Nie chcę kupować butów, które nie pasują do image'u.
Na ślub Inżyniera nie będzie problemu, bo tam wszystko w jednym miejscu będzie.
A do trumny to nawet bez plasterka pójdę.
Jeszcze muszę tylko porządne rajstopy znaleźć, bo bazarowe się nie nadają (od 3 lat nie kupowałam rajstop, nawet zimą pod spodniami nie noszę). Te domowe zetlałe są, naciągnęłam i traaach :)
Tak więc wszystko mam z głowy, a łażenie poćwiczę, co by mocno buty rozchodzić. Polecialam w nich nawet do piątki i tak, jak myślałam, w domu gładko, a na chodniku trudniej.
Ehhh, a kiedyś noc na 12-centymetrowych obcasach przetańczyłam, inna bajka, że do domu wracałam na boso :)
SKS :)